บทที่ 8 2/3

อลิยาพยายามจะหันมาหาเขา แต่ก็สะดุ้งเพราะการเติมเต็มถี่ยิบนั่น มือที่เกาะกุมกันเป็นเขาที่รั้งไปโอบกอดหน้าท้องแบนราบ รอยจูบแนบลงกับหลังต้นคอสะอาด อลิยาแหงนเงยรับการรุกรานที่คับแน่นทำให้หายใจไม่ออก

เขาตัวโต เร่าร้อน ส่วนเธอตัวเล็ก และตอนนี้กำลังจะตายเพราะเขา

ความอ่อนหวานแทบไม่เคยมีนอกจากเมื่อครั้งสองครั้งแรกที่เธอยังไม่ชิน แต่เมื่อเขาสอนบทพิศวาสให้ อลิยาก็เริ่มรู้สึกถึงการตักตวงที่มากกว่า

ดวินเรียกร้องมากขึ้น เยอะขึ้น ในทุก ๆ ครั้งที่ผ่านมา

เขากล้าเรียกร้องมากพอเท่ากับที่ตอบแทนมาให้เธอ

อย่าง-เท่า-เทียม-กัน

ในสมองตอนนี้ของหญิงสาวเลือนราง อลิยารู้แค่เขา รู้แค่มีเขา แต่อื่นใดนอกจากนั้นเหมือนหายไปจากสมอง เสียงหวานคร่ำครวญเมื่อสุดกลั้น

ความหฤหรรษ์ในความทรมานช่างหวานแหลมและเสียดแทงได้ดียิ่งกว่าอะไร

“ดวิน มะ... ไม่ไหว ไม่ไหว”

เสียงกระเส่าดังราวจะขาดใจ หยาดเหงื่อเกาะพราวทั่วดวงหน้าสวยซึ่งตอนนี้บิดเบี้ยวเหยเก ชายหนุ่มกระแทกความแกร่งกร้าวเข้าหา

อลิยาอีกหน และดันเธอให้ออกห่าง เมื่อหันมาประจัญหน้าอลิยาหลับตารับจุมพิตดูดดื่มที่ราวกับจะปลอบประโลม

ดวินจูบเก่ง เขาไล่ต้อนจนเธอจนมุม และเซ็กซ์เผาไหม้ก็บรรเทาเบาบางลง

ยังไม่ถึงจุดหมาย และสายสวาทก็แค่บรรเทาลง ไม่ได้ขึงตึงใกล้ขาดเหมือนเมื่อครู่นี้

“ดวิน” หญิงสาวกระซิบแนบริมฝีปากฉ่ำหวานเมื่อละจูบหายใจ มือน้อยเลื่อนลูบโครงหน้าคมสันด้วยความลุ่มหลง “ทำไมวันนี้...” อยากถามแต่ก็ยังเขินอายคำพูดจึงค้างที่ริมฝีปากเห่อบวม

“ไม่รู้สิ” เขากระซิบพึมพำ พรมจูบลงกับมุมปากอิ่ม “ก็แค่อยาก”

ห้วนและห่ามเหลือเกิน ก็แค่ใคร่ อลิยาทำใจแต่แรกแล้วว่าอย่าหวังความหวานอื่นใด เมื่อความสัมพันธ์มีแค่ใคร่ สิ่งที่จะได้ก็แค่ใคร่

“เหมือนเก็บกด”

ดวินหัวเราะขณะยกร่างชื้นเหงื่อที่เสียดสีกันขึ้น “ก็อาจจะใช่”

หญิงสาวหลุดเสียงที่คิดว่าน่าอาย และรีบยกมือตะครุบปากตัวเองไว้ นัยน์ตาดวินวาววามราวกับพึงใจที่ได้ยินเสียงนั่น เวลาเขามองด้วยสายตาแบบนี้อลิยาทนมองสบไม่ได้จริง ๆ ไม่ได้หวาดกลัว น่ารังเกียจ แต่เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกดูดเข้าไปในถ้ำดำมืด ที่หากเผลอผ่านเข้าไปจะไม่มีทางได้กลับออกมาอีก

ลึกลับ แต่ก็ยังน่าค้นหา ยั่วเย้า แทบทุกอย่างคือสิ่งที่เขาเป็น

“อ๊ะ! ดวิน” รอยเคราที่ซุกไซ้กับผิวผ่องทำให้เจ็บ ๆ คัน ๆ

อลิยาบ้าจี้และก็หลุดหัวเราะเมื่อเขาแกล้งครูดมันกับผิวเธอ “ไม่เอา จั๊กจี้!” เสียงหัวเราะหวานใสแทนเสียงคร่ำครวญก่อนหน้า ดวินยิ้มตามก่อนแนบริมฝีปากกับเรียวปากนุ่มนิ่ม “พอได้แล้ว พ่อคนอึด!”

“ยังไม่ถึงครึ่งที่เคยทำ”

มือน้อยเลื่อนขึ้นลูบกลุ่มผมที่ยุ่งเหยิงเพราะฝีมือเธอ แนบหน้ากับแก้มเขากระซิบเบา ๆ

“อ๋อ กลัวหาว่าประสิทธิภาพถดถอยแล้วจะยกเลิกสัญญาสิ”

“แล้วจริงไหมล่ะ” พูดแล้วเขาก็ยกเธอขึ้นนั่งบนโต๊ะทั้ง ๆ ที่ยังเป็นหนึ่งเดียวกัน ชั่วขณะที่แนบแน่นอลิยาหน้าแดงเพราะท่วงท่าร้อนแรงนี่อย่างไรก็ไม่คุ้นชิน “ลียาชอบแบบนี้นี่นา”

“ดวิน!”

อลิยาหยิกเขาเนื้อเขียว ดวินหัวเราะพออกพอใจที่สุดท้ายก็ชนะ ปลายจมูกโด่งเป็นสันแนบไปกับปลายจมูกโด่งเล็ก เป็นสัมผัสเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่หญิงสาวชะงักงันไป

“ดวิน”

“หืม”

เธออยากถามว่ามันต่างจากทุกทีไหม ไอ้ท่าทางแบบนี้...

“ต่อนะ”

คนหื่นพูดเข้าข้างตัวเอง อลิยาที่นิ่งคิดว่าจะพูดหรือไม่พูดดีตอนนี้เลยไม่ทันตั้งตัว

“ดะ... อ๊ะ อื้อ!” วินาทีที่ยกตัวอลิยาขึ้น เขาเสือกเสยตัวตนเข้าหา เธอกอดรัดเขาเพราะการรุกรานที่เกิดขึ้นกะทันหัน และได้แต่เกาะกอดเขาเป็นหลักยึดขณะเขาเข้าหาเธอร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม ราวกับจะบอกว่าการสนทนาจบลงแล้ว

หลังจากนั้นมีเพียงเสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียงหอบหายใจ เสียงคร่ำครวญที่ดังยาวนาน

กระทั่งเมื่อสุดท้ายปลายเส้นทางมาถึง อลิยาหวีดร้องเรียกชื่อเขา จิกเล็บลงกับแผ่นหลังเรียบลื่นชื้นด้วยเหงื่อ เกร็งตัวรับทุกความรู้สึกและสัมผัสที่พุ่งรี่เข้าหา แล้วเธอก็เหมือนจะแหลกสลายไปทั้งตัว ยามที่ดวิน

กอดเธอแนบแน่นเหมือนจะให้จมหายเข้าไปในเนื้อตัวแกร่งกร้าวของเขา

ชายหนุ่มผ่อนร่างสาวเจ้าให้นั่งลงกับโต๊ะไม้อีกครั้ง สมรภูมิสวาทเละเทะไปหมด เซ็กซ์ก็เหมือนการออกกำลังกายอย่างหนึ่ง นอกจากรีดเหงื่อแล้วยังทำให้กระปรี้กระเปร่าแม้จะหมดแรงก็ตามที

อลิยาเอนหลังพิงกับกระจก

ดวินที่กอดรัดเธอไว้เลื่อนหน้าซบกับอกอิ่มเต็ม เขาซุกหน้าซ่อนแนบราวกับเด็กที่เพิ่งอิ่มนม

“ดวิน”

คนตัวโตซุกไซ้และยังซบซุกอยู่ในความอ่อนนุ่ม อลิยายังหอบหายใจพยายามดันชายหนุ่มให้ออกห่าง การคลอเคลียหลังเสร็จกิจไม่ค่อยดีนัก หากยังอยากเป็น ‘เพื่อน’ หญิงสาวคิดว่าเราควรแยกกันได้แล้ว

ได้ปลดปล่อยก็พอไม่ใช่หรือไง

“พอแล้วนะ”

“อะไร”

เสียงงึมงำเหมือนเด็กทำให้หญิงสาวชักหมั่นไส้ “เอาพอแล้ว!”

ดวินหัวเราะกับอกนุ่มนิ่ม เวลาโมโหอลิยาก็เผลอหลุดและเขาก็ชอบ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองและทำตาวิบวับแบบที่หญิงสาวอยากเอานิ้วจิ้มให้รู้แล้วรู้รอด

“รู้ได้ไงว่าเอาพอแล้ว”

“ดวิน!”