บทที่ 102 31/4

เป็นครั้งแรกที่คิดและบ่นออกมาดัง ๆ สลิลฉัตรล้มตัวลงนอนบนเตียงคว้าหมอนหนุนอีกใบมากอดและชะงักเมื่อปัดไปโดนสมุดบันทึกกับปึกกระดาษเอสี่ เธอกระพริบตาถี่ ๆ เพิ่งนึกได้ว่าเมื่อเช้าอ่านไปไม่เท่าไหร่

สลิลฉัตรไม่ใช่คนติดโซเชียล เฟซบุ๊กมีไว้ประดับบารมี ไอจีไม่ต้องพูดถึง ทวิตเตอร์มีไว้เพื่อบ่นแต่ไม่ใช่กับคนอย่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ