บทที่ 83 26/3

สลิลฉัตรตอนนี้ยังไงก็ได้ เธอพยักหน้าตาม แม้จะง่วงจนฝืนลืมตาแทบไม่ได้

“แต่ท่าทางคุณฉัตรง่วงมากนะครับ ให้พักหน่อยเถอะคงเหนื่อย”

“คือ” พิรุณลังเล “เอาอย่างนั้นหรือคะ แหม...กลัวตกเครื่อง”

ก่อนหลับตาลง สลิลฉัตรได้ยินเสียงถายุกรแว่ว ๆ

“ไม่เป็นไรหรอกครับ เรามีเวลาอีกตั้งมาก”

จากนั้นสุดท้ายที่จำได้ก็คื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ