บทที่ 9 3/4
“โดยเฉพาะเรื่องหนูฉัตร ฉันรู้นะว่าเก่งจงใจทำให้หนูฉัตรเข้าใจผิดจะได้เข้าคอนโดหนูฉัตรไปแอบดูเอกสาร” พูดแล้วพักตร์พิไลก็ถอนหายใจ “แต่ที่ไม่รู้ ไอ้คืนวานน่ะเก่งทำอะไรหนูฉัตรจริงไหม ถ้าทำต้องรับผิดชอบนะไม่งั้นฉันนี่แหละจะฟาดหัวแตกให้ดู เล่นอะไรพิเรนทร์”
“ไม่ได้ตั้งใจครับ แค่พอดีเจอคุณฉัตรที่ผับกำลังจะไปกับใครก็ไม่รู้ไม่ค่อยน่าไว้ใจ ผมก็เลยพาไปไว้ที่คอนโด แต่เธออ้วกเลอะเทอะไปหมด ผมก็เลยให้แม่บ้านจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้แล้วก็ดันคิดออกว่าน่าจะใช้โอกาสให้เป็นประโยชน์”
“ร้ายนะเราน่ะ นี่แหละเขาถึงว่าทนายน่ะร้ายกว่าเสือ!”
ถายุกรไม่ตอบ เขาก้มหน้าหลุบตามองเอกสารยิ้ม ๆ เรื่องเมื่อคืนมันไม่ได้เกิดอะไรขึ้นด้วยซ้ำ แต่พอนึกถึงก็อดขำไม่ได้... ผู้หญิงสวย มารยาทดี ๆ เวลาเมาแล้วก็รั่ว... พอตัว
‘คุณฉัตรเป็นอะไร แล้วนั่นจะไปไหน’
‘อย่ามายุ่งน่า!’ เธอเดินตุปัดตุเปตอนเขาเปิดประตูห้อง ‘แค่นี้นะ สลิลฉัตรซะบ้าย! ม่ายเมาสักนิด’
ถายุกรมองคนที่เดินเข้าห้องคนอื่นหน้าตาเฉยอย่างระอา และเพราะหันมาพูดกับเขาคุณหมอสาวจึงไม่ทันเห็นว่าเดินเข้าไปหาโต๊ะมุมทางเดิน
‘โอ๊ย!’
สลิลฉัตรตัวงอ สองมือวางทาบตรงนั้นของผู้หญิง แต่แรกเขาไม่รู้หรอกทว่าพอเดินเข้าไปดู เห็นอาการหน้าเขียวหน้าเหลือง และมือที่วางทับจุดซ่อนเร้นก็อดขำไม่ได้
เดินไม่ดูทางจน เอ่อ... ตรงส่วนนั้นของผู้หญิงไปกระแทกกับเหลี่ยมโต๊ะเข้า สงสารก็สงสารเพราะคงเจ็บมากถึงกับน้ำตาเล็ด แต่อีกใจก็อดขำไม่ได้ เมาแล้วรั่วขนาดนี้... มันดูไม่เหมือนคุณหมอผู้วางตัวดีเลยสักนิด!
‘ไหนว่าไม่เมา’ เสียงเขายังเจือหัวเราะ ตอนเข้าไปช้อนเธอขึ้นอุ้ม เนื่องจากเห็นแล้วว่าเธอคงเดินไม่ไหว เขาไม่ใช่ผู้หญิงแต่ก็พอรู้ จุดอ่อนไหวเวลาถูกกระแทกแรง ๆ มันคงเจ็บทั้งจุกพอ ๆ กันไม่ว่าจะหญิงหรือชาย ‘อยู่นิ่ง ๆ อย่าดิ้นผมจะพาไปเองเดี๋ยวคุณเดินไปชนโน่นนี่เข้าอีก’
คนเมาทำท่าผะอืดผะอม ไม่ทันได้พูดอะไร หญิงสาวก็โก่งคออาเจียนออกมาจนเต็มไปหมด ไม่ใช่แค่พื้นแต่ทั้งตัวเขาและเธอด้วย กลิ่นอ้วกคลุ้งและมันก็ทำให้เขาเบือนหน้าหนี ส่วนคนอ้วกเมาพับเอียงซบอกเขาที่เปื้อนอ้วกนั่นแหละ น็อกไปเรียบร้อย
ถายุกรอุ้มเธอไปวางบนโซฟา เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกงของตัวเองขึ้นเช็ดอ้วกที่เปื้อนออก แต่ก็ไม่ลืมจะโทร.ลงไปหาแม่บ้านของคอนโดให้รีบขึ้นมาจัดการกับของเสียแล้วก็คุณหมอขี้เมาให้เรียบร้อย ราวครึ่งชั่วโมง สลิลฉัตรก็ถูกแม่บ้านลอกคราบ แต่ปัญหาติดอยู่ว่าเธอไม่มีเสื้อผ้า
‘ช่วยจัดการให้ทีครับ สักสามชั่วโมงคุณช่วยเอาขึ้นมาส่งให้ผมที่ห้องนี้จะทันไหมครับ’
ค่าเหนื่อยหนึ่งพันบาททำให้ทุกอย่างเรียบร้อย คนเมานอนสะอาดสะอ้านมีผ้าห่มของเขาคลุมตัวให้เรียบร้อย ถายุกรยืนมองอยู่พัก จากนั้นปัญหาที่เขาคิดหาทางออกมาหลายวันก็คลี่คลาย
อาจจะงี่เง่าไปหน่อยกับมุขเสียสาวแต่ก็คลาสสิกและได้ผล
ถายุกรจัดการกับการจัดฉาก เขาเข้าไปหยิบเอาเสื้อตัวเองที่ใช้แล้วในตะกร้าออกมาวาง ๆ บนพื้น จากนั้นก็ถุงยางอนามัยที่เก็บไว้ในตู้หัวเตียง แกะออกจากฟอยล์ ใส่น้ำและขยำ ๆ ให้เหมือนกับว่าถูกใช้งาน ตอนแรกเขากะจะใช้จัดฉากแค่อันเดียวแต่เพื่อความเนียน ชายหนุ่มทิ้งอันหนึ่งบนพื้นใกล้ ๆ ใต้เตียง ส่วนอีกสองอันก็เอาไปทิ้งไว้ในตะกร้าห้องน้ำ จากนั้นก็เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปนั่งรอแม่บ้านคอนโดที่ห้องนั่งเล่น แล้วก็กำชับว่าห้ามบอกเรื่องนี้กับใคร ตัวเขาหลังเอาเสื้อผ้าของเธอเข้าไปวางในห้องนอนก็กลับออกมาเพื่อไปนอนที่สำนักงานทนายความแทน
จากนั้นก็รอเวลาแล้วก็โป๊ะเชะ... สลิลฉัตรเข้าใจผิดว่าเธอกับเขามีซัมติงกันเรียบร้อย
ฟังดูใจร้ายไปหน่อยแต่ก็ทำไงได้
“จะบอกความจริงหนูฉัตรไหม” คำถามของพักตร์พิไลทำให้ถายุกรหลุดจากภวังค์ “บอกตรง ๆ นะ ฉันเอ็นดูหนูฉัตรตัวลูกกับตัวพ่อคนละคนกัน”
“ได้ครับ แต่ขอให้จบเรื่องฮั้วประมูลการก่อสร้างก่อนได้ไหมครับ เรายังไม่รู้ว่าคุณฉัตรจะเก็บเรื่องนี้ไว้ได้ไหม เกิดเธอพูดอะไรไปแล้วคุณอดุลย์รู้ตัวเสียก่อนทุกอย่างก็จะวนเข้าอีหรอบเดิม”
“เอา! เอาอย่างนั้นก็ได้ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแม่มดใจร้าย”
ชายหนุ่มยิ้มขำ “ส่วนเรื่องคุณมู่ ข้อมูลน้อยมากครับ คนที่ให้ตามสืบตอนนี้ได้แค่รูปถ่ายซีดแทบมองไม่ออกกับเบอร์โทรศัพท์หลายสิบปีก่อน ผมกำลังให้คนสืบต่อว่าเบอร์โทรศัพท์นั่นเป็นของใคร” พักตร์พิไลยังนิ่งฟัง “แล้วจะให้บอกคุณรัชเลยไหมครับ”
“อืม ก็ได้นะ แต่วันนี้เห็นโทร.มาบอกว่าติดเคสผ่าตัดด่วน คงดึกเก่งอย่ารอเลย เหนื่อยจะแย่แล้วใช่ไหม”
“งั้นพรุ่งนี้ผมจะให้คนเอาไปส่งให้คุณรัชที่โรงพยาบาลแล้วกันดีไหมครับ ถ้าให้ที่นี่กลัวคุณมู่จะรู้เข้าเสียก่อน”
“ก็ดีเหมือนกันนะ” เอ่ยแล้วคุณท่านก็ทอดถอนใจ ยกพัดขึ้นกระพือลมเข้าหาตัว “ว่าง ๆ เก่งหาเวลาคุยกับตารัชหน่อยสิ ฉันขอบอกตรง ๆ ไม่ไหวแล้ว ทั้งยายมู่ทั้งตารัชเล่นอะไรกันไม่รู้ สองคนนี้นะเล่นเจ้าล่อเอาเถิดกันอยู่ได้ ฉันละสงสัยตอนสองคนนั้นปั่มป๊ามกันมันวุ่นวายอย่างนี้ไหม”
ชายหนุ่มยิ้มจนเห็นไรฟันขาว
“เฉลยเลยไหมครับว่าใคร ๆ ก็รู้กันหมดแล้วว่าคุณภณไม่ใช่ผู้ชาย
จะไปทำคุณมู่ท้องได้ยังไง”
“ก็รู้อยู่ทำไม่ได้” คุณท่านมองค้อน “แค่นี้ยายมู่ก็ขนหัวลุกตั้งท่าจะหนีแล้ว ขืนรู้ว่าทุกคนรู้หมดแล้วว่าอะไรยังไงมีหวังไม่ใช่แค่ยายมู่จะหนีอายตายไปก่อนนะ แม่หม่อนน่ะสิจะช็อกตายเข้าให้เพราะวีรกรรมหลานสาวตัวแสบ!” จากนั้นก็กระพือพัดแรงขึ้น “ฮึ้ย! ถ้ามีก้านมะยมนะฉันจะจับมาฟาดก้นเสียให้เข็ด ดูสิ! ไปได้ใครมา ถึงได้คิดอะไรแผลง ๆ ว่าหลอกคนอื่นให้เชื่อได้ว่าคนอย่างนายภณจะเผลอเล่นจ้ำจี้จนทำหญิงท้อง สาวแตกขนาดนั้นฉันคนหนึ่งละไม่เชื่อเด็ดขาด!”
คนฟัง ฟังแล้วก็ได้แต่หัวเราะ และคิดแค่ว่าเรื่องนี้เขาจะไม่ยุ่งเด็ดขาด เรื่องของความรัก เรื่องของหัวใจ มันยุ่งยาก และน่าแปลกที่สรัชกลับเอาตัวเองเข้าไปพัวพันจนได้
โชคดีที่เขารู้จักตัวเองดี ถายุกรคิดว่าการอยู่เป็นโสดดีกว่าหาห่วงมาคล้องคอ!
