บทที่ 33 เสียขวัญ

สามทุ่มที่บริษัท

เสียงแป้นพิมพ์ที่ดังต่อเนื่อง ก่อนที่จะเงียบลงไปเมื่อโนรินมองดูนาฬิกาที่มุมขวาของหน้าจอคอมพิวเตอร์

“หา... สามทุ่มแล้วเหรอเนี่ย เผลอทำงานดึกอีกแล้วเรา”

สองแขนยืดสูงขึ้นเพื่อบิดเมื่อยกล้ามเนื้อ ก่อนจะตัดใจยอม Shut Down คอมพิวเตอร์เพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน

แต่…เฮ้อ…โนรินถอนหายใจออกมาเมื่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ