บทที่ 72 หนทางไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ

ฉันลนลานกลับมาที่โต๊ะแต่ไม่ได้นั่ง ก่อนจะรีบโค้งคำนับบอกคุณแม่เขา ว่ามีงานด่วนขอกลับก่อน ท่านดูมีท่าทีงง ๆ แต่ก็พยักหน้าอนุญาตรับทราบเท่านั้นแหละฉันก็รีบจ้ำเท้าออกจากร้านอาหารให้ไวที่สุด

ฮึก…

อาการแน่นหน้าอกแรงขึ้น อาการหายใจไม่ออกตามมาอีก

ขาที่จ้ำพ้นออกจากประตูร้าน กลับชะลอลงไปเองเมื่อก้าวต่อไม่ไหว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ