บทที่ 46 ยั่วเยฉิบหาย

“เชรี่ย... ยั่วเยฉิบหาย” วาคิมพึมพำลอดไรฟัน แล้วถอนตัวออกจากเธอช้า ๆ

กันยายังไม่ทันได้ดื่มด่ำกับความเสียวที่เขาเลื่อนออก ท่อนเอ็นอันใหญ่เท่าแขนที่มีเส้นเลือดปูดโปนขรุขระก็เสือกพรวดกลับเข้ามาในช่องทางรัดรึงจนสุดโพรง

“อ๊า... อร๊า...” เธอกรีดร้องทุกครั้งที่เขาดันตัวเข้าหา ประสาทอ่อนไหวของเธอรับรู้ได้ถึ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ