บทที่ 10 4/1
หลังจากตอนเย็นเมื่อวานเธอก็ยังไม่ได้คุยกับถายุกรเรื่องเมื่อคืนนั้นต่อ ทว่าก็วางใจได้ว่าไม่ท้องแน่ ๆ เมื่อวันนี้ประจำเดือนเธอมาแล้ว ตัวเขาเองก็ดูเย็นใจไม่ได้มาวอแวเร่งรัดอะไรกับเธอ แต่ถึงอย่างไรก็ต้องพูดกันให้รู้เรื่อง ทุกอย่างมันจะได้จบ เรื่องคืนนั้นก็แค่ความผิดพลาด คิดเสียว่าเป็นวันไนต์แสตนด์เสียก็แล้วกัน
คุณหมอสาวกลับมาถึงบ้านตอนเกือบเที่ยงคืนหลังร้องไห้จนสาแก่ใจ เธอไม่พบอดุลย์ที่บ้าน แต่รู้จากแม่บ้านที่รอบอกว่าพ่อของเธอออกไปตั้งแต่เย็นและยังไม่กลับมา คิดมาถึงตรงนี้เธอก็กัดริมฝีปาก แม่ของเธอถูกยัดเยียดตำแหน่งเมียหลวงให้ ในขณะที่ผู้หญิงอีกหลายคนได้ตำแหน่งเมียน้อย
เมื่อเช้าก่อนออกจากบ้านถ้อยคำของอดุลย์ที่เพิ่งกลับยังก้องอยู่ในหัว
‘ถ้ามันไม่ทำก็จะได้ขายหน้าไปนอนข้างถนนกันละ มันไม่รู้หรือไงทุกวันนี้บ้านนี้มันไม่มีอะไรแล้ว เงินสักแดงก็ไม่มี ถ้ามันไม่จับไอ้หมอนั่นให้ได้ ชาตินี้ก็ไม่มีวันอยู่สบายเหมือนคนอื่นเขาหรอก!’
เจ็บไหมเธอคงต้องบอกว่าเจ็บมาก ดังนั้นมันจึงเป็นเช้าที่หดหู่ สลิล-
ฉัตรได้แต่ทอดถอนใจ
“วันนี้เป็นไงบ้างฉัตร สีหน้าไม่ค่อยดี”
เสียงทักทำเธอที่กำลังเหม่อสะดุ้ง โชคดีที่กาแฟร้อน ๆ ไม่หกราดมือ ความห่วงใยของสรัชทำให้ความรู้สึกของเธอค่อยดีขึ้นมา
“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”
คำถามของเขาทำเธอหน้าร้อนเพราะละอาย “นิดหน่อยเรื่องที่บ้านน่ะ”
“คุณอา?”
เป็นคำถามที่ไม่ค่อยอยากตอบเลยต้องเลี่ยง “กาแฟไหม” สลิลฉัตรเงยหน้าขึ้นสบตาและพบกับรอยยิ้มที่ทำให้สบายใจทุกครั้งที่ได้เห็น สรัชกำลังมีความสุข “น้ำตาลกี่ก้อนดี พักนี้คุณรัชหน้าตาสดใสนะ ฉัตรว่าคงไม่ต้องการน้ำตาลเพิ่มแล้วมั้ง”
“แปลว่าผมพูดถูก แล้วถ้าให้เดาคุณอาโมโหมากที่รู้ว่าผมกำลังจะมีลูก”
สลิลฉัตรถอนหายใจ ประวิงเวลาไว้ด้วยการชงกาแฟส่งให้เขา พอเลื่อนแก้วกาแฟส่งไปให้ เธอก็หมุนตัวกลับมาหันหลังพิงสะโพกกับเคาน์เตอร์บาร์ และสรัชก็ทำอย่างเดียวกัน
“โมโหมากเลยแหละ เมื่อเช้าคุณแม่ก็ไล่ฉัตรออกมาก่อนเพราะกลัวคุณพ่ออาละวาด”
“ผมขอโทษ ผมไม่ควรทิ้งฉัตรไว้แบบนี้เลย น่าจะให้เวลาฉัตรได้เตรียมรับมือก่อน”
หญิงสาวยิ้มมุมปาก “คุณรัชพูดอย่างกับว่าเรื่องแบบนี้มันเลือกเวลาได้งั้นแหละ นี่คุณรัชคะ ถ้าคุณรัชคิดถึงฉัตรจริงคงจะไม่ทำมู่ท้องเอาตอนนี้หรอก”
คุณหมอหนุ่มยิ้มเขินและเสยกกาแฟขึ้นดื่ม
“แต่ยังไงวันนี้มันก็ต้องมาถึง คุณพ่อก็ต้องรู้ ฉัตรก็ได้แค่คิดนะว่าอีกหน่อยคุณพ่อคงจะลืม ๆ ไปบ้าง แต่ระยะนี้น่ะฉัตรขอเตือน คุณรัชอย่าโผล่หน้าไปให้คุณพ่อเห็นนะ เดี๋ยวของขึ้นแล้วฉัตรจะแย่เอา”
สรัชพยักหน้ารับ สลิลฉัตรเอียงคอมองเขาและยิ้มมุมปากนิด ๆ
“ว่าแต่นี่คุณรัชกลัวมู่ถูกคนอื่นตัดหน้างั้นสิ ถึงได้รีบจองไว้แบบนี้ เรียบจบปุ๊บรับปริญญาก็ป่องปั๊บเลย!”
คุณหมอหนุ่มสำลักกาแฟที่ดื่มทันควัน หูตาแดงไปหมดและเขาไอโขลกเลยทีเดียว
“อะไรเนี่ย แปลว่าฉัตรพูดถูก”
สลิลฉัตรหัวเราะอย่างอดไม่อยู่ เธอดึงทิชชู่ส่งให้สรัช และยกกาแฟขึ้นจ่อที่ริมฝีปาก แต่ไม่วายแหย่อีกว่า
“ถ้าฉัตรพูดไปใครจะเชื่อ คุณรัชนี่นะ อย่างคุณสรัชนี่กลัวว่าผู้หญิงจะไม่รักจนต้องรีบจองไว้ก่อน แล้วไม่ได้จองธรรมดาซะด้วยสินะ มีจองพร้อมของแถมมาในท้องอีกหนึ่งเสียด้วย!”
สรัชยิ่งไอหน้าดำหน้าแดง สลิลฉัตรโคลงศีรษะและจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์ขึ้นมาหน่อย สรัชก็ยังเป็นสรัช เป็นรุ่นน้องที่ใครต่อใครก็ต่างบอกว่าเขาดูยาก หากสลิลฉัตรเห็นต่าง คนอย่างสรัชน่ะดูง่ายจะตาย
ใครว่าสรัชเป็นสุภาพบุรุษ เฮ้อ! เธออยากบอกจริงจริ๊งว่าสรัชก็แค่หมาป่าที่ห่มหนังแกะก็เท่านั้นเอง!
เราแยกกันหลังจากนั้นไม่นาน สลิลฉัตรสบายใจขึ้น เธอรักสรัชแต่ไม่ได้ต้องการจะเป็นเจ้าของ เพราะในเมื่อเขาไม่รัก ทำอย่างไรก็ไม่รัก ถ้ายังฝืนคนที่จะเจ็บก็จะเป็นตัวเธอเองไม่ใช่ใคร
เสียงโทรศัพท์ทำให้สลิลฉัตรหยิบขึ้นมาดูจากกระเป๋าเสื้อกาวน์ที่สวม
เบอร์โทร.ไม่คุ้น ทว่าเมื่อกดรับ
“คุณฉัตรผมเองครับ”
เธอจำได้ เสียงของถายุกรไม่ใช่ใครที่ไหน “ค่ะ”
“เมื่อวานผมเองก็ไม่สบายใจนัก คุณฉัตรดีขึ้นหรือยังครับ”
คุณหมอสาวกะพริบตาถี่ ๆ ความสบายใจก่อนหน้านี้เจื่อนจางลง แปลว่าเขาได้ยิน ได้ยินทั้งหมด... ความละอายทั้งอดสูแล่นขึ้นมาเป็นริ้ว ๆ
“ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ ส่วนเรื่องคืนก่อน อยากบอกว่าคุณสบายใจได้ เมื่อเช้าฉันเพิ่งมีประจำเดือนที่คุณกลัวว่ามันจะเกิดเรื่องผิดพลาดคงไม่มีปัญหาแล้ว”
ปลายสายนิ่งไปพักใหญ่ก่อนจะได้ยินเสียงถอนหายใจ
“ครับ แล้ว...”
“ถ้าไม่มีอะไรฉันอยากให้คุณลืม ๆ เรื่องคืนนั้นไปซะนะคะ ฉันไม่อยากคิดถึงมัน”
“ครับ”
สลิลฉัตรผ่อนลมหายใจ การรับคำนิ่ง ๆ ของเขาทำให้เธอรู้ตัวว่าพูดแรงไป อย่างไรเขาก็ช่วยเธอไว้ ผิดพลาดกับเขาก็ยังดีกว่าไปผิดพลาดกับคนอื่น อย่างน้อยเธอก็ยังรู้จักเขา “ขอโทษนะคะแต่... ขอบคุณที่คุณเป็นห่วง”
