บทที่ 4 สัมพันธ์ข้ามคืน 2 NC18+
เช้าวันใหม่
“คุณ!” พลอยไพลินดันร่างสูงใหญ่ของชายแปลกหน้าที่โอบกอดร่างกายของเธอออกอย่างตกใจ
“มอร์นิ่งครับ” แต่ชายหนุ่มกลับยิ้มหวานให้ เอื้อมแขนรั้งร่างบางมากอดไว้ใหม่ ก่อนออกแรงกดลงกับเตียงแล้วทาบทับอีกครั้ง
ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรโน้มลงจนเกือบชิดใบหน้าสวย นัยน์ตาคมสีน้ำตาลเข้มโลมไล้ไปตามเครื่องหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราปากนิดจมูกหน่อยรวมไปถึงดวงตากลมโตที่กำลังตื่นตระหนกหวาดกลัว
“เมื่อคืน” พลอยไพลินนิ่งอึ้งเมื่อนึกขึ้นได้ ร่างบางพยายามขืนตัวออกจากอ้อมแขนเขา แต่กลับต้องนิ่งลงเพราะความรวดร้าวที่กลางกาย ใจดวงน้อยเต้นถี่รัวอย่างสับสน ดวงตากลมร้อนผ่าวจนน้ำตาพานจะไหลออกมา ต่อหน้าใครก็ไม่รู้
“เรา...ฉันกับคุณ” หญิงสาวกวาดมองไปตามเศษซากเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายตามพื้นด้วยความรู้สึกบีบคั้นหัวใจ ภาพมากมายค่อยๆ ปรากฏขึ้นในหัว แม้ไม่ชัดเจนเท่าไหร่ แต่ก็ทำให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ดวงตาหวานมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างสั่นระริก เสียงใสขาดหายเป็นห้วงๆ
“ใช่” บุรุษตรงหน้าตอบรับ
“คุณมันฉวยโอกาส” มือบางตวัดตบอีกคนอย่างโกรธแค้น หากเขาไวกว่ามาก มือหนาคว้ามือบางไว้
“นึกแล้วเชียวว่าอาจจะมีเหตุการณ์แบบนี้ ดูนี่สิ แล้วจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร” ชายหนุ่มคว้าแท็บเลตจอใหญ่ขึ้นมาให้ พร้อมเปิดเล่นไฟล์วิดีโอ
“พูดอีกครั้งสิ...” บุรุษที่อยู่ตรงหน้าเธอในจอคือเขา เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ใบหน้าหล่อคมไร้ที่ติยังคงนิ่งสงบ มีแต่เธอเท่านั้นที่...ที่ดูเหมือนจะพยายามเข้าหาเขา!
“คุณคะ ได้โปรดช่วยฉันที ฉันทรมาน ได้โปรด...อื้อ ฉันต้องการ ช่วยฉันที” เธอเข้าไปโอบกอด ออดอ้อน เสนอตัวให้เขาจนเกินงามอย่างน่าตกใจ นั่นเธอเหรอ เธอทำมันจริงๆ เหรอ
“ต้องการใคร?” เขาถามในสิ่งที่เธอพูด...น้ำเสียงเยือกเย็นจนขนลุก
“ต้องการคุณ”
อะไรกัน เธอคือคนเรียกร้อง คือคนที่ทำให้เรื่องเมื่อคืนมันเกิดด้วยการบอกว่าต้องการเขา
จากนั้นก็ตามด้วยจูบดูดดื่มหื่นกระหายในความใคร่ของทั้งเขาและเธอ พลอยไพลินยากจะทำใจดูต่อไปได้แล้ว มือบางสั่นเทาจนแท็บเลตร่วงหล่นลงบนเตียง ร่างบางเริ่มสั่นระริก น้ำใสๆ ไหลลงอาบแก้ม มือบางรีบปาดน้ำตาออกจากใบหน้าลวกๆ
“ถึงขั้นต้องร้องไห้เลยเหรอ อย่าเสียใจไปเลย ผมยินดีชดใช้ในสิ่งที่คุณเสียหายไป แล้วก็...ขอโทษที พอดีไม่รู้ว่านั่นครั้งแรกของคุณ ผมเผลอรุนแรงไปหน่อย”
“พอเถอะค่ะ คุณไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ขอร้องอย่าพูดถึงมันอีก ฉันพลาดเอง ถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นนะคะ” ตอนนี้ก็แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว สิ่งที่พูดออกไปคือการตอกย้ำตัวเอง
“อะไรนะ” เสียงที่ใช้เปลี่ยนจากทุ้มนุ่มเป็นกดต่ำ เขาเริ่มจะไม่พอใจอะไรบางอย่างอีกแล้ว และเขารู้ดีว่ามันคือคำพูดตัดสัมพันธ์ของเธอ
“คุณไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะไม่ขอร้องอ้อนวอนให้คุณรับผิดชอบอะไรใดๆทั้งสิ้น ฉันจะพยายามเข้าใจว่ามันคืออุบัติเหตุ และ...และฉันต้องโทษตัวฉันเองที่...ที่ทำให้มันเป็นแบบนี้ ฉันจะลืมมันไป ใช่เอ่อ...ฉันต้องลืมมัน” ยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งสั่น แม้จะยังเจ็บปวดรวดร้าวทั้งร่างกายและจิตใจ แต่พลอยไพลินก็เลือกที่จะเก็บมันเอาไว้ แล้วแสดงท่าทีไม่แคร์ออกมาให้ได้เหมือนอย่างที่พูด แต่กระนั้นน้ำตาก็ยังไหลออกมาไม่ยอมหยุด มือน้อยก็ยังคอยเช็ดมันออกเรื่อยๆ บ้าจริงๆ เธอไม่อยากอ่อนแอแบบนี้เลย
“อย่างนั้นเหรอ” สิ่งที่ได้ฟังชวนให้เขาหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก นี่เธอไม่ใส่ใจกับความสัมพันธ์ที่มันเกิดขึ้นสักนิดเลยหรือ ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนไม่แยแสเขาแบบนี้มาก่อนเลย
“ค่ะ อย่างนั้น แล้วเมื่อคืน เอ่อ...คุณ” พลอยไพลินตอบรับก่อนจะแสดงอาการกระอักกระอ่วนอย่างชัดเจน
ใบหน้าหล่อเข้มจดจ้องรอฟังอย่างตั้งใจ “ผมอะไร”
“คุณ เอ่อ...คุณใส่ถุงยางไหมคะ” คือเธอจำไม่ค่อยได้จริงๆ เพราะมันรู้สึกว่าเขาใส่ แต่ก็รู้สึกเหมือนว่าไม่ได้ใส่เช่นกัน แค่คิดถึงมันแก้มก็ขึ้นสีเลือดฝาดอย่างชัดเจน
“ใส่”
หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอกทันทีที่ได้ฟัง
“แค่รอบแรก แต่หลังจากนั้นไม่ได้ใส่นะ”
“หา! อะไรนะ ทำไมคุณไม่ใส่ทุกรอบล่ะคะ ไม่กลัวติดโรคหรือไง” ในใจคือเธอต่างหากที่กลัว จะติดโรคไหมเนี่ย โอ๊ยบ้าบอที่สุดเลย เสียสาวทั้งทีก็เสียให้ใครก็ไม่รู้แถมเขายังจะไม่ใส่ถุงยางอีก ทำไมเธอช่างโชคร้ายแบบนี้นะพลอยไพลิน
“ในเมื่อผมเป็นคนแรกของคุณ ทำไมต้องคิดมากด้วยล่ะ” เขาตอบแบบไม่ยี่หระอะไร แอบอมยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นอาการช็อกนิ่งงันของเธอ
เจอคำตอบนี้เข้าไปเธอถึงขั้นไปต่อไม่ถูก มันจุกๆ เจ็บๆ อยู่ในอก ใช่สินะ นั่นมันครั้งแรกที่เธออุตส่าห์เฝ้าถนอม
“ถ้าอย่างนั้นคุณช่วยไปซื้อยาคุมฉุกเฉินมาให้ฉันเดี๋ยวนี้จะได้ไหมคะ คิดว่าคุณคงไม่อยากมีลูกแบบไม่ตั้งใจ” อยากจะบ้าตายทำไมโชคชะตาต้องเล่นตลกกับเธอแบบนี้ด้วย
“สิ่งที่คุณต้องการ ผมให้คนไปหามาแล้ว” ร่างสูงมองหญิงสาวด้วยความรู้สึกหลากหลาย อ้อมแขนแกร่งกระชับร่างเล็กให้แน่นขึ้น “คุณมาทำอะไรที่มาเก๊า มาเที่ยวเหรอ เรามาทำความรู้จักกันหน่อยไหม”
“ค่ะ ฉันมาเที่ยว เราอย่ารู้จักกันเลย ปล่อยฉันได้แล้ว”
“รู้ไหม ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่อยากรู้จักผมมาก่อนเลย” เธอทำให้เขาอารมณ์เสียโดยไม่รู้ตัวอีกครั้ง
“ไม่มีใครอยากรู้จักและจดจำอดีตอันเลวร้ายหรอกค่ะ ปล่อยฉันนะคะ” พลอยไพลินพยายามดันอกแกร่งเพื่อจะออกจากอ้อมแขนเขาอย่างทุลักทุเล ผ้าห่มที่พันกายอยู่ก็ยิ่งลู่ลงจนหมิ่นเหม่เข้าไปอีก
พอได้ยินอย่างนั้นยิ่งทำให้คนฟังขุ่นเคือง ชายหนุ่มกระชากกายเล็กกดไว้กับเตียง
“การนอนกับผมมันเป็นเรื่องที่เลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ คุณคงไม่รู้ว่าใครๆ เขาก็อยากได้รับเกียรตินี้กันทั้งนั้น” เขาบอกพลางมองหญิงสาวอย่างเอาเรื่อง
“นั่นไม่ใช่ฉัน ฉันไม่สนใจและไม่อยากได้” พลอยไพลินปฏิเสธกลับไปด้วยความไม่พอใจ
“เมื่อคืนคุณคงไม่รู้สึกตัวมากนักถึงได้พูดแบบนี้ เรามาลองกันใหม่ดีกว่า ผมจะทำให้คุณรู้ว่ามันดีแค่ไหน ร่างกายคุณมันตอบรับกับร่างกายผม ผิดกับสิ่งที่คุณพูดออกมาว่าไม่สนใจยังไงบ้าง”
“คุณ คุณจะทำอะไร”
“รื้อฟื้นความทรงจำให้คุณ”
“ไม่นะ อย่านะคะ”
ต่อให้เลวแค่ไหน ไทเกอร์ ลี ก็ไม่เคยคิดใช้กำลังขืนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อน มันคือกฎอีกข้อของเขา นี่คือข้อแตกต่างระหว่างเขาและน้องชายคนเดียวของเขา ชิงหลงไม่เคยสนสิ่งเหล่านี้ ถ้าชิงหลงอยากได้ก็ต้องได้ แต่เขาไม่ใช่ เขาต้องได้มาด้วยความสมัครใจของอีกฝ่ายเท่านั้น แต่ตอนนี้เขากำลังจะฝืนกฎของตัวเองอีกครั้งแล้ว
พลอยไพลินรีบกลับมายังโรงแรงที่พักทันทีหลังจากตกลงรับปากอะไรบางอย่างกับชายแปลกหน้าที่เธอมีความสัมพันธ์ข้ามคืนด้วย เขาบังคับขู่เข็ญให้เธอทำในสิ่งที่เธอไม่อยากทำ
เมื่อเธอปฏิเสธเขาก็ขู่จะทำร้ายคนที่เธอรัก ดังนั้นจึงจำต้องยอมรับปากส่งๆ ไปก่อน แล้วค่อยมาหาทางหนีทีไล่ทีหลัง
เธอไม่ได้คิดจะทำตามที่พูดออกไปสักนิด เขาคิดว่าเขาเป็นใคร เป็นเจ้าชีวิตของเธอหรือไงถึงได้มาสั่งให้เธอทำอะไรตามความต้องการของเขาแบบนี้
พลอยไพลินไม่รู้ว่าเขาเป็นใครมาจากไหน แต่เขาบอกว่าชื่อ หลี่ไป๋หู่ และบ้านที่เธอได้ไปค้างกับเขาในค่ำคืนที่ผ่านมาก็ใหญ่โตโอ่อ่าอลังการเกินกว่าบ้านคนทั่วไป หนำซ้ำเขายังมีลูกน้องมากมายคอยติดตาม ทุกคนอยู่ในชุดสูทสีดำเหมือนในหนังที่เธอเคยดู ทุกอย่างมันดูราวกับว่าเขาเป็นพวกเจ้าพ่อมาเฟีย
ตอนนี้เธออยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว เธอต้องรีบหนีไปให้ไกล เพราะไม่มั่นใจว่าเขาอาจจะทำอย่างที่พูดข่มขู่เอาไว้จริงๆ หรือเปล่า เธอต้องหนีออกจากมาเก๊าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
