บทที่ 7 2/2

ดวินยิ้มนิด ๆ และยกมือขึ้นเขกศีรษะหญิงสาวไปหนึ่งที

อลิยามองตาขุ่นยกมือกุมหัวป้อย ดวินยิ้มกว้างขึ้นอีกหน่อย มือสอดอยู่ในกระเป๋ากางเกง เขาดูอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เพราะจากหน้านิ่ง ๆ เหมือนสวมหน้ากาก ตอนนี้ดูมีชีวิตขึ้นมาบ้างแล้ว

ลิฟต์จอดชั้นที่แปด และคนเข้ามาเบียดจนแน่น หนุ่มหนุ่มที่เข้ามาใหม่แทรกตัวเข้ามาและเบียดน้ำหนึ่งกับอลิยาจนแทบติดผนัง ระยะห่างแทบไม่เหลือเมื่อแผ่นหลังของคนข้างหน้าเกือบจะแนบติดไปกับหน้าอกของสาวสาว ดวินไม่พูดไม่จาดึงอลิยาไปยืนด้านหลังเขา ใช้ตัวเองเบียดดันให้คนข้างหน้ารู้สึกว่าห้ามถอยลงมามากกว่านี้ ชายหนุ่มพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้น้ำหนึ่งไปยืนคู่กับอลิยาแทน ตัวเขายืนเป็นกำบังให้สองสาว เพื่อจะได้ไม่ต้องเบียดกับผู้ชายคนอื่นให้อึดอัดใจ

เป็นการกระทำที่ไม่มีคำพูด แต่กลับทำให้คนรับรู้สึกดี

อลิยามองแผ่นหลังกว้างอย่างจะขอบคุณ

น้ำหนึ่งถึงขั้นเพ้อประหนึ่งได้รับการปกป้องจากเจ้าชาย

ดวินไม่รู้สึกรู้สาอะไรทั้งนั้น และไม่ได้หันมาพูดอะไรกับอลิยาอีกเลย กระทั่งจะพากันออกจากลิฟต์ เขาหันมามองเธอและเอ่ยแค่ว่า

“ไปนะครับ”

จากนั้นร่างสูง ๆ ก็ก้าวฉับ ๆ จากไป น้ำหนึ่งตาปรอยมองตามก่อนหันมาหาอลิยาที่กำลังเดินเคียงกัน

“คนอะไรทั้งหล่อ ทั้งเท่ ทั้งเป็นสภาพบุรุษ เฮ้อ ลียา ทำยังไงจะได้เป็นเพื่อนกับเขานะ”

“ก็...” อลิยาอยากจะบอกว่า คงจะต้องไปโผล่บนเตียงของเขา แต่ความจริงบอกไม่ได้จึงทำได้แค่ “ก็...เจอกันบ่อย เดี๋ยวก็ได้คุยกันเองเป็นเพื่อนกันเองมั้ง”

“งั้นหนึ่งคงไม่มีโอกาสละ ดูสิ นี่ขนาดลียาเป็นเพื่อนกับเขานะ ยังพูดกันไม่เกินสามประโยคเลย!”

อลิยาหัวเราะแห้ง ๆ แก้มระเรื่อขึ้นมาหน่อย ๆ เมื่อนึกถึงว่า...

ดวินเป็นพวกชอบ ‘ทำ’ มากกว่า ‘พูด’ น่ะสิ!

ตัวอย่างก็... ไอ้เสียงข้อความในโทรศัพท์ที่ดังเตือนและเธอกำลังอ่านอยู่...

Davin  คืนนี้สองทุ่มจะรอที่รถนะ 09:40

เธอไม่ตอบแต่คิดว่าเขาคงรู้คำตอบ...

หัวใจอลิยาเต้นตึ๊กตั๊ก ความสัมพันธ์แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่ผูกมัดขอแค่พอใจ!

เสียงกึกกักกึงกังเกิดจากโต๊ะรับประทานอาหารที่กระแทกกับผนัง ส่วนตัวต้นเหตุคือคนสองคนที่กำลังนัวเนียพันพัวกันราวกับจะหล่อหลอมเนื้อตัวให้เป็นหนึ่งเดียว

เสียงหอบหายใจกระเส่าดังคลอเคล้า ขณะที่เกมพิศวาสไต่ระดับความร้อนแรงสูงขึ้นไปทุกที

ไฟในห้องส่องแสงสลัว เกิดเงามัวทาบทอกับผนังส่วนที่เป็นกระจก ร่างแบบบางกึ่งนั่งกึ่งยืนพิงกับขอบโต๊ะ เธอกอดรัดร่างสูงใหญ่แข็งแรงเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่กระแทกกระทั้นเข้าหา มือเรียวทั้งเลื่อนลูบและจิกลงกับแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลที่กำลังก่อตัวพุ่งสูง

เซ็กซ์ร้อนแรงในคืนวันจันทร์

ห่างกันแค่คืนเดียว แต่ดูเหมือนความต้องการจะยังไม่หมดไม่สิ้น

อลิยามึนเมากับความปรารถนาที่ถูกปลุกปั่นและใครคนนั้นซึ่งก็คือดวิน กำลังจู่โจมถาโถมเข้ามาเหมือนอดอยากปากแห้ง เสื้อผ้าบนเรือนกายทั้งสองหลุดลุ่ย ดูเหมือนความต้องการมันเร่งเร้าจนไม่มีเวลาให้เปลื้องเครื่องนุ่งห่มออกจากร่างกายของกันและกันให้เรียบร้อยด้วยซ้ำ

เสียงร่ำร้องหากันดังปนเป

รอยจูบร้อนแรงลามไล้ แลกเปลี่ยนรวมถึงแย่งชิงเอาอากาศหายใจของกันและกัน

ทั้งเนื้อทั้งตัวอลิยาเหมือนจะละลาย ยามดวินกอดรัดแนบแน่นเธอรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในเตาหลอม ร้อน... และไหม้ ดิ้นเร่าในทุกอิริยาบถของเขาซึ่งกระทำต่อเธอราวกับเป็นทาส

“ลียา”

ชายหนุ่มกัดกรามจนเป็นสันนูน อลิยาคับแคบต่อเขาเหลือเกิน เธอโอบรัดเขาและห่อหุ้มรั้งดึงไว้ ทุกการขยับเป็นไปด้วยความยากลำบาก และมันก็ช่างให้ความรู้สึกที่ดีล้นเหลือ

ซ่านไปทั้งตัว สะท้านเมื่อขยับตัวตนในแต่ละครั้ง

เป็นความลุ่มหลงที่ยากจะถอนตัว

มือใหญ่เลื่อนลูบบีบเคล้นตามส่วนเว้าสวนโค้ง อลิยาแอ่นตัวเข้าหาเขาแนบแน่น ริมฝีปากอิ่มถูกฟันขาวสะอาดขบไว้ เพื่อกลั้นเสียงที่เธอคิดว่าน่าอายยามเขากระแทกเข้าหา

ดวินแข็งแรงและดุดันตอนที่เขาเผลอ

ชายหนุ่มบดเบียดริมฝีปากมอบจูบที่ร้อนยิ่งกว่าด้วยลมหายใจที่กำลังไหม้ มือใหญ่เลื่อนลูบเกาะกุมต้นขาขาวผ่องยกขึ้นให้โอบสะโพกสอบซึ่งมีกางเกงเกาะค้างอย่างหมิ่นเหม่ และกระแทกกระทั้นแรงยิ่งกว่าเพื่อให้เธอโอบกอดเขาได้ลึกขึ้น

ทรวงอกอวบอิ่มไหวโยนตามความเคลื่อนไหวของร่างแบบบาง และเสียดสีไปกับแผงอกกว้างกึ่งเปลือย

ไฟปรารถนาคุกรุ่นและเผาไหม้มากขึ้นตามเชื้อสวาทที่พร้อมสุมเข้าหากันและกัน

“ลียา” ดวินยังเรียกหาหลังถอนจูบ เขาลากริมฝีปากประทับรอยตามลำคอขาวผ่องชื้นเหงื่อ และเนินเหนือหน้าอกอิ่มเต็ม หยุดหอบหายใจชิดกับผิวนุ่มเนียนของทรวงอกขาวผ่อง “ลียา ดีเหลือเกิน”

คำชมทำให้หญิงสาวที่เลื่อนลอยในวังวนปรารถนายิ่งแนบตัวเข้าชิด

อลิยาชอบให้เขาเยินยอตอนเรามีเซ็กซ์กัน

ดวินถอนถอดตัวตนออกในทันทีทันใดเมื่อเธอจิกเล็บลงกับต้นคอเขา หญิงสาวตาปรือปรอยและอุทานออกมาเมื่อเขาจับเธอหันหลัง กระโปรงถูกรั้งขึ้นไปกองที่หน้าท้อง สะโพกงอนงามถูกรั้งให้แนบชิดกับหน้าขาแกร่ง สองมือใหญ่แข็งแรงเกาะกุมมือเรียวแนบไปกับผนัง และเขาก็กระโจนเข้าหาเธออย่างบ้าคลั่ง-อีกครั้ง

“ดวิน อื้อ มะ...มัน อ๊ะ!”