บทที่ 92 18/5

ดวินหัวเราะลั่น บีบแก้มอิ่มไปหนึ่งทีฐานพูดจาเย้าแหย่ให้เขาหึง ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจ ทีนี้ก็มาถึงเรื่องที่ไม่อยากจะพูดเลย แต่ถึงอย่างไรก็ต้องพูด

“คงจะต้องกลับนิวยอร์กเร็ว ๆ นี้นะ เพราะอย่างนั้นลียา--”

คำพูดเขาค้างที่ลำคอเมื่ออลิยายืดตัวขึ้นมาหา สองมือเกาะบ่าเขาตอนที่เธอแนบริมฝีปากลงบนปากเขา ดวงตาคู่ค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ