บทที่ 95 19/3

“ลียาคิดถึงดวินมากเลยนะ”

เขาสูดลมหายใจเข้า ดอมดมกลิ่นหอมที่คุ้นชินอย่างโหยหา

“มาทำไมไม่บอก” คนในอ้อมแขนต่อว่าต่อขานเมื่อเขาคลายอ้อมกอด “ถ้าวันนี้ไม่ค้างที่นี่แล้วจะได้เจอไหม”

“ก็ไปเจอที่บ้าน” ดวินบอกง่าย ๆ และคนตัวเล็กก็ค้อนตาคว่ำ ทว่าชายหนุ่มยังยิ้มไม่หุบ เขายกมือขึ้นทัดปอยผมที่เคลียข้างแก้ม มือ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ