บทที่ 39 ยอมตั้งแต่หน้าประตู

"งั้นหนูไปนอนบ้านเฮีย"

ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ

หัวใจแกร่งเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง อันที่จริงเขาใจอ่อนตั้งเห็นเธออยู่หน้าประตูแล้ว แต่คนมันน้อยใจไง น้อยใจมากด้วยตามตื๊อมาเป็นปีๆ กลับเป็นได้แค่เพื่อน ความสัมพันธ์บ้าบอแบบนั้นเขายอมแค่แรกๆ เท่านั้นแหละ

"ไม่ตอบ แปลว่าอนุญาต"

กะเพราเชิดหน้ากอดอก นี่ถามจริงเถอะจะใจแข็ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ