บทที่ 34 ความทรงจำ 1

พลอยไพลินเดินตามร่างสูงไปด้วยหัวใจสั่นไหว ยิ่งใกล้สถานที่ที่คุ้นเคยก็ยิ่งรู้สึกวูบไหว ที่สวนสาธารณะมุมหนึ่งใต้โคนต้นก้ามปูที่แผ่กิ่งก้านเป็นทั้งร่มเงาและที่พักพิง ผืนหญ้ายังคงเขียวขจีไม่เปลี่ยนไปจากสมัยก่อน

“ผมมีบางอย่างที่สามารถพิสูจน์ในสิ่งที่คุณข้องใจได้” ไป๋หู่ยอบกายลงไปบนพื้น วางมือลงบนผืนหญ้าน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ