บทที่ 2 1/1
พรหมจรรย์ที่เสียไปไม่ได้ทำให้คุณหมอคนสวยสลดได้มากเท่ากับบัตรประชาชนหาย และ...กลัวว่าจะติดโรคติดต่อ ดังนั้นก่อนออกมาจากห้องในคอนโดที่นั่น สลิลฉัตรจึงได้ทำการค้นถังขยะและมองหา ‘ถุง’ ที่อาจจะถูกใช้ ความวิตกกังวลอยู่กับเธอแค่สิบนาที เพราะเมื่อก้าวลงจากเตียงก็พบถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วหนึ่งอันบนพื้นห้องนอน แต่ว่า... อีกสามถูกพบในถังขยะห้องน้ำ ตอนเธอเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว
ซึ่งทำให้เธอค้นพบว่า... สาเหตุที่ระบมมากขนาดนี้มันเกิดจากอะไรกัน
โชคดีที่ผู้ชายคนนั้นรู้จักยืดอกพกถุง แต่...บัตรประชาชนเธอนี่สิ เอาไปเพื่อ!
ร้านกาแฟข้างโรงพยาบาลรัชชานนท์วันหยุดช่วงสายคนไม่เยอะ ความเป็นส่วนตัวจึงค่อนข้างสูงพอที่จะนัดคุยเรื่องลับ ๆ กันได้ ดังนั้นก่อนออกจากคอนโดชายนิรนาม สลิลฉัตรที่รู้ดีว่าคนเข้ามาเที่ยวกรุงเทพฯ ยังไม่-
ได้กลับบ้าน จึงโทร.นัดให้พิรุณออกมาหาเพื่อขอปรึกษาปัญหาชีวิต
“คือเมื่อคืนโดนไป...” เพื่อนสนิทของเธอทำหน้าแหยและยกมือขึ้นชูสามนิ้ว “เลยเหรอแก” สีหน้าคนกลืนน้ำลายดังเอื๊อกถาม เหมือนตอนกำลังลุ้นฉากพีคในหนังฆาตกรรมโรคจิต พอสลิลฉัตรไม่ตอบก็ยกมือป้องปาก มองซ้ายขวาก่อนกระซิบกระซาบ “เคยสงสัยไหมว่าหมอนี่อดอยากปากแห้งที่ไหนมา อีกอย่างนะผู้ชายคนนั้นน่ะต้องอึดแค่ไหนหรือต้องถามใหม่ว่าหื่นเบอร์ไหนเนี่ย!”
นี่คือพิรุณ ลูกสาวคนเดียวของเจ้าสัวโรงสีข้าวใหญ่ในอยุธยา พ่อของหล่อนเป็นสามีของญาติข้างแม่เธอ เรารู้จักกันตั้งแต่เด็กและสนิทกันมาจนถึงทุกวันนี้ เจ้าหล่อนเป็นคนโผงผางแต่พึ่งพาได้
“แล้วแซ่บไหมอะ” คนถามเขินเอง แก้มแดง หูแดง “ได้ยินเขาเล่ามานานละว่าครั้งแรกมันเจ็บ แล้วเจ็บเหมือนเขาว่ากันมะ”
คนถูกถามถึงกับสำลักน้ำลาย หัวหูแดงไปหมดก่อนมองค้อน
“ฉัตรเลือกคนปรึกษาเรื่องนี้ผิดใช่ไหม”
“เฮ้ย!” พิรุณเอ่ยกลั้วหัวเราะ “ถูกคนสิ อะไม่ถามซอกแซกละ แล้วไงทำไมฉัตรถึงถามว่าพิจำผู้ชายคนนั้นได้หรือเปล่า” ทว่าก็เหมือนจะนึกขึ้นได้เอง ใบหน้าค่อนข้างกลมเอียงเล็กน้อย ริมฝีปากบางสีระเรื่ออ้าเล็ก ๆ “เดี๋ยวอย่าบอกนะ”
สลิลฉัตรยกมือขึ้นปิดหน้าและพยักรัวๆ อายสุดขีดก็วันนี้!
“ยายฉัตร!ไปนอนด้วยกันทั้งคืน แถมยังเป็นฝ่ายรุกก่อนเนี่ยนะ ต้องเมาเบอร์ไหนเนี่ยถึงได้หัวทิ่มขนาดนั้น!”
คุณหมอสาวลดมือลงพอมองเห็นแต่ลูกตาสีน้ำตาลอมดำ “เพื่อนคะ”
พิรุณกลอกตามองบน “เชื่อเขาเลย แล้วทำไมเรื่องก็จบไปแล้วหรือจะให้เขารับผิดชอบ”
“ไม่ใช่!” ปฏิเสธเสียงแข็งแล้วก็ผ่อนลมหายใจ “แค่คาใจเรื่องบัตรประชาชน เลยอยากรู้ว่าเขาท่าทางเป็นยังไง พอไว้ใจได้ไหม ส่วนเรื่องโรคติดต่อก็พอไว้ใจได้ระดับหนึ่ง แต่อีกสักเดือนฉัตรค่อยตรวจซ้ำเพื่อความชัวร์”
“พิจำไม่ได้หรอก แบบเมาไม่มากแต่สติไม่อยู่ ถูกยายตู่ลากไปนอนคอนโดนาง”
สลิลฉัตรคอตก
“แต่นะ เมื่อเช้าอะก่อนฉัตรไลน์หา พิเม้าธ์กับยายตู่แล้วก็คิดว่าไม้หอมคงจำได้แหละ เพราะนางยังกินต่อกับหนุ่มในกลุ่มนั้นอยู่” ว่าแล้วก็ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นกดโทรออกผ่านโปรแกรมไลน์ “พิถามให้ เนี่ยนะลำบากพิทุกที ทำไมฉัตรจะต้องบ้าจี้ตามไม้หอมด้วยก็ไม่รู้” แล้วก็ยกมือขึ้นแตะที่ปากเป็นเชิงไม่ให้สลิลฉัตรเอ่ยอะไร “ไม้หอม-ม-ม-ม ดีจัง พิมีเรื่องอยากถามนิดหน่อย คืองี้จำเรื่องเมื่อคืนได้ไหม ผู้ชายกลุ่มนั้นอะ ได้ข่าวว่ากินกันต่อ-อ-อ-อ"
สลิลฉัตรโคลงศีรษะยกแก้วกาแฟเย็นขึ้นดื่มแก้คอแห้ง เรื่องแจกสตรอเบอร์รี่ไว้ใจพิรุณได้ เนี่ยแหละงานของนาง!
“ช่าย-ย-ย-ย คืองานดีมากใช่ไหม นั่นแหละ เราจำได้เลือน ๆ อะนะว่าผู้ที่ฉัตรตกไปก็งานพรีเมี่ยมเกรดเอบวก ๆ ใช้ได้เลย ก็เลยแบบว่าอยากเม้าธ์นางนิดนึง ไม้หอมจำได้ไหมว่าผู้ชายคนนั้นน่ะเป็นใคร ถามแฟนไม้หอมให้ได้ไหมอะ เขาคือใคร พิสงสัย แบบว่าชีฉัตรไลน์มาอวดบอกว่าเขาแซ่บมาก แซ่บพริกเต็มครกเลย!”
คุณหมอสาวสำลักพรวดตาโต แต่พิรุณมองจิกเป็นเชิงไม่ให้พูดอะไรตอนนี้
“อุ้ยรู้เหรอจ๊ะ มีเบอร์โทร.ไหมอะ” พิรุณหัวเราะคิกคัก “อุ้ย พูดอะไร
ไม่รู้ ก็ไม่รู้สินะแบบ ถ้าแซ่บจริงก็ต้องลองพิสูจน์ด้วยตัวเองอะจ้ะเธอ!”
สลิลฉัตรถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใช้ผ้าเช็ดหน้าของตัวเองซับคราบกาแฟ ระหว่างนั้นก็นั่งดูพิรุณแสดงละครไป ลูกสาวคนเล็กของเจ้าสัวไม่ใช่คนแสนดี เล่ห์เหลี่ยมอะไรที่ผู้หญิงมีพิรุณมีครบทุกอย่าง! เพียงแต่หล่อนจะเลือกใช้กับใครก็เท่านั้น ที่สำคัญพิรุณยังมีพี่ชายที่เป็นสาวอีกสามคน บ้านนี้ค่อนข้างเปิดเผยและเลี้ยงลูกแบบปล่อย พิรุณกับพี่ชายทั้งสามอยากเป็นอะไร อยากทำอะไร แค่ไม่เดือดร้อนและไม่เกินไปนักพ่อแม่ก็จะไม่เข้ามายุ่ง
ดังนั้นวรยุทธ์อะไรที่พี่ชายสุดหล่อทั้งสามซึ่งกลายเป็นสาวมี จึงถูกถ่ายทอดให้น้องสาวอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง พิรุณจึงได้จริตจะก้านจากพี่ ๆ มาเต็มที่
อีกอย่าง เห็นว่าปลูกสตรอเบอร์รี่เป็นแบบนี้ แต่พิรุณก็หัวเก่า แอ๊วหนุ่มได้ แอ๊วหนุ่มดี กลับยังโสดและซิง มีแฟนมานับไม่ถ้วน แต่อายุการใช้งานไม่เคยผ่านโปร เนื่องจากผู้ชายในอุดมคตินั้นตั้งไว้สูงลิบ!
“อุ้ย! จริงเหรอเป็นทนาย!!”
สลิลฉัตรกระพริบตาถี่ ๆ ดึงสติกลับมาเมื่อพิรุณเอื้อมมือมาแตะที่แขนเธอหลังซักถามจนได้ความ
