บทที่ 1 บทนำ

‘ความรู้สึกของมนุษย์คือสิ่งที่ซับซ้อน บางครั้งแม้แต่ตัวเองก็มิอาจเข้าใจมันได้อย่างถ่องแท้’ ประโยคนี้ของขวัญเชื่ออย่างสุดใจ เมื่อได้พบเจอด้วยตนเอง

หากเธอเล่าเรื่องราวความรู้สึกความสับสนที่มีอยู่ภายในใจออกไปให้ใครฟัง คนเขาคงจะหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า ‘สมน้ำหน้า’ ของขวัญไม่คิดโกรธเคือง

...เพราะแม้แต่ตัวเธอเองยังคิดขบขันกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น

ชีวิตพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ ในตอนนั้นเขาคนนั้นชอบเธอมาก เรียกว่าเป็นบุคคลที่หอบเอาแต่ความหวังดีมามอบให้ แต่ใจเจ้ากรรมดันไม่รู้ตัว มองข้ามสิ่งดี ๆ ที่มีอยู่ใกล้ตัวไปหาใครอีกคน

วันที่เขารู้สึก ‘รัก’ เธอก็ดันเฉยชาปฏิเสธความรู้สึกของเขา วันนั้นเขาเคยขอให้เธออยู่...แต่เธอเลือกจะเดินจากไป

มาในตอนนี้กลับเป็นเธอที่ต้องเป็นฝ่ายตาม ทุกอย่างที่ได้เคยกระทำไว้ วันนี้เขาเอาคืนมันได้อย่างสาสม…

บางทีเรื่องนี้อาจไม่ใช่โชคชะตากำหนด...แต่มันเป็นเวรกรรมที่เธอเคยทำเอาไว้

ชีวิตคุณหนูเพียบพร้อมได้ถูกเขาตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงหน้าเงิน

หากย้อนกลับไปมองเรื่องราวในอดีตที่ตัวเธอได้กระทำ แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้จะเรียกว่าน่าสงสารหรือน่าสมเพชดี...