บทที่ 6 หนี้บุญคุณ
“คุณไมค์...”
“เราไปกันเถอะดาว”
“คะ ? เอ่อ... ค่ะๆ”
ไมค์แตะที่ข้อศอกดารินพาไปยังรถที่จอดอยู่ด้านหน้าโรงแรม เดินผ่านหน้าลูกค้าหนุ่มที่ยืนแห้วอยู่ตรงนั้น
ดารินนั่งเงียบมา ตลอดทาง ที่เขาขับรถพาเธอไปส่งยังอพาร์ทเม้น รู้สึกมึนงงสงสัยที่ไมค์เข้ามาช่วยเธอไว้ได้อีกครั้ง
“คุณมีปัญหากับลูกค้าอย่างนี้บ่อยใช่ไหม ?”
“ไม่ๆ นะคะ ดาวไม่ได้มีปัญหา”
ดารินรีบปฏิเสธเพราะกลัวตกงาน งานที่มีรายได้ดีแบบนี้ใช่จะหาได้ง่ายๆสำหรับคนเรียนมาน้อยอย่างเธอ
“ผมไม่ได้หมายถึงคุณเป็นปัญหา..ฮึๆ ผมเป็นห่วงที่คุณเจอแต่ปัญหาต่างหาก”
ไมค์หัวเราะขบขัน ในความใสซื่อของดาริน.. ไม่ได้ระวังสักนิดว่า คำว่า ‘ผมเป็นห่วงคุณ’ ทำให้ใจดวงน้อยเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก
“อันนาบอกว่าคุณไปเรียนภาษาเพิ่มใช่ไหม เรียนจบรึยัง ?”
“จบแล้วค่ะ”
“ทำไม ยังไม่เอาเอกสารไปยื่นที่ฝ่ายบุคคล? ไม่อยากทำงานเป็นรีเซฟชั่น หรือประชาสัมพันธ์รึไง?”
“คือว่า ดาว ไม่มั่นใจว่าจะทำงานแบบนั้นได้ค่ะ”
“เดี๋ยวผมจะสั่งให้คนฝึกงานให้ ไม่ต้องกังวล พรุ่งนี้เข้าไปพบฝ่ายบุคคลได้เลย”
“ขอบคุณค่ะ”
ดารินยกมือไหว้ ขอบคุณก่อนเปิดประตูรถออกไป แล้วรีบเดินหนีขึ้นห้องรวดเร็วราวกับกลัวเขาจะตามมา
แต่ความจริงคือเธอไม่อยากเข้าใกล้คนที่ทำหัวใจต้องหวั่นไหว เพราะเขาเองก็มีเจ้าของหัวใจผู้งามพร้อมไร้ตำหนิด่างพร้อยอยู่แล้ว
ไมค์จอดรถเฝ้ามองดารินจนเธอเดินลับตาไป เขาจึงขับรถกลับบ้าน ด้วยความรู้สึกสับสนกับการกระทำของตัวเอง
มีคำถามผุดขึ้นมาในใจมากมาย เขาต้องการอะไร? ตั้งแต่ได้เจอดาริน ไม่มีวันไหนที่จะไม่อยากเห็นหน้าหรือว่านึกถึงเธอ
“กลับมาแล้วเหรอดาว”
“อ้าว พี่ตรี คืนนี้ไม่ได้ไปทำงานเหรอคะ ?”
ดารินแปลกใจที่เห็นราตรีอยู่ห้องเวลานี้ ปกติราตรีจะกลับห้องตอนที่เธอเตรียมตัวไปทำงาน ถึงจะพักอยู่ห้องเดียวกัน ก็แทบไม่ได้เห็นหน้าค่าตากันด้วยซ้ำ
“พี่มีเรื่องจะคุยกับดาวน่ะ”
ราตรีเกริ่นด้วยสีหน้าเป็นกังวล จนคนรอฟังรู้สึกว่าคงเป็นเรื่องไม่สู้จะดีนัก...
“คงเป็นเรื่องสำคัญมากใช่ไหมคะ ?”
ดารินเอ่ยถามเจ้าหล่อน อย่างวิตกกังวล
“พี่อยากให้ดาวช่วยอะไรสักอย่างจะได้ไหม ?”
“ได้สิคะ... พี่ตรีช่วยดาวมาเยอะแยะ มีอะไรที่ดาวช่วยได้ ดาวยินดีจะช่วยอย่างเต็มที่ค่ะ”
เธอฉลาดที่จะตอบอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ แม้จะรักและเคารพราตรีเหมือนมารดาคนที่สอง แต่ถ้าหากจะขอให้เธอไปทำเรื่องคอขาดบาดตาย ดารินก็ไม่อาจยินยอมพร้อมใจไปได้เสียทุกเรื่อง
“คือ.. พี่เล่นเสียที่บ่อนแล้วติดหนี้เขาหนึ่งแสน.. ก็ไอ้มานพ คนที่มันช่วยฝากดาวเข้าทำงานนั่นแหละ มันบอกว่าถ้าไม่มีเงินให้มันภายในสัปดาห์นี้... มันจะเอาตัวดาวใช้หนี้แทน”
ราตรีพูดจบก็ได้แต่ก้มหน้ารู้สึกเสียใจกับการกระทำของตัวเอง... งานขายเนื้อสดมันทำเงินให้เธอมากมาย แต่ที่ทุกวันนี้ไม่มีอะไรติดตัว ต้องอาศัยเช่าอพาร์ทเม้นหาเงินใช้แบบวันต่อวัน ก็เพราะผีพนันเข้าสิง
“หนึ่งแสน! ทำไมมันมากมายอย่างนี้คะพี่ตรี แล้วเราจะหาเงินมาจากไหนตั้งหนึ่งแสน”
ดารินเผลอตะโกนออกมาเสียงดัง อย่างคาดไม่ถึงว่าราตรีจะติดการพนัน เธอไม่เคยรู้มาก่อน ที่ราตรีออกจากห้องไปทุกคืนทุกวัน นึกเพียงแต่เธอไปกับลูกค้า
“ดาว.. จะช่วยพี่ใช่ไหม ? พี่รู้ว่าดาวช่วยพี่ได้ หวังว่าดาวคงไม่กลับคำหรอกนะ”
ราตรีพูดจบก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ดารินจมอยู่กับปัญหาเพียงคนเดียว... เธอจะกล้าปฏิเสธราตรีได้อย่างไร ก็ในเมื่อราตรีช่วยเหลือเธอไว้ตั้งมากมายหลายอย่าง แต่เงินตั้งหนึ่งแสนเธอจะไปหาได้จากไหนภายในเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์...
แล้วถ้าหากเธอหาเงินไม่ได้ และต้องยอมสมสู่กับคนที่เคยเห็นหน้าค่าตาเพียงครั้งเดียว... เธอจะทำใจได้อย่างไร ? หญิงสาวคิดสับสนจนแทบนอนไม่หลับ...
‘ใช่สิ อยากได้เงินต้องทำงาน เธออาจจะขอเจรจาเบิกเงินค่าแรงล่วงหน้าจากฝ่ายบุคคลสักสามเดือน รวมเงินเก็บที่มีอาจจะพอใช้หนี้ให้ราตรีก็ได้ ไหนๆก็จะไปยื่นเอกสารเพื่อปรับเปลี่ยนตำแหน่งงานแล้วพรุ่งนี้!’
ดารินนำใบประกาศนียบัตรจบหลักสูตรภาษาอังกฤษที่เรียนเพิ่มเติมไปยื่นที่ฝ่ายบุคคลในวันต่อมา
ไม่ว่าจะอย่างไรชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป เธอต้องทำวันนี้ให้ดีที่สุด เพื่อวันพรุ่งนี้ที่ดีกว่า
