บทที่ 24 8/2

คิดแล้วคุณหมอคนสวยก็หลับตาลงก่อนลืมขึ้นใหม่ สายตาเลื่อนไปจับยังนางพยาบาล ยิ้มน้อย ๆ

“ขอเวลาหมอคุยกับคนไข้สักครู่แล้วกันนะคะ” ประโยคต่อมาหางตาเหล่มองทนายความหนุ่ม “คนไข้คงสะดวกใจที่จะพูดกับหมอเพียงลำพัง บางทีคนไข้อาจเขินเกี่ยวกับโรคที่เป็นอยู่ไม่อยากให้ใครรู้ อย่างริดสีดวงทวาร หูดหงอนไก่ หรือ-เริม” ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ