บทที่ 8 สนามแข่งรถ
พี่ดอมย้ายออกแบบนี้เราก็อดได้กินของฟรีอย่างเคยๆ แล้วสิ….ปกติเวลาเราอยากกินของฟรีก็จะชวนไอ้พี่ดอมเนี่ยแหละไปเป็นเสี่ยคอยเลี้ยงเราทั้งเหล้าทั้งข้าวฟรีทุกสิ่งอย่างเวลาไปกับไอ้พี่ดอมไม่เคยได้จ่ายตั้งค์เองสักครั้งชีวิตดีดี๊
วางสายพี่ดอมเสร็จเราก็ขึ้นมาห้องพี่ดอมเอาของทุกสิ่งอย่างไปที่รถขนของให้หมดเห็นอะไรในห้องเก็บหมดถ้าเก็บเตียงกับตู้เสื้อผ้าออกไปได้ก็คงทำแล้วล่ะ…ดีที่ของแกไม่ค่อยเยอะเลยไม่ต้องเหนื่อยจัดการกับห้อง หลังจากทำเสร็จก็ถ่ายรูปรายงานลูกพี่ทันที
(“ลูกพี่ดูสิห้องโล่งป่ะ...ตอบๆ”)
(“งานดีเรียบร้อยครับลูกน้อง”)
(“ไม่ได้แอบซ่อนตังค์ไว้ไหนอีกใช่ไหม!?”)
(“ไม่มีแล้วกูไม่ชอบซ่อนตังค์ มึงอย่าลืมเงินประกันห้องด้วยล่ะ”)
(“จ้าๆ กำลังจะไปเอาเนี่ยถึงสนามจะทักหานะลูกพี่!!”)
ณ สนามแข่งGG
โอ้โหใหญ่ดีเนอะไม่เหมือนกับที่เราเคยไปดูเพื่อนแข่งแถวบ้านเลยอ่ะ!ที่นี่ดูเป็นสนามแข่งรถมืออาชีพมากๆ และผู้ชายก็หล่อด้วยอ่ะ อิอิ สายตาเรามันนางนกเหยี่ยวเห็นผู้ชายหล่อเป็นไม่ได้จ้องจะงับไข่
“มายืนดูอะไรยัยไอติมไปช่วยกูจัดของเข้าห้องเลยจะกินไหมหมูทะเนี่ย เดี๋ยวก็ไม่เลี้ยงหรอก”
“ไม่อยากกินแล้วหมูทะอยากกินนู้นมากกว่า” ชี้นิ้วให้พี่ดอมเห็นเป้าหมายนั่นก็คือนักแข่งรถของสนามบินไงล่ะ หล๊อมากๆ!
“พี่ดอมจ้า(เสียงหวานระดับเบาหวานถามหา)พี่ดอมสุดหล่อแนะนำให้น้องหน่อยสิ!ไอติมอยากมีแฟนอ่ะ...อยากมีแฟน!”
ป๊าบ!เข้าให้ฝ่ามือพี่ดอมตีลงมาประทะเข้าที่หน้าผากเราเต็มๆ แบบไม่สามารถหลบได้ทันทำเอาฉันเห็นเดือนเห็นตะวันทันทีวิ้งๆ เลยแหละคุณพระ
“เยอะละมึง!กูพูดกี่รอบแล้วเป็นผู้หญิงหัดทำตัวให้มันสมกับเป็นผู้หญิงหน่อยเถอะยัยไอติม”
“เจ็บอ่ะพี่ดอม!นี่มันหัวน้องไหมล่ะไม่ใช่กระสอบชาย วู้!เจ็บชะมัด” ทำหน้างอนแต่คนแบบไอ้พี่ดอมมันจะด่าซ้ำเอานะสิมันไม่ง้อหรอก
“กูไม่ง้อมึงหรอกนะไม่ต้องมาทำหน้าอ้อนตีน เก็บไว้ไปอ้อนผัวในชาติหน้าของมึงนู้น!”
“หายเองก็ได้ถ้าไม่เห็นแก่พี่ดอมจะเลี้ยงหมูทะไม่หายงอนหรอก….ไปแล้วค่ะลูกพี่ไปแล้ว ว่าแต่ผู้ชายพวกนั้นใครอ่ะ!?” ยังๆ ฉันยังไม่เจ็บหลาบ
“ก็นักแข่งนั้นแหละมาฝึกฝีมือ”
“เขามาฝึกกันทุกวันเลยเหรอพี่ดอม!?” สายตาลุกวาวแล้วสิเรา แบบนี้เรามาสมัครเป็นนักแข่งด้วยดีกว่าจะได้มีผู้ชายเป็นอาหารตา อิอิ ความคิดที่ดี
“ก็ไม่ทุกวันหรอกแต่ถ้าช่วงไหนที่จะต้องมีแข่งก็จะฝึกหนักหน่อยก็อาชีพเขาไงไม่ฝึกไม่มีวินัยก็ไม่เก่งไม่มีทัศษะก็ไม่จำเป็นต้องเป็นนักแข่ง”
“ว้าว!แบบนี้เจ้านายพี่ดอมเขารับนักแข่งผู้หญิงบ้างป่ะอยากเป็นสาวน้อยในดงผู้ชาย!อิอิ” เราทำหน้าฟิน...แค่นึกก็อารมณ์ดีแล้วสิถ้าได้อยู่กับผู้ชายหล่อ
“หึหึ เลิกคิดไปได้เลยก่อนที่มึงจะมาสมัครเป็นนักแข่งมึงไปหัดขับจักรยานสองล้อให้ได้ก่อนเถอะไอติมเอ๊ย!”
“นี่บลูลี่กันเหรอพี่ดอม!ไม่ใช่ว่าขับไม่ได้แต่ไม่อยากขับโว๊ย!ก็ใครละที่ทำให้ไอติมกลัวอ่ะพี่ดอมนั้นแหละ!...ทำให้น้องมีปมฝังใจรู้ไว้ด้วยเถอะไอพี่ดอม”
“มึงมันอ่อนโว๊ย!แค่จักรยานก็กลัว”
เดี๋ยวเราจะเผาวีรกรรมที่พี่ดอมมันทำให้เรากลัวการขับรถเอง...เราไม่สามารถขับรถได้ทั้งรถยนต์ทั้งรถมอไซค์หรือจักรยานก็ไม่สามารถขับได้เพราะไอ้พี่ดอมนั้นแหละพาเราซิ่งแล้วเกิดเหตุสุดวิสัยทำอีฉันตกคูน้ำ(คลองน้ำ)แล้วเราก็หายใจเอาน้ำเข้าไปด้วยอีฉันเลยกลัวแบบฝังใจมาตลอดว่าไม่ขับเด็ดขาด...ไม่ว่าใครจะสอนอีฉันก็ไม่ขับไม่จับด้วยฝังใจขั้นสุดฝังลงไปลึกสุดหัวใจเลยล่ะฉันกลัวหนักมาก
“กูถามจริงมึงไม่ยอมหัดขับรถแบบนี้ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นมาจะทำไงว่ะ!?” ยังจะมาตั้งคำถามอีกก็รู้ๆ คำตอบเราเป็นไง
“ก็เรียกรถพยาบาลไงง่ายๆ หรือไม่ก็โทรหากู้ภัยให้เขามาช่วยสิ ง่ายนิดเดียวทุกอย่างมีทางออกหมดแหละ”
“แล้วถ้ากู้ภัยไม่ว่างรถโรงพยาบาลมาไม่ได้ทำไงล่ะ!?” โอ๊ย!ใครมันจะชวยขนาดนั้นกันล่ะไอ้พี่ดอมก็พูดเวอร์
“โอ๊ย!คนเรามันจะซวยขนาดนั้นหรือไง...ไม่มีทางหรอกค่ะ”
“ก็ว่าไม่ได้ถึงคราวจะชวยเหี้ยไรก็ชวยหมดแหละ….ไม่รู้จะกลัวเหี้ยไรนักหนา เรื่องก็ผ่านมาตั้งนานแล้วไหม”
“ก็คนมันฝังใจอ่ะ!ก็เหมือนที่พี่ดอมกลัวแมลงสาบนั้นแหละมันก็เหมือนๆ กันป่ะ”
“แต่ของกูมันแมลงสาบไงมันทั้งน่ากลัวทั้งเกลียดจะตายยี้!...แค่กูนึกถึงก็จะอ้วกแล้วทั้งสกปรกทั้งบินได้อีกหน้าเกลียดว่ะ!”
“ให้กูสอนขับรถไหมกูสอนสองวันก็ขับได้”
“ไม่เว้ย!”
“วิ่งตามผู้ชายเหนื่อยนะเว้ยขับรถตามดีกว่าไหม” ถึงจะเอาผู้ชายมาต่อรองก็ยากบอกเลยเรากลัวการขับรถเข้าเส้นไปแล้ว
“ไม่เอาๆ ชาตินี้จะไม่ขับรถเด็ดขาด…ไอติมกลัวจริงๆนะพี่ดอม”
“มึงนี่มันจริงๆ เลยถ้าย้อนเวลากลับไปได้กูจะไม่ให้มึงนั่งซ้อนท้ายวันนั้นเลยถ้ารู้จะฝังใจขนาดนี้”
เดินบ่นเราตลอดทางมาที่หอพักในสนามเป็นเหมือนหอพักเลยอ่ะดูดีนะเว้ยให้อยู่ฟรีด้วยอยากได้สักห้องสงสัยต้องอ่อยเจ้าของที่นี่แล้วมั้ง ฮ่าๆ รวยดีไม่ต้องปวดหัวเรื่องเรียน
