บทที่ 4 ทำไมต้องเป็นเขา
“ป๊าๆ ตื่นเร็วป๊าพาผู้หญิงที่ไหนมาอยู่ในห้องครับเนี่ย”
เรารีบหันกลับมามองผู้ชายที่นอนหันหลังยอมรับว่าตกใจมากที่ตัวเองมานอนแก้ผ้ากับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ทั้งคืนแบบนี้อยากจะร้องไห้เป็นบ้าแต่ไม่กล้าร้องไห้ต่อหน้าเด็ก กูอาย!
“หนูจ๊ะ!(เอื้อมมือไปจับที่แขนเด็กน้อย)ไม่ต้องปลุกคุณพ่อหรอกจ๊ะเดี๋ยวพี่กลับก่อนนะจ๊ะ” จะอยู่ให้อับอายทำไมล่ะนาทีนี้ต้องหนีไปจากที่นี่แล้วล่ะ
“พี่จะกลับแล้วเหรอค่าบ!?(มองตาเรา)ไม่อยู่คุยกับป๊าผมก่อนเหรอ!?”
“ไม่ดีกว่าจ๊ะ(ยิ้มอย่างกล้าๆ กลัวๆ ให้เด็ก)พี่ไปก่อนนะจ๊ะพ่อหนุ่มน้อย บะบ๊ายน้าลูก”
เด็กอะไรหน้าหมั้นเขี้ยวจริงๆ แต่ฉันไม่มีเวลามาเล่นแล้วต้องใส่เกีย์หมาออกไปจากที่นี่ให้เร็ว
เราเอื้อมมือไปลูบศีรษะของพ่อหนุ่มน้อยก่อนจะรีบหอบเสื้อผ้าตัวเองออกมาแต่งตัวแล้วหวังจะหนีออกไปแบบเงียบๆ กลับไปนอนร้องไห้ที่ห้องตัวเอง แต่! มันก็ไม่เป็นแบบที่คิดนี่สิ
ก็เจ้าตัวเล็กนั้นแหละปลุกให้พ่อเขาตื่นจนได้ไงแถมยังยืนดักทางห้องด้วยและที่ทำให้เราตกใจยิ่งกว่ารู้ว่าตัวเองเสียซิงนั้นก็คือผู้ชายที่ได้ซิงเราคือพี่กู๊ดเว้ยสามีเก่าญาติเราอ่ะ...โอ๊ย!ชีวิตอีไอติมมาถึงจุดนี้ได้ไง
“ป๊าค่าบพี่คนนี้เป็นใครเหรอครับ!?ส๊วยสวยผมชอบจัง”
“พะ…พี่กู๊ด!!คือว่า”
นี่เรามีอะไรกับพี่กู๊ด!!งั้นเหรอ โอ๊ย! เป็นใครก็ได้ทำไมต้องเป็นผู้ชายคนนี้ด้วยมันใกล้เกินไปอีฉันรับไม่ได้จริงๆ ยังไงเขาก็เป็นสามีเก่าญาติเลยนะเว้ย!
“คือว่า…ป๊าว่ากรุ๊ปออกไปรอป๊าข้างนอกก่อนดีไหมลูก”
“เดี๋ยวป๊าตามออกไป...ป๊าขอคุยกับพี่สาวคนนี้ก่อนจะได้ไหมครับ”
“งั้นผมขอสั่งไก่ทอดนะค่าบป๊า!!ผมหิวข้าวแล้วรอป๊าทำอาหารเช้าไม่ไหวแล้วค่าบ”
“ได้ครับลูก ให้พี่ปลาสั่งให้นะ”
“ผมโตแล้วค่าบป๊าผมสั่งเองได้ค่าบขอตังค์พอครับ”
น้องกรุ๊ปก็วิ่งออกไปจากห้องตอนนี้ก็เหลือแค่เรากับ พี่กู๊ดเพียงสองคนที่เอาแต่ยืนนิ่งไม่มีใครยอมเริ่มพูดก่อนมันยิ่งทำให้อึดอัด
“ไม่มีอะไรแล้วไอขอไปก่อนนะพี่กู๊ด” เราไม่กล้าแม้จะเงยหน้ามองเขาเลยสักนิดเดียว
“เดี๋ยวสิไอ!!คือว่า...เรื่องเมื่อคืนของเราน่ะพี่...ไอจะเอาไงกับพี่!?”
เรื่องเมื่อคืนนี่เราได้กับเขาแบบจริงจังใช่ไหมไม่ใช่การเข้าใจผิดใดๆ ใช่ไหม เอ้อ!เราอยู่ไม่สุขเลยอ่ะเราไม่กล้าแม้จะมองตาพี่กู๊ดด้วยซ้ำเราเอาแต่ก้มหน้ามองที่พื้นห้องจุดเดียว อารมณ์ที่ทั้งอายทั้งเขินทั้งรู้สึกผิดมันเข้ามาพร้อมๆ กันเราไม่รู้ต้องพูดตอบกลับไปว่าไงดี
“ไม่รู้สิคะ….แต่ก็ช่างมันเถอะค่ะพี่กู๊ดก็ถือว่าเราก็เมากันทั้งคู่ พี่เองก็ไม่ได้ตั้งใจไอติมเองก็ไม่ได้ตั้งใจนิคะ”
“แต่นั้นมันครั้งแรกของไอเลยนิ!?พี่เป็นคนแรกของไอ(รู้ฉันค่ะไม่ต้องย้ำฉันเขินเว้ย!) จะให้พี่รับผิดชอบเราไหม!?”
“หรือต้องการแบบไหนก็ว่ามาได้เลยพี่จะทำให้ทุกเรื่องขอแค่ไอเอ่ย”
อย่ามาทำตัวเป็นสุภาพบุรุษได้ไหมฉันยิ่งเสียดายอยู่ด้วย! ถ้าพี่ไม่ใช่สามีเก่าญาติหนู หนูคงให้พี่รับผิดชอบเป็นผัวหนูไปแล้วละค่ะ ไม่รอให้พี่มาเอ่ยอะไรแบบนี้หรอก
แต่นี่มันทำไม่ได้ไงมันคือคนที่ใกล้ตัวเกินไปเราเป็นคนที่ถือเรื่องแบบนี้มากเลยนะเราว่ามันไม่สมควรอ่ะ รู้สึกเหมือนตัวเองแย่งเขามาทั้งที่ไม่ได้แย่งก็เถอะ!...แล้วพี่กู๊ดกับพี่ทอฝันก็เคยแต่งงานกันแถมยังมีลูกด้วยกันอีกคิดว่าเขาจะตัดกันขาดหรือไงเลิกกันวันนี้วันหน้าก็คงกลับมาหากันอีก ไหนจะโซ่ทองคล้องใจอีกคงเลิกลาแบบเด็ดขาดไม่ได้หรอก!
“อย่าเลยค่ะพี่กู๊ดเดี๋ยวเรื่องทั้งหมดจะวุ่นวายไปกว่าเดิม….ถึงพี่กู๊ดกับพี่ฝันจะหย่ากันไปแล้ว แต่ไอก็ยังเป็นน้องพี่ฝันอยู่นะคะไอไม่อยากให้ใครมาว่าเราทั้งสอง”
“พี่กู๊ดคงจะเข้าใจไอใช่ไหม”
“อือ…พี่ก็แล้วแต่ไอเพราะไอเสียหาย ถ้าไอเลือกจะให้มันเป็นแบบนี้พี่ก็คงขัดอะไรเราไม่ได้...งั้นรอพี่แป๊บนะ”
พี่กู๊ดเดินไปเอาของในตู้เชป…เขาเอาเงินสดออกมาแสนหนึ่งมั้งเพราะมันก็เยอะอยู่นะใส่ซองสีน้ำตาลแล้วเอามายื่นให้เราตัวเรามีค่าเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย
“ให้พี่ได้รับผิดชอบอะไรหน่อยนะไอ เงินแสนหนึ่งอาจจะไม่เยอะเท่ากับสิ่งที่ไอเสียไปแต่พี่ให้เพราะพี่อยากให้ไม่ใช่การดูถูกนะแต่พี่อยากให้จริงๆ”
“ส่วนเรื่องเมื่อคืนของเรากับพี่…พี่ขอโทษว่ะพี่ไม่หักห้ามใจตัวเอง!! ถ้าพี่มีสติมากกว่านั้นเรื่องมันคงไม่เป็นแบบนี้เราก็คงไม่เสียหาย”
“พี่กู๊ดไม่ผิดหรอกไม่มีใครผิดทั้งนั้นแหละก็เราพร้อมใจกันไง ถือว่ามันผิดพลาดไปจากที่โลกวางไว้เนอะ แหะๆ”
เรายังยิ้มเพื่อไม่ให้พี่กู๊ดรู้สึกแย่กับเรื่องทุกอย่างถึงตอนนี้ฉันจะอยากร้องไห้กับความสาวของตัวเองก็เถอะ
“เราคงไม่โกรธเกลียดพี่หรอกใช่ไหมไอ” เรายอมรับซองเงินสดนั้นมาเพื่อตัดปัญหาให้มันจบๆ ตรงนี้วันนี้
“ถ้าโกรธไอคงไม่รับเงินหรอกนะคะ…งั้นไอกลับก่อนนะพี่กู๊ดมีงานต้องทำด้วย”
“เดี๋ยวไอ! เราให้พี่ไปส่งไหม!” พี่กู๊ดจ้องหน้าเราเหมือนว่าเขาอยากไปส่งมากๆ แต่เราคงไม่ยอมหรอกอย่าเลยพี่เดี๋ยวอีเด็กคนนี้จะชินกับความสบาย!
“ไม่เป็นไรค่ะนั่งแท็กซี่เอาก็ได้พี่กู๊ดรีบไปทำอาหารเช้าให้น้องกรุ๊ปเถอะค่ะ”
“มีอะไรที่เดือดร้อนอยากให้พี่ช่วยก็บอกล่ะ…พี่พร้อมช่วยเราทุกอย่างทุกเรื่อง”
เสียดายเว้ยยย!นาทีนี้ยัยไอติมพูดได้คำเดียวว่าเสียดาย
เรายกมือไหว้ก่อนจะเดินลงมาเจอกับน้องกรุ๊ปและพี่เลี้ยงของเขาพอดีเราก็ยิ้มให้เด็กน้อย
“พี่คนสวยจะกลับแล้วเหรอค่าบ!?กินไก่ทอดกับผมไหม”
“ใช่ค่ะพี่ไอคุยกับคุณพ่อน้องกรุ๊ปเสร็จแล้ว…งั้นพี่ไอไปก่อนนะคะ” ก็ว่าทำไมรู้สึกคุ้นเคยหน้าตาน้องกรุ๊ปจังที่แท้ก็เคยเห็นหน้าน้องจากเฟสพี่ฝันนี่เอง
น้องกรุ๊ปวิ่งมายืนตรงหน้าเราและเขาก็จับมือเหมือนว่าอยากให้เรามานั่งกินไก่ทอดด้วยกันแต่เราก็เลือกจะปฏิเสธดีกว่าอยู่นานเกิดหลงครอบครัวนี้เข้าจะแย่เอาได้
“ไม่อยู่ทานไก่ทอดกับผมจริงๆ เหรอครับ”
“วันนี้พี่ไอติมติดงานนะสิคะ”
“ก็ได้ค่าบงั้นผมออกไปส่งนะค่าบ”
เด็กน้อยก็ดื้อดึงจะตามออกมาส่งเราหน้าบ้านขึ้นแท็กซี่จนได้เราหันกลับมาก่อนขึ้นรถก็เห็นว่าพี่กู๊ดยืนมองเราจากประตูบ้านเขาฉีกยิ้มให้เรา
เราเองก็ยิ้มให้ถือว่าเป็นมิตรดีๆ ก่อนจะเดินออกมาแล้วกลับมาที่ห้องตัวเองมานอนร้องไห้เสียใจกับความบริสุทธิ์ของตัวเอง
อุตส่าห์จะเก็บไว้ให้คุณผัวในอนาคตเห็นไหมละมาช้าไงคนอื่นคาบไปแดกเลย ไอ้เนื้อคู่!
เฮ้อ!! ระหว่างที่นอนร้องไห้ภาพในเมื่อคืนยิ่งชัดเจนมันวิ่งเข้ามาให้เราจดจำทุกฉากทุกตอนทุกการกระทำของเราทั้งคู่
พี่กู๊ดไม่ได้ขืนใจแต่เราสมยอม...เราพร้อมใจให้กับพี่กู๊ดเองเจ็บใจตัวเองจริงๆ แอบเสียดายนั้นแหละที่ให้ความบริสุทธิ์กับคนที่ครอบครองไม่ได้ เฮ้อ!
