บทที่ 4 ชีวิตมันก็เทา ๆ แบบนี้แหละ
“ครับ ไว้เจอกับใหม่นะครับคุณริน”
เขาโน้มศีรษะน้อย ๆ เพื่อขอตัวก่อนจะเดินไปอีกทาง ทิ้งโนรินให้มองตาค้างเพราะกำลังเคลิบเคลิ้มไปอีกรอบเพราะความหล่อ
พุทโธ ธัมโม สังโม
โนรินเอ๊ย นี่เธอจะมาแพ้คนหล่อในเวลานี้ไม่ด้ายยยยย
เธอสะบัดหน้าไปมา เรียกสติที่กำลักระเจิดกระเจิงกลับมาใหม่เป็นรอบที่ล้านแปด ก่อนจะหยุดยืนแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เป็นการสงบสติอารมณ์ของตัวเอง เพราะขาของเธอกำลังจะก้าวขาผ่านประตูวัด
อืม…ยุบหนอ พองหนอ
อาการระดี้กระด้าเมื่อครู่ หากแต่เมื่อโนรินก้าวเข้ามาในรั้วประตูวัดเธอก็สำรวมกิริยาของตัวเองไม่ให้ว่อกแว่กได้อย่างดี
อาจจะมีบ้างที่สายตาของเธอเผลอมองไปเห็นผู้ชายหล่อโอปป้าคนที่เพิ่งเจอตอนอยู่ทางเข้าวัดอยู่ไม่ไกล แต่กระนั้นเธอก็สามารถดึงสติของตัวเองให้อยู่ในศีลแปดอย่างที่ตั้งใจมาถือศีลไม่ด่างพร้อย
โนรินเธอมักจะยกข้ออ้างบอกกับเพื่อนว่า การที่เธอมาถือศีลปฏิบัติธรรมของเธอว่าเป็นการบวชแก้บนเวลาที่เธอถูกหวยบ่อยๆ เท่านั้นเอง แต่ทว่าในส่วนลึกของโนรินแล้ว หากคนเราไม่ชอบเรื่องในศีลในธรรมจริง คงจะไม่มาถือศีลปฏิบัติธรรมบ่อยมากเท่ากับเธอ
เธอก็แค่ชอบความสงบเวลาที่พาตัวเองมาอยู่ในวัด และต้องเป็นวัดที่เป็นสายปฏิบัติอย่างแท้จริงไม่ใช่วัดที่เป็นสายธุรกิจเพื่อการพาณิชย์
เธอชอบที่ได้อยู่กับตัวเองอย่างเงียบ ๆ ทบทวนตัวเอง ตัดชีวิตของเธอออกจากความวุ่นวายและเรื่องน่าปวดหัวในแต่ละวันไม่ว่าจากการทำงานหรือการดำรงชีวิต
อืม...เงียบ…สงบ…พุทโธ…
การปฏิบัติธรรมในช่วงวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ผ่านไปด้วยดี จวบจนวันสุดท้ายที่เธอลาสิกขาศีลแปดเป็นที่เรียบร้อย และอาจเป็นเพราะพอได้ถือศีลจนจิตใจสงบมาแล้ว โนรินเลยไม่ค่อยว่อกแว่กเรื่องอื่นเท่าไหร่นัก เธอขับรถกลับบ้านไปโดยแทบจะลืมไปว่าตัวเองเจอผู้ชายหล่อคนนั้น กว่าจะนึกขึ้นได้ก็ดันขับรถกลับมาได้ครึ่งทางซะแล้ว เฮ้อ ลืมขอเบอร์เลย
...
ปรับโหมดทำงานสู่เช้าวันจันทร์ที่วุ่นวาย ผู้คนที่รีบแข่งขันกันมาสู่ท้องถนนที่คลาคล่ำไปด้วยรถนับแสน
แต่ไม่ใช่กับสายชิลอย่างโนริน เพราะเธอเป็นคนตื่นเช้ามาก เธอมักจะมาถึงที่ทำงานเป็นคนแรก ๆ ราว ๆ หกโมงกว่า เพราะถ้าเช้ามากกว่านี้โนรินก็น่าจะรับหน้าที่เป็นคนดูแลตึกแล้วล่ะ
ส่วนเหตุผลที่เธอมาทำงานแต่เช้าแบบนี้ ก็เพื่อตั้งใจมาให้ทันใส่บาตรพระที่ผ่านหน้าตึกที่เธอทำงานเท่านั้นเอง ที่สำคัญเธอถือคติที่โบราณว่าไว้
นกที่ฉลาดคือนกที่ตื่นเช้า เพราะจะได้กินหนอนดี ๆ ก่อนเพื่อน สำหรับโนรินมันหมายถึงการที่เราตื่นเช้าจะได้เจอเรื่องดี ๆ ก่อนใคร โดยไม่ต้องไปแข่งขันกับคนอื่น
“ม๊ามี๊ ม๊ามี๊ ดูหนอนตัวนั้นสิคะตื่นมาก็โดนนกกินแต่เช้าเลย ถ้ามันเป็นหนอนที่ฉลาดควรเป็นหนอนที่ตื่นสาย เนอะมี๊เนอะ ต่อไปหนูจะไม่ตื่นเช้าแล้ว”
“ไม่ได้ค่ะลูก ถ้าตื่นเช้าจะได้เจอเรื่องดี ๆ ก่อนใครต่างหากล่ะ”
“อ้าว แล้วหนอนที่ตื่นเช้าทำไมโดนกินก่อนใครละคะ ไม่เอาหนูไม่อยากตื่นเช้า หนูไม่อยากเป็นหนอน”
เสียงหนูน้อยเถียงกับแม่ จนโนรินหันขวับ
นั่นสินะ…มุมมองของแต่ละคนไม่เหมือนกัน
บางคน…การตื่นเช้าคือเป็นเรื่องที่ดี
แต่สำหรับบางคน…การตื่นสายก็เป็นเรื่องที่ดีเช่นกัน
เฮ้อ…กัมมุนา วัตตติ โลโก
สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม
ดีนะที่ตัวเองปฏิบัติธรรมบ่อย ๆ เลยปลงได้กับเรื่องง่าย ๆ ในขณะที่หัวของโนรินนึกถึงเรื่องการใส่บาตร แต่ทว่าเมื่อเธอเดินผ่านแผงลอตเตอรี่สมองก็ประมวลถึงตัวเลขได้รวดเร็วเช่นกัน มันเป็นความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งของโนริน
จำได้ว่าเมื่อวานที่เธอไปปฏิบัติธรรมที่สำนักสงฆ์เธอจำได้ว่าตัวเองลงทะเบียนเป็นลำดับที่ 99 งั้นงวดนี้ซื้อลอตเตอรี่่ 99 ก็แล้วกัน ตามมาสิบกว่างวดมันต้องออกสักงวดสิน่า
ชีวิตมันก็เทา ๆ แบบนี้แหละ ถ้าจะขาวสะอาดขนาดนั้นเธอก็คงต้องอยู่วัด
โนรินพนมลอตเตอรี่ไว้ในมือแล้วหลับตาอธิษฐาน
สาธุ๊ ปังๆ สักงวดแหน่ ถ้าไม่ถูกหวยงวดนี้ขอผู้ชายดี ๆ สักคนก็พอ
“เอ้า ว่าไงหนูโนริน”
เสียงชายสูงวัยท่าทางใจดีอายุราว ๆ 79 ปี ท่านดูแข็งแรงและชอบเดินออกกำลังกายและใส่บาตรด้วยกันเป็นประจำกับโนรินทักขึ้น
โนรินค่อย ๆ ลืมตา
-ยะ อย่าบอกนะว่าผู้ชายดี ๆ ที่เธอเพิ่งขอพรคือปู่คนนี้ ม่ายนะโนริน ม่ายยยย-
โนรินรีบดึงสติของตัวเองกลับมาก่อนรีบยกมือไหว้คุณปู่ตรงหน้าด้วยมือที่ยกมือไหว้ค้างอยู่แล้ว พลางยิ้มทักทายคุณปู่หน้าตาใจดี
