บทที่ 12 มุสาวาทาเวรมณี
หมับ! สิ้นเสียงของแมรี่ โทรศัพท์ในมือของโนรินถูกดึงไปตัดสายทิ้งทันที
“คุณบอกว่าของใครเท่านิ้วก้อย!!” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจ
“อ่า…คือ” คนเมาแทบสร่างเมื่อโดนเสียงตวาด เพิ่งจะรู้สึกว่าตัวเองพูดอะไรผิดออกมาก็ตอนนี้
“นอกจากเอาผม มาเล่นในเกมเพื่อเงินห้าหมื่นนั่น คุณยังมีหน้าไปอวดว่าได้กินผมแล้ว และที่สำคัญ!…”
ไอดินทิ้งคำพูดคาไว้ ก่อนโน้มใบหน้าขรึมเข้าไปใกล้
“พูดได้ไง! ว่าของผมเท่านิ้วก้อย!!”
“คะ คือฉัน ฉันก็แค่พูดเล่น”
“คุณ! ยังไม่เคยเห็นของผมด้วยซ้ำไป ทำไมถึงกล้าเอามาพูด งั้นผมขอยกเลิกข้อตกลงของเราก่อนหน้านี้”
“หา…”
“ผมจะบอกความจริงทั้งหมดกับเพื่อนคุณ ว่าจริง ๆ แล้วผมยังไม่เสร็จคุณด้วยซ้ำไป อ่อ! แล้วเงินห้าหมื่นที่ได้มา คุณก็ควรโอนเงินคืนเพื่อนไปซะ!”
ไอดินยกโทรศัพท์ขึ้น ก่อนทำท่ากดโทรหาแมรี่อีกครั้งเพื่อบอกความจริง
O __ O!!!
ตืดดด…ภาพหน้าจอเป็นโหมดวิดีโอคอลจากปลายสายปรากฏเป็นรูปแมรี่ยิ้มกว้างพลางโบกมือ
<ว่าไงมีไรอีกฉันโอนเงินไปแล้วหนิ เงินเข้ายัง? >
อึก…!!
โนรินตาเหลือก เมื่อเห็นปากของไอดินกำลังจะขยับบอกความจริงกับเพื่อนรักของเธอ!!
มะ…ไม่นะ!!
เรื่องเงินเรื่องใหญ่สำหรับโนรินซะด้วยสิ เงินเข้าบัญชีเธอแล้วมีหรือจะโอนคืน!
ร่างเล็กถลาเข้าหาผู้ชายตรงหน้า พลันประกบริมฝีปากเข้าหาชายหนุ่ม ท่ามกลางสายตาของแมรี่ที่ตาโต กับภาพจากวิดีโอคอลตรงหน้า
โทรศัพท์จากมือของไอดีนหล่นลงบนพื้นพรมก่อนจะกระดอนคว่ำลงพื้นทำให้แมรี่ไม่เห็นอะไรอีก นอกจากภาพติดตาที่โนรินเพื่อนรักกระโจนจูบผู้ชายก่อน
อืม…โนรินเพื่อนฉัน เธอแซ่บมาก...
เสียงโทรศัพท์หล่นพื้นดัง…ตุ๊บ
หลังจากที่มวลอารมณ์ของไอดินถูกจุดติดโดยคนร่างเล็กที่อยู่ ๆ ก็โผจู่โจมเข้ามาจูบ ฝ่ามือหนาถึงกับปล่อยโทรศัพท์ให้ร่วงหล่นพื้น ก่อนจะเปลี่ยนมารั้งเอวบางให้เขยิบมาแนบชิดตัว ปากเรียวเล็กที่นิ่มหยุ่นผสานกับกลิ่นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ประกบริมฝีปากของเขาอยู่ มันช่างชวนให้อารมณ์ถูกปลุกจนกระเจิดกระเจิง
ไอดินไม่รอช้าเขาใช้มือที่เหลืออีกข้างที่ว่างอยู่ รั้งศีรษะคนตรงหน้าก่อนจะบดจูบลงไปอย่างลึกซึ้ง เรียวลิ้นแทรกเข้าไปในโพรงปากอันอ่อนนุ่ม ก่อนจะลัดเลาะเล็มไปทั่วโพรงปาก
โนรินลืมตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอแทบสร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง ทว่าทันทีที่สัมผัสอุ่น ๆ จากเรียวลิ้นที่เริ่มพันดูดกันไปตามสัญชาตญาณ ดวงคู่สวยกลับยอมหลับตาพริ้ม ปล่อยมวลอารมณ์ให้สิโรราบต่อรสจูบที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต
เธอเองก็บอกไม่ถูกว่ารู้สึกแบบไหน แต่…มันทั้งตื่นเต้นและรู้สึกดีในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีผสมกันอยู่ภายในสมอง ก่อนจะปล่อยให้ทุกอย่างกลืนไปตามห้วงอารมณ์
เนิ่นนานนับหลายนาที กว่าไอดินจะยอมปล่อยริมฝีปากของโนรินให้เป็นอิสระ ใบหน้าที่ห่างกันไม่ถึงคืบค่อย ๆ ถอนจูบออกมาพร้อมกับลมหายใจกระเส่าที่พ่นแรงขึ้นเรื่อย ๆ
ตอนนี้อย่าว่าแต่โนรินเลยที่หวั่นไหว ไอดินเองก็แทบไม่ต่างกัน เขาว่า…เวลานี้กำลังติดใจริมฝีปากนิ่มตรงหน้านี้เข้าให้แล้ว บางอย่างด้านล่างกำลังคับแน่นเตรียมปะทุมันออกมา ก่อนที่เขาโน้มตัวกระซิบเสียงพร่าที่ข้างหู
“ต่อนะ”
“ตะ…ต่ออะไร”
โนรินดึงความรู้สึกกลับมา ดวงตาคู่สวยกะพริบถี่ จากที่หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้ว เต้นรัวเข้าไปอีก อีกใจก็อยากลอง อีกใจก็นึกกลัว แต่สถานการณ์แบบนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใจเธอเอนเอียงไปทางขึ้นสวรรค์หรือจะเลือกลงนรก ก็นะ…อายุตั้งเกือบจะสามสิบ แฟนสักคนยังไม่มีเลยให้ตาย
“ต่อจากจูบไง”
“แต่ฉันว่า…”
“ไม่เคยเหรอ”
เรียวคิ้วหนายกขึ้นเหมือนสงสัย เพราะถ้าประเมินจากจูบที่ไม่ค่อยประสีประสาก็เหมือนว่าจะไม่ แต่…การคำพูดของเธอตอนอยู่ที่ผับก็ดูเหมือนจะเจนจัดสงครามมาบ้างแล้ว
“ฉะ ฉัน…”
โนรินหลบสายตาเบือนต่ำเล็กน้อย ครั้นจะให้บอกออกไปว่าตัวเองยังซิงก็กลัวจะเสียฟอร์ม
แต่…
ไหนก็ไหนวะ เอาไงเอากัน โนรินเธอควรจะเปิดโลกบ้าง จะปล่อยให้ตัวเองเป็นวัตถุโบราณกลายเป็นหินต่อไปอีกไม่ได้
“ทะ ทำไมจะไม่เคย”
ศีลข้อสี่ ว่าด้วย มุสาวาทาเวรมณี การละเว้นจากการพูดปด คำโกหกคำโตถูกพูดมันออกไป และในห้วงอารมณ์ที่ผสมกับฤทธิ์ของสุรา ถ้าให้เลือกเธอคงเลือกอยากจะขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดนั่นแหละ แต่ก็คงต้องหลังจากลงนรกด้วยความเจ็บปวดไปแล้ว
“งั้นต่อนะ…”
“ดะ..”
คำว่า ‘เดี๋ยว’ ถูกทำให้กลืนหายไปด้วยริมฝีปากอุ่นร้อนจากไอดิน เพราะทันทีที่เขาพูดจบประโยคใบหน้าหล่อคม ก็โน้มใบหน้าลงมาก่อนบดจูบลงมาอย่างเร่าร้อนที่ริมฝีปากนิ่มสวยของโนรินอีกครั้ง
อืม…อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
โนรินตอบรับรสจูบอย่างไม่ประสีประสา แต่กลับเป็นความเดียงสาที่ชวนให้อีกฝ่ายลุ่มหลงอย่างถอนตัวไม่ขึ้น เขาค่อย ๆ ไล่ต้อนเรียวลิ้นเล็กของเธอก่อนจะเม้มดูดเชิงหยอกล้อที่ริมฝีปากล่างของเธอเบา ๆ ฝ่ามือหนาเลื่อนเข้ามาขยำที่หน้าอก พลางเลื่อนใบหน้าซุกไซ้ลงมาไปตามลำคอ
“ดะ เดี๋ยว…” โนรินส่งเสียงงึมงำประท้วงอีกครั้ง เธอเริ่มไม่แน่ใจว่าควรจะปล่อยให้ทุกอย่างเลยเถิดต่อไป หรือว่าจะหยุดไว้แค่นี้ดี ทว่าไอดินไม่ปล่อยให้เธอได้ใช้ความคิดมากนัก เขาเอื้อมมือปลดชุดเธอออกก่อนจะดึงออกให้พ้นตัว
