บทที่ 10 2/5

Davin  ขอโทษทีหนักไปหน่อย ว่าแต่กาแฟไหม ไหวนะ 08:20

หญิงสาวเงยหน้าและเหลือบมองไปยังกล้องวงจรปิดที่อยู่เยื้องไปทางด้านขวา เธอหรี่ตามองอาฆาตก่อนสะบัดหน้าหนี และปิดข้อความแช็ตลง ทว่า...

Davin  ไว้คืนนี้... ชดเชยให้ดีไหม 08:21

อลิยายกมือขึ้นกำหมัด สีหน้าเหมือนจะร้องไห้

ดู ดู๊! ดวินเหมือนผีเจ้าที่ เซ่นไม่ดีก็ตามรังควาน!

Read

08:22   บ้านใครบ้านมันเถอะย่ะ! ไอ้หื่น!!

คำสรรเสริญที่ได้รับกลับมาทำให้ผู้จัดการฝ่ายไอทีถึงกับหลุดหัวเราะ

โชคดีที่ถึงแม้ห้องทำงานจะเป็นห้องรวม แต่สำหรับผู้จัดการ พาทิชั่นแบบกระจกกั้นแบ่งพื้นที่ส่วนตัวก็ช่วยให้มีความเป็นส่วนตัวค่อนข้างสูง กระนั้นมันก็ไม่ได้ช่วยให้คนอื่นไม่ได้ยินเสียงหัวเราะของเขา

เหล่าลูกน้อง ที่ให้ความเคารพแค่ในที่ประชุมใหญ่ต่างหันมามองเป็นตาเดียว

ดวินกระแอมเบา ๆ และทำตาใสเข้าใส่ พลอยทำให้คนอื่น ๆ ต่างส่ายหน้า มีเสียงแว่ว ๆ ดังมาเข้าหู

“เฮ้ย เข้า Porn Hup ตอนนี้ระวังเครื่องจะค้างนะครับ ไอ้หัวหน้า!”

เสียงหัวเราะดังครืนใหญ่ และเพราะเป็นแผนกที่มีแต่หนุ่ม ๆ คำพูดคำจาจึงห่ามได้อีก

ฝ่ายไอที จะบอกว่าสบายกว่าทุกฝ่ายก็ใช่อยู่ แต่ถ้ามีปัญหาขึ้นมาก็ทำเอาหัวหงอกกันได้เป็นแถบ ๆ การเป็นสาขาหนึ่งในหลายสาขาของบริษัทใหญ่ ทำให้ถูกพวกแฮกเกอร์จ้องจะแฮ็กอยู่เสมอ ข้อมูลลูกค้า รวมถึงข้อมูลเรื่องงานออกแบบหลากหลายล้วนสุ่มเสี่ยง แต่ตั้งแต่ดวินเข้ามาทำงานที่นี่ปัญหาที่ว่าไม่เคยเกิด

ดวินเป็นเหมือนกำแพง กำแพงยักษ์ทั้งหนาทั้งทนเสียด้วย จะเจาะจะทุบยังไงก็ยังทำให้กำแพงมีช่องโหว่ไม่ได้

ชายหนุ่มรีบปิดหน้าจอของกล้องวงจรปิดลงเมื่อพระนายเดินเข้ามาหา

พระนายเป็นรุ่นน้องเขาสองปี จบจาก MIT เหมือนกัน และก็ยังหล่อกินกันไม่ลงอีกด้วย!

“แอบส่องเขา” คนวางแฟ้มลงบนโต๊ะเปรย ๆ “ระวังเถอะ ส่องไปส่องมาจะตกหลุมรักเขาเข้า ทีนี้ละถอนตัวยากนะเว้ยพี่”

“พูดมากจริง ๆ นั่นเสร็จแล้วหรือไง”

พระนายเป็นลูกครึ่ง ผิวขาววอก ผมตัดสั้นสะบัดปลายเล็กน้อย ลุคเกาหลีดูคูล ชายหนุ่มตัวสูงเกือบเท่า ๆ กันกับดวิน ดังนั้นเวลาที่ยืนเกาะพาทิชั่นกระจกคุยมันจึงต่ำแค่เพียงใต้อก ริมฝีปากบางสีสดใต้รอยไรหนวดเขียวจาง ๆ แย้มยิ้ม

“เสร็จ... เรื่องอะไรล่ะครับหัวหน้า”

“ปากดีครับไอ้คุณพระ!”

คนยั่วหัวเราะร่วน “ไปยั่วประสาทใครเข้าล่ะ พอยั่วเขาได้ถึงได้อารมณ์ดี” พระนายแสร้งเหลียวมองออกไปนอกผนังกระจกใส แดดเปรี้ยง ท้องฟ้าไม่มีเมฆสักก้อน “ถ้าอีกหน่อยฝนตกนี่แสดงว่ามีอาเพศแล้วแน่ ๆ”

ดวินตวัดสายตาขึ้นมอง พระนายยิ้มมุมปากและชูมือขึ้นทั้งสองข้างเป็นเชิงว่ายอมแล้ว แต่ไม่วายเอ่ยเสียงเบา

“ระวังน้าหัวหน้า ไอ้ FWB น่ะพอนาน ๆ ไปมันจะกลายพันธ์เอานะ”

“พูดอะไรวะ”

“อย่าคิดว่าไม่เห็น ใครจอดรถตรงไหนรอใครตอนสองทุ่ม”

“แกนี่มันหูผีจมูกมดจริง ๆ”

“อู้ว” พระนายยกมือขึ้นทาบอก “ด่าได้โบราณมากลุงเอ๊ย”

“อยากไปซ่อมคอมฯ ไหม สาวแผนกบุคคลโทร.มาตะกี้นี้เอง”

“ถ้าพี่ใจร้ายจะส่งน้องไปให้ถูกรุมทึ้งก็เอาที่สบายใจครับพี่ครับ”

คนพูดไม่รู้สึกรู้สาพลางเดินลอยชายจากไป พระนายเป็นอีกคนที่รู้เรื่องของดวินกับอลิยา เพราะในคืนวันปีใหม่ก็เป็นพระนายนี่แหละช่วยกลบเกลื่อนสถานการณ์ให้ หลังหญิงสาวตื่นขึ้นมาและกรีดร้องดังลั่นห้องพัก เรียกให้พนักงานคนอื่น ๆ สงสัยและเตรียมมามุงกันเต็มที่

หนึ่งปีกับความสัมพันธ์ซับซ้อนที่อธิบายยาก แต่กลับไม่มีโอกาสก้าวหน้า

ความสัมพันธ์ที่ไม่มีทางพัฒนา ก็เท่ากับเป็นความสัมพันธ์ที่ตายไปแล้ว เหมือนต้นไม้ที่รากไม่เดิน สุดท้ายก็ต้องยืนต้นตายอยู่ดี

วันอังคารกว่าจะเลิกงานก็ปาไปเกือบสองทุ่ม การมีที่ทำงานอยู่กลางเมืองทำให้เธอเลือกที่จะใช้บริการของรถไฟฟ้า ห้าสถานีจากบริษัทเพื่อกลับมาถึงคอนโดไม่ไกลมาก อลิยาจึงไม่รู้สึกเหนื่อยเกินไปกับการเดินทาง แต่กลายเป็นว่าเธอเพลียกับคนแทน

หญิงสาวไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าตอนทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียง

อันที่จริงฐานะอย่างเธอ คอนโดย่านทำเลทองแบบนี้อลิยาไม่มีปัญญาซื้อหรอก ถึงรายได้เธอจะเยอะ แต่เมื่อแบ่งสันปันส่วนแล้วก็ยังถือว่าเกินตัว

สามสี่ปีที่เธอต่อรถเมล์ขึ้นรถไฟฟ้ามาทำงาน จนกระทั่งเกิดพลาดในคืนวันปีใหม่ ความที่กลัวว่าจะท้องเลยต้องหาทางออกมาอยู่คนเดียวก่อน เผื่อว่าจะมีอาการโอ้กอ้ากขึ้นมา ดวินช่วยหาที่อยู่ใหม่ให้เธอชั่วคราว แต่พอรู้ว่าอยู่ย่านนี้อลิยาก็ส่ายหน้าจนคอแทบหลุด เพราะราคามันแสนแพง คำนวณแล้วน่าจะไม่รอด

‘ไม่แพงหรอกน่าไปดูก่อน เชื่อผมสิ’

ดูไว้ให้เกิดกิเลส อลิยาคิดแบบนี้ แต่พอมาเจอเจ้าของที่จะขายต่อ ก็รู้สึกว่ามาไม่เสียเที่ยว ที่ทำเลทองแต่ราคาขายกลับถูกมาก ๆ ไม่รู้โชคดีหรือโชคร้ายที่เจ้าของห้องนี้กลัวผีขั้นสุด เขาเล่าว่าถูกหลอกหลอนจนอยู่ไม่ได้เลยจะขายต่อถูก ๆ ให้หากว่าเธอไม่กลัวผี แถมใจป้ำบอกว่าถ้าอลิยามาทดลองนอนได้สามวันโดยไม่ถูกหลอก เขาจึงจะทำสัญญาซื้อขายกับเธอ ด้วยความราคาถูกแม้จะกลัวผีจนขี้ขึ้นสมองเหมือนกัน แต่หญิงสาวก็ตัดสินใจทดลองอยู่

ดวินที่แนะนำให้ทำตัวเป็นเพื่อนที่ดี

‘เดี๋ยวผมมานอนด้วย ถ้าเผื่อผีมาก็คงได้เจอเป็นเพื่อนกัน’