บทที่ 3 เจ้าชายขี่ม้าขาว
จากอาชีพเสมียนโรงงานอุตสาหรรม ดารินกลายร่างเป็นพนักงานเสิร์ฟของภัตตาคารในโรงแรมหรูย่านใจกลางกรุงเทพฯ เพราะความช่วยเหลือจากราตรี ทั้งที่ซุกหัวนอน ทั้งข้าวที่ทาน ทั้งงานที่ทำ...
แม้ว่าหล่อนจะเป็นผู้หญิงกลางคืนก็ตาม แต่สำหรับดารินนั้น ราตรีคือคนมอบชีวิตใหม่และไม่เคยเรียกร้องบุญคุณจากหญิงสาวแม้สักคำน้อย มิหนำซ้ำยังดูแล ให้ความเมตตาดารินราวกับเป็นบุตรสาวของเธอ
เงินเดือนของการเป็นพนักงานเสิร์ฟเทียบเท่ากับเงินเดือนของเสมียนโรงงานที่เธอเคยได้รับ ซึ่งถือว่าอยู่ในเกณฑ์ค่าแรงขั้นต่ำ... แต่ทิปต่างหากที่ทำให้ดารินหายเหนื่อย รายได้ต่อเดือนจากทิป มันมากกว่าเงินเดือนเกือบเท่าตัว
ดารินแบ่งเงินเดือนครึ่งหนึ่งช่วยราตรี จ่ายค่าเช่า ค่าน้ำ ค่าไฟ ซึ่งก็มากมายกว่าค่าใช้จ่ายจริง อีกครึ่งก็โอนให้มารดาผ่านทางธนาคารอย่างที่เคยทำอยู่สม่ำเสมอ
ส่วนทิปหญิงสาวได้แบ่งออกเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งไว้ใช้จ่ายส่วนตัวและอีกครึ่งฝากธนาคารเพื่อเป็นทุนรอนสำหรับอนาคตข้างหน้า
เวลาเพียง3เดือนที่อาศัยอยู่กับราตรี เธอสอนให้ดารินรู้จักการแต่งหน้าแต่งตัว ดูแลตัวเองอย่างผู้หญิงวัยสาวบานสะพรั่งควรจะทำและมันก็ได้เปลี่ยนแปลงเด็กสาวกะโปโลผอมแห้งขี้ก้างให้กลายร่างเป็นสาวงามตั้งแต่หัวจรดเท้า ที่หนุ่มๆ และไม่หนุ่มทั้งหลายเห็นแล้วต้องกลืนน้ำลายหันหลังตามกลับมามอง...
เพราะหน้าตาน่ารักสวยใส มีน้ำใจ หนักเอาเบาสู้ผิดกับรูปร่างดูเปราะบาง ขยันขันแข็งเสมอต้นเสมอปลาย ทำให้ดารินเข้ากับเพื่อนร่วมงานได้ง่ายและยังเป็นที่รักของทุกคน...
ทุกคืนวันเสาร์ มักจะเป็นค่ำคืนที่เหนื่อยที่สุดสำหรับอาชีพพนักงานเสิร์ฟ.. ลูกค้าส่วนใหญ่จะติดลมบน พนักงานเสิร์ฟที่รับผิดชอบโต๊ะนั้นๆก็ไม่สามารถกลับได้ จนกว่าลูกค้าจะออกจากร้าน
คืนวันเสาร์นี้ก็เป็นเหมือนเช่นทุกครั้ง... ความสวยของหญิงสาวมักจะนำพา โชคลาภจากทิปงามๆ หรือบางทีอาจมีความซวยจากแรงริษยา แถมมาให้เธออยู่ประจำแทบทุกวัน
ลูกค้าสาวขี้หึง คอยกลั่นแกล้งดารินสารพัดเมื่อสบโอกาส.. เพราะแค้นเคืองที่แฟนหนุ่มจอมเจ้าชู้ละเลยเจ้าหล่อน อีกทั้งยังชอบมองตามให้ความสนใจพนักงานเสิร์ฟสาวสวยจนออกนอกหน้า
“ฉันสั่งชาเย็น... เอาชาร้อนมาให้..งั้นหล่อนเอาไปกินเองเลยแล้วกัน!!”
ลูกค้าสาวจอมวีนหวังสาดชาร้อนใส่หน้างามของดารินด้วยอิจฉาริษยา แม้เธอจะแสดงความสุภาพนอบน้อมหรือพยายามขอโทษ ทั้งที่ไม่ใช่ความผิดตัวเอง
ถือว่าเป็นโชคดีที่น้ำชาร้อน อยู่ในกาทำจากกระเบื้องฝาปิดแคบและค่อนข้างหนัก เจ้าหล่อนจึงสาดโดนแค่หน้าอกของหญิงสาว
“กรี๊ด...!!!”
ดารินกรีดร้องเสียงดังด้วยความปวดแสบปวดร้อน น้ำชาเขียวร้อนทั้งกา ราดรดลงมาเต็มหน้าอก และกากระเบื้องตกลงบนพื้นหินแกรนิตแตกเสียงดังสนั่นห้องอาหาร ลูกค้าโต๊ะข้างๆพลอยตกอกตกใจ หันมองจุดกำเนิดเสียงพร้อมกันเป็นตาเดียว
ในเวลาเดียวกันนั้น ‘ไมค์’ หรือ ไมเคิล แซนสมิธ หนุ่มหล่อสายเลือดผสมอังกฤษ-ไทย วัย 34ปี เจ้าของโรงแรมกำลังนั่งละเลียดทานอาหารอยู่กับ ‘อันนา’ แอนนาเบลล์ โรเจอร์ แฟนสาว
ชายหนุ่มมักจะมาทานมื้อค่ำที่ห้องอาหารของโรงแรมพาราไดซ์แห่งนี้ทุกสัปดาห์ เพราะถือว่าเป็นการตรวจสอบคุณภาพด้านการบริการของโรงแรมไปด้วยในตัว สองหนุ่มสาวจึงพอจะรู้เห็นเหตุการณ์ เนื่องจากนั่งทานอาหารอยู่โซนเดียวกัน
ไมค์รีบฉวยเอาน้ำดื่มในขวดราดบนหน้าอกของดาริน อย่างว่องไวและมีสติไหวพริบดี เป็นหญิงสาวเสียอีกที่ยืนนิ่งเพราะยังตกอยู่ในอาการช็อค ตอนนั้นดารินทำได้แค่มองชายหนุ่มช่วยล้างน้ำชาร้อนให้ มือใหญ่และแข็งแรงของเขาถือผ้ากันเปื้อนซับน้ำบริเวณผิวเนื้ออ่อนนุ่มที่โดนน้ำร้อนสาดจนแดงด้วยความรวดเร็ว ซึ่งคนในห้องอาหารยังต้องมองด้วยความรู้สึกทึ่ง
