บทที่ 28 หายหน้า

“รับผิดชอบอะไร แค่นี้ฉันก็ขายขี้หน้าจะแย่ ฉันเป็นฝ่ายเสนอตัวให้เขาเพราะเห็นแก่เงินห้าหมื่นนั่นเลยนะ”

“ไม่ใช่หรอกยัยริน ฉันว่าแกไม่ได้เห็นแก่เงินห้าหมื่นนั่นหรอก แกอย่าลืมว่าพวกฉันท้าแกแบบนี้ตั้งกี่ครั้งแกเคยยอมอะไรแบบนี้สักครั้งไหม แต่ครั้งนี้ที่แกยอมทำตามคำท้าเพราะแกปิ๊งเขาต่างหาก”

“บ้า...ไม่ได้ปิ๊...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ