บทที่ 83 17/1

ดวินถอนหายใจ ซุกหน้าเกลือกกับเส้นผมอ่อนนุ่มนั้นไปมา พลางงึมงำเรียกชื่ออลิยาซ้ำไปซ้ำมาคล้ายปลงตก เงียบกันอยู่อีกเกือบสิบนาที มือเรียวจึงวางทาบกับมือใหญ่

“แล้วคุณน้ำผึ้งล่ะ”

ชายหนุ่มยิ้ม คงต้องพูด ‘ตรง ๆ’ แบบชัดเจนไม่ให้ต้องอธิบายซ้ำ แต่...

“หึงหรือเปล่า” พอไม่ได้คำตอบดวินก็เล่นแง่ “งั้นก็ไม่บอก”

...