บทที่ 17 6/2

สลิลฉัตรถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอก้มลงมองวงแขนที่กอดรัดไว้แน่นพลางนิ่วหน้า

“อีกอย่างฉันว่าฉันคงกระดูกหักตายหรือไม่ก็ต้องพิการเพราะคุณรัดฉันจนหายใจจะไม่ออกนี่แหละ คุณออกแรงอีกนิดกระดูกสันหลังฉันคงหัก ไม่ก็เคลื่อนแน่ ๆ”

นั่นแหละทนายความหนุ่มถึงรู้ตัว เขาปล่อยวงแขนและสลิลฉัตรก็ก้าวถอยหลังไปยืนห่างราวหนึ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ