บทที่ 2 ภาพพจน์ของนางฟ้า
โนรินจบมหาวิทยาลัยชื่อดังด้วยปริญญาตรีเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง พอเธอมาสมัครที่บริษัทนี้เรียกว่าบริษัทแทบจะคว้าตัวเธอเอาไว้โดยไม่ได้ต้องคิด
สกิลการทำงานของเธอที่เรียกว่าเป๊ะระดับเทพ เธอทำงานที่บริษัทนี้ไม่ถึงห้าปี พอหัวหน้าฝ่ายบุคคลคนเก่าลาออกจากบ้านไปเลี้ยงลูก โนรินเลยได้เลื่อนขั้นมาตอนหัวหน้าฝ่ายบุคคลอย่างกะทันหัน
เพราะงั้นด้วยความที่ได้เป็นหัวหน้างานเมื่ออายุยังน้อย เธอเลยจำเป็นต้องทำตัวให้น่าเกรงขามขึ้นด้วยการแต่งตัวให้ดูเกินอายุ ไม่ว่าผมที่รวบมัดตึงรวมไปถึงแว่นหนาเตอะอย่างตอนนี้
แต่...ก็นะใครมันจะเป๊ะ แอฟเรียบร้อยเป็นแม่ชีแม่พระได้ตลอดทั้งวันทั้งคืน
ครืดดดดด....เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ยังไม่ทันที่โนรินจะเอ่ยปากเซย์ฮัลโหล ปลายสายก็ส่งเสียงแสบทรวงแทรกเข้าก่อน
“คนสวยขา ศุกร์นี้เป็นวันหยุดพิเศษของบริษัทแกมั๊ย ปะไปแฮงค์เอ้าท์กัน”
“โนจ้ายายมะลิ ศุกร์นี้ฉันไม่ว่าง ฉันว่าจะไปนุ่งขาวห่มขาวถือศีลที่วัดสักหน่อย แกก็รู้ว่าการเที่ยวกลางคืนกับการนอนดึกบ่อย ๆ มันไม่ดีต่อสุขภาพ การนอนดึกมันจะทำให้หน้าแก่”
โนรินปฏิเสธแบบไม่ต้องคิด เมื่อหันไปมองตาราง Schedule ที่วงกลมตัวแดงเอาไว้ว่า ‘ปฏิบัติธรรม’
“โปรดเรียกฉันว่าแมรี่ย่ะ เลิกเรียกฉันว่ามะลิได้แล้ว” ปลายสายทำเสียงแบบเซ็ง ๆ ก่อนจะถอนหายใจใส่โทรศัพท์ “เฮ้อ…ไหนแกว่า แกควรต้องได้ปลดปล่อยเดือนละครั้งไง” มะลิทำเสียงจิ๊จะเมื่อโดนปฏิเสธนัดแบบทันควัน
“ใช่ไงเดือนละครั้ง แต่ศุกร์นี้ฉันไปต้องปฏิบัติธรรมก่อน”
“โห แกอ่า” มะลิบ่นกระปอดกระแปด ก่อนจะได้ยินโนรินทำเสียงกระซิบกระซาบ ซึ่งก็ไม่รู้จะว่าเพื่อนรักจะกระซิบกระซาบทำไม ในเมื่อเธอนั่งทำงานอยู่ที่ห้องส่วนตัวเพียงคนเดียว
“คืองี้แกฉันเพิ่งถูกหวยสามตัวบนที่บนไว้ เพราะงั้นฉันต้องไปบวชแก้บนก่อน”
“โถ โถ แม่นางฟ้าสายเทา ไอ้เราก็นึกว่าแกซาบซึ้งบุญ”
“แหมไอ้เรื่องซาบ มันก็ซาบอยู่ แต่ถ้าถูกหวยด้วยมันจะซึ้งมากยิ่งขึ้น เอาน่าเอาไว้ศุกร์สิ้นเดือนค่อยเจอกัน ฉันว่าฉันตั้งใจจะแรดแค่เดือนละวันพอ เดี๋ยวเสียภาพพจน์”
“แต่ฉันรู้ไส้รู้พุงแกหมดว่าแกแอบแรดแค่ไหน แต่งตัวไปเที่ยวแต่ละทีงี้”
“เออน่า ฉันเป็นถึงพนักงานดีเด่นนะยะ ประวัติใสสะอาดไม่มีด่างพร้อย ก็ต้องรักษาภาพพจน์นางฟ้าหน่อยสิ อีกอย่างเวลาออกเที่ยวก็ต้องแต่งตัวแรด ๆ หน่อย หรือแกจะให้ฉันใส่ชุดขาวเข้าผับ”
“ฉันก็เห็นแกก็ใส่ชุดขาวทุกรอบ แต่แค่สั้นจุ๊ดแถมยังแหวกจนเห็นร่องอก”
“หรือแกแต่งตัวเบา?”
“แหม...ก็แรดพอกันละน่า เพียงแต่แกแค่หน้าใสกว่าฉัน ดูหน้าแกดิ้ยังกะอายุแค่ยี่สิบ”
“งั้นแกก็ควรลดความแรด แล้วแกมาเข้าวัดปฏิบัติธรรมกับฉันนี่มา แกรู้ไหมว่าการกำหนดลมหายใจเข้าออกช้า ๆ มันช่วยให้ออกซิเจนเข้าไปในร่างกายทำให้ร่างกายผ่องใส เริ่มจากแกค่อย ๆ หายใจเข้าช้า ๆ ….”
“หยุด...แกอย่ามาคุยเรื่องธรรมะกับคนใจบาปอย่างฉัน ฟังแล้วฉันร้อน” มะลิรีบเบรกก่อนที่โนรินจะร่างยาวจนเธอปวดหัว
“แกร้อนรุ่มว่าซ้าน”
“เออ...ถ้าคุยเรื่องผู้ชายว่าไปอย่าง บอกเลยยันเช้า”
“เชอะ นังมะลิคนบาป ฉันรับหล่อนไม่ได้จริง ๆ สำหรับฉัน ฉันไม่เคยคิดว่าผู้ชายเป็นประเด็นสำคัญของชีวิต ฉันสวย ฉันรวย ฉันเป็นตัวแม่จะแคร์เพื่อ…”
“เพื่อไม่ให้ไอ้นั่นของแกเฉา” มะลิชิงพูดแทรกขึ้นมาก่อน
“หล่อนพูดหยาบคายมากค่ะคุณเพื่อนรัก คนสวย ๆ อย่างฉันไม่สนใจหรอกย่ะเรื่องพรรค์นั้น ฉันว่าฉันจะครองพรหมจรรย์จนกว่าอายุสามสิบ”
“จ๊ะแม่คุณ อีกไม่ถึงเดือน หล่อนจะเต็มสามสิบแล้วค่ะ” มะลิค้อนปะหลับปะเหลือกอยู่คนเดียว นี่ถ้าไม่ติดว่าอยู่ไกลกัน ว่าจะล็อกคอเพื่อนรักอย่างโนรินมาเขย่า ๆ ให้หัวโยก
มะลิเป็นคนที่รู้จักโนรินดีที่สุก เห็นโนรินเวลาแต่งตัวแซ่บ ๆ ไปเที่ยว แล้วดื่มจัดชนิดเมาหัวราน้ำแบบนั้น แต่เรื่องหนึ่งที่เธอไม่เอาเลยคือเรื่องผู้ชาย ไม่ใช่อะไรหรอก เพราะโนรินเธอตั้งสเปคผู้ชายไว้สูงมาก เลยทำให้เธอครองความโสดแต่แซ่บจนป่านนี้
หล่อ ขาว สูง แสนดี พูดเพราะ แถมอบอุ่นเป็นไมโครเวฟ งื้อ…แค่คิดก็ฟินแล้ว ว่าแต่ผู้ชายดีเพียบพร้อมสมัยนี้หายากยิ่งกว่าถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง
ในหนึ่งปีมี 365 วัน โนรินถือศีลห้าไปแล้ว 353 วัน เหลืออีก 12 วันที่เธอขอเลือกที่จะผิดศีลข้อ5 ว่าด้วย
สุราเมระยะมัชชะปะมาทัฏฐานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ (ข้าพเจ้าขอเว้นจากการดื่มสุรา ของมึนเมา) เธอเลยขอปล่อยตัวเองกับแสงสีเสียงและแอลกอฮอล์ดูบ้าง อย่างน้อยก็ให้ให้รางวัลกับการเป็นคนดีตั้ง 353 วันของเธอ
แค่วันศุกร์ขอแบบแบดสุด ๆ แค่เดือนละวัน ขอใช้ชีวิตแบบเทา ๆ บ้างก็พอ
(ส่วนวันที่ 1 กับวันที่ 16 ของแต่ละเดือนเป็นข้อยกเว้นเพราะไม่อยู่ในศีล5 เธอเลยเล่นหวยได้ไม่อั้น)
