บทที่ 46 15/1

“ฉัตรโกรธ ผมขอโทษนะ แต่-- เฮ้อ... ขอโทษจริง ๆ”

“ฉัตรไม่โกรธหรอก ฉัตรเข้าใจถ้าคุณรัชไม่รักมู่มาก คุณรัชก็คงจะ” เธอหลุบตาลงมองมือตัวเอง กลืนน้ำลายลงคอฝืด ๆ “ทำเองใช่ไหม” ท้ายเสียงเบา “คงเป็นคุณรัชที่ต้องถามถึงเรื่องคุณพ่อ ไม่ใช่คุณถายุกร” เสียงเธอสั่นเมื่อเอ่ยถึงทนายความหนุ่ม พอเงยมองสบตาก็เห็นแววสงส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ