บทที่ 3 สวรรค์ของโนริน
“เออน่าปล่อยฉันเถอะ หยากไย่ไม่ทันขึ้นหรอก”
“เฮ้อ…ยัยโนริน ฉันละเบื่อความหัวโบราณของแกจริง ๆ เอางี้ถ้าแกหาผู้ชายได้ก่อนวาเลนไทน์ปีนี้ ฉันจะให้แกห้าพัน”
และนี่ก็คืออีกเรื่องหนึ่ง ที่มะลิรู้ดีเกี่ยวกับความเป็นโนรินก็คือ….
“แก๊...แกเห็นฉันเป็นคนหน้าเงินหรือไงห๊ะยัยมะลิ เอ๊ย แมรี่”
“หนึ่งหมื่น”
“ไม่!”
“สองหมื่น”
“คนอย่างฉันซื้อไม่ได้ด้วยเงิน” โนรินยังคงยืนกรานปฏิเสธเสียงแข็ง
“สามหมื่น”
“ลืมไปถ้าไม่มากพอ งั้นโอเค จบดีล ก่อนวาเลนไทน์แม่จะหาผู้ชายหล่อ หล่อแบบจัด ๆ มาอวดแก”
นี่ไง…ความเป็นโนรินที่มะลิรู้จักดี เรื่องงกเรื่องเงินเป็นที่หนึ่งไม่มีใครเกิน
“เค ตามนั้น แกไปปฏิบัติธรรมเสร็จแล้วนัดมา”
“ได้เลย เพื่อนรักสามหมื่นนะ จุฟ จุฟ”
โนรินยิ้มอย่างหมายมั่นก่อนวางสายรับคำท้า แต่นั่นต้องหลังจากที่เธอไปปฏิบัติธรรมกลับมาก่อนนะ แม่จะหาหนุ่มหล่อแบบแซ่บ ๆ มาอวดเพื่อน ชนิดที่เพื่อนรักของเห็นแล้วจะต้องร้อง อู้วหูว
ว่าแต่...หนุ่มแซ่บ ๆ เธอจะไปหามาจากไหน หรือไปหาตามบาร์โฮสเหรอ อื้อ…ไม่ได้นะเสียภาพหมด
...
วันปฏิบัติธรรมมาถึง ซึ่งตรงกับวันศุกร์ที่เป็นวันหยุดพิเศษของโนริน เธอต้องรีบขับรถมายังวัดแถวชานเมืองที่เธอชอบมาถือศีลเป็นประจำ แต่เพราะวันนี้รถติดหนักทำให้เธอมาเกือบไม่ทันจะเข้าโบสถ์
โชคยังดีที่เธอลงทะเบียนแบบออนไลน์มาแล้วเลยเหลือแค่เอารถมาจอดที่ลานรับฝากรถ ก่อนที่เธอจะลงไปเอาเสื้อผ้าเป็นชุดขาวที่เตรียมมาอยู่ที่หลังรถไปเปลี่ยน
ความรีบร้อนผสมกับความซุ่มซ่าม ทำให้โนรินหอบข้าวของพะรุงพะรังอยู่ท้ายรถ เธอลนลานปิดฝากระโปรงท้าย แล้วรีบหันหลังไปความไม่ระวังทำให้เธอเผลอชนกับคนที่เพิ่งเดินผ่านมาจากด้านหลังเธอพอดี
ตุ๊บ!
“ว๊าย! ขอโทษค่ะ”
ข้าวของหล่นเกลื่อนกระจัดกระจาย โนรินรีบนั่งลงก้มหน้าก้มตารีบเก็บข้าวของรวมทั้งชุดขาวที่หล่นลงพื้น โดยที่คู่กรณีที่เธอชนก็ช่วยก้มลงมาเก็บของด้วย
เรียวนิ้วมือของคนตรงหน้าที่ยืนมือเข้ามาช่วยเธอเก็บของ ทำเอาสายตาของโนรินสะดุดกึก ผิวขาวเนียนละเอียดแทบไม่เห็นรูขุมขนของเขา บ่งบอกว่าคนตรงหน้าเป็นคนสุขภาพผิวเยี่ยม ถ้าไม่ติดว่าเธอสังเกตเห็นกล้ามเนื้อตามแบบฉบับของผู้ชาย เธอก็คงนึกว่าคนที่ช่วยเธอเก็บของเป็นผู้หญิงไปแล้ว
“ขอโทษครับ คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขอโทษทั้งที่โนรินเป็นฝ่ายไปชนเขาเองแท้ ๆ
แต่...
อา....เสียงเขาหล่อมาก ฟังซะลืมเจ็บ
โนรินค่อย ๆ เงยหน้าไปมองเจ้าของเสียงช้า ๆ ความหล่อของผู้ชายตรงหน้าหล่อบาดใจ จนทำให้โนรินรู้สึกเหมือนวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง
อื้อ โคตรหล่อ หล่อเสียจนโนรินนึกว่าตัวเองเจอซุปตาร์ในดวงใจอย่างแจ็คสัน หวัง มายืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าขาวอยู่ดี ๆ ก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเองดื้อ ๆ ก่อนจะยกปอยผมขึ้นมาแนบที่หูอย่างเขินอาย
ดีนะยังไม่ได้ใส่ชุดขาวไม่งั้นเธอคงได้ศีลขาดเป็นแน่
โนรินเผลอจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเห็นเรียวคิ้วหนาของเขาเลิกขึ้น อ่า…เขาคงรอคำตอบที่เพิ่งถามออกมาเมื่อครู่อยู่สินะ เกือบลืม
“อ่อ เออไม่เจ็บค่ะ” โนรินยิ้มเขินแต่ก็พยายามเก็บอาการ
“คุณไม่เจ็บจริง ๆ เหรอครับ แต่หน้าผากคุณแดงมากเลยนะ”
“แหะ ๆ เล็กน้อยค่ะ แค่นี้เอง” โนรินยกมืออีกข้างที่ไม่ได้ถือของคลำหน้าผากตัวเองป้อย ๆ เริ่มเจ็บมาขึ้นมาบ้างนิด ๆ แต่จำต้องรักษาฟอร์มเอาไว้
“อืม…ว่าแต่คุณมาถือศีลที่วัดนี้คนเดียวเหรอครับ ดีจังที่เห็นวัยรุ่นสมัยนี้ชอบเข้าวัดเข้าวา”
- วะ...วัยรุ่น หมอนี่บอกฉันเป็นวัยรุ่น คิดว่าฉันอายุเท่าไหร่กันแน่นะ ตามน้ำไปก่อนแล้วกันเขาจะได้ไม่หน้าแตก -
“อ่อค่ะ รินชอบมาถือศีลที่วัดนี้เป็นประจำแล้วคุณละคะเพิ่งมาถือศีลที่นี่ครั้งแรกเหรอคะ รินเพิ่งเคยเห็นหน้า”
“ใช่ครับ ผมเพิ่งมาถือศีลที่วัดนี้เป็นครั้งแรก ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณริน เรียกผมว่าดินเฉย ๆ ก็ได้”
- งื้อพระเจ้า ริน - ดิน อะไรจะคล้องจองกันปานนี้ -
โนรินตาลอย เกือบเคลิ้มไปกับใบหน้าหล่อ ๆ ไหนจะเสียงหล่อ ๆ ที่ยิ่งกว่ายากล่อมประสาทเสียอีก
-อึก!! ตายแล้วนี่ฉันจะมาอ๊อยผู้ชายในวัดแบบนี้ไม่ได้นะ มันจะบาป -
โนรินเรียกสติของตัวเองที่กำลังกระเจิดกระเจิงไป เพราะชายหนุ่มหน้าตาหล่อระดับเทพตรงหน้า จนลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ตรงหน้าทางเข้าประตูวัด
เอิ่ม….รู้สึกเหมือนขาตัวเองข้างหนึ่งกำลังก้าวเข้าไปสู่ประตูสวรรค์ แต่อีกข้างกำลังจะก้าวลงนรกยังไงยังงั้น
ไม่สิ...อาจจะเป็นสวรรค์เหมือนกันก็ได้ เพียงแต่เป็นสวรรค์คนละชั้น
และนี่ก็คงเป็นสวรรค์ชั้นเจ็ดแหละ ^ ^
โนรินฉีกยิ้มน้อย ๆ ไม่ลืมที่จะรักษาความเป็นกุลสตรีที่เหลือน้อยนิดของตัวเองเอาไว้
“เออ งั้นรินของตัวก่อนนะคะ พอดีต้องรีบไปเปลี่ยนชุดขาว จวนได้เวลารวมตัวแล้ว ไว้เจอกันใหม่นะคะ”
นี่ถ้าไม่ติดว่าตัวเองกำลังจะไปถือศีลแปดละก็นะโนรินละอยากจะยืมคำศัพท์ฮิตมาจากในกูเกิ้ลมาใช้ แล้วท่องอะหังสัมมาสัมพุทโทร 0992456XXX ไปให้
-แต่ไม่ได้สิโนริน เธอมาถือศีล ไม่ได้มาหาผู้ชายนะ! -
