บทที่ 8 คุณต้องรับผิดชอบ
เสียงโนรินที่โผล่ออกมาหน้าตาตื่นจากห้องน้ำทำให้ไอดินหลุดออกจากภวังค์ที่กำลังคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เขาหันกลับมองเธอที่มีสีหน้าตื่นตระหนกเหมือนเพิ่งทำอะไรหาย
“คุณ คุณเห็นโทรศัพท์ฉันไหมคะ!”
“เห็น”
ไอดินชูมันขึ้น ในขณะที่หน้าจอเธอยังเด้งข้อความจากกลุ่มเพื่อนมาเป็นระยะ เล่นเอาโนรินตาค้างก่อนจะพุ่งเข้าไปรีบคว้าโทรศัพท์ตัวเอง ทว่าเขากลับดึงมันออกห่างจากตัวเธอ
“กลุ่มพวกคุณเล่นอะไรกัน!”
เสียงเข้มคนตรงหน้าบ่งบอกความไม่พอใจ ก่อนที่เขาจะเลิกคิ้วมองโนรินที่ตอนนี้เปลี่ยนสีหน้าตื่นตระหนกเป็นหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย
“หา…คะ คือว่า”
“เล่นเกมท้าให้มาจีบผมกันเนี่ยนะ”
ใบหน้าหล่อเขยิบเข้ามาใกล้เหมือนกับขู่ โนรินขนลุกซู่ จนค่อย ๆ ถอยหลังไปจนชิดกำแพง
“ว่าแต่ค่าตัวผม มีค่าแค่ห้าหมื่นเองเหรอครับ”
“ฉะ ฉัน คือ”
โนรินกัดริมฝีปาก ตัวชา หน้าชาไปหมด เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะโดนจับได้ตั้งแต่เริ่ม เกิดมาก็เพิ่งจะเคยเจอสถานการณ์อะไรแบบนี้ สองมือกำเข้าหากันก่อนจะก้มหัวเล็กน้อยเพื่อขอโทษ
“ขอโทษค่ะ พวกฉันก็แค่เล่นเกมกันสนุก ๆ”
“แต่คนโดนเล่นไม่สนุกด้วยนะครับ”
“แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไง มันก็เป็นแค่การท้ากันเล่นธรรมดาๆ”
“คุณต้องรับผิดชอบ…”
“รับผิดชอบอะไร?”
“ผมไม่ชอบให้ใครมาเล่นเกมกับผมแบบนี้ แต่...”
เขาพูดค้างทิ้งไว้ เล่นเอาคนฟังใจเต้นระส่ำ
“เกมนี้ ผมจะยอมลงเล่นพร้อมกับคุณ แต่เงินห้าหมื่นเราต้องแบ่งกันคนละครึ่ง”
“หา….” โนรินอ้าปากค้าง สันนิษฐานว่าลางร้ายกำลังจะเกิดขึ้น!
อีกอย่างที่เธอคงไม่รู้
ผู้ชายแบบไอดินไม่ชอบเป็นเหยื่อให้เสือล่า ถ้าเขาชอบใคร จะเป็นเสือล่าเหยื่อเอง และแน่นอนว่าในตอนนี้ โนรินกำลังกลายเป็นเหยื่อ! ชนิดที่ว่าดิ้นไม่หลุดเสียด้วยสิ
“มะ หมายความว่าไง” โนรินเงยหน้าสบตาคมของคนตรงหน้า ที่ตอนนี้ดูเหมือนว่าใบหน้าหล่อของเขาเริ่มมีรอยยิ้มเล็กน้อยผุดมาที่มุมปาก
“ก็ให้ผมช่วยทำให้แผนการคุณสำเร็จ แต่เงินห้าหมื่น เราแบ่งกันคนละครึ่ง” ฝ่ามือหนาทาบทับยันลงไปบนผนังเฉียดผมยาวสลวยของโนรินบนกำแพงแค่นิดเดียว เธอหันไปมองไล่ไปตามท่อนแขนแกร่งของเขา ก่อนที่จะหันกลับมาจ้องคนตรงหน้าอีกครั้ง พลางเชิดใบหน้าขึ้น
“ไม่มีทาง!” โนรินตอบโดยไม่ต้องคิด เรื่องอะไรจะไปยอมแบ่งเงินนั่นให้กับเขา สู้เธอไปลงทุนไปจีบผู้ชายคนใหม่ยังง่ายกว่า ที่สำคัญเรื่องเงินไม่เข้าใครออกใคร ว่าง่ายๆ ก็คือเธองกตัวแม่! ไอ้ที่เธอลงทุนเดินมาจีบผู้ชายแบบเขาก่อนก็เพราะหวังจะได้เงินห้าหมื่นนั่น อยู่ ๆ จะมาบอกให้เธอแบ่งเงินไม่มีทางซะละ
“แต่มันเสียมารยาทมากเลยนะครับ ที่คุณเข้าหาผมเพราะแค่ท้าพนันเพื่อน”
“เสียมารยาทตรงไหน คุณยังไม่ได้เสียอะไรเลย”
“เสียความรู้สึกกมั๊งครับ ที่กลายเป็นเกมสนุก ๆ ให้ผู้หญิงเข้ามาหาเพียงเพราะเรื่องเงิน”
คำพูดที่ดูเหมือนโยนความผิดให้โนริน ทำให้เธอออกอาการลังเลเพราะเริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองทำผิดจริงหรือเปล่า
โอเคแหละจีบผู้ชายก่อนสมัยนี้ไม่ผิด แต่อาจจะผิดตรงที่เจ้าตัวอย่างเขาคงไม่แฮปปี้กับการที่กลายมาเป็นเครื่องมือในการเดิมพันเกม
หลังจากประมวลความคิดอยู่พักใหญ่ ประกอบกับสายตาคมตรงหน้าที่กดดัน ทำให้โนรินโพล่งออกมา
“โอเค! คนละครึ่งก็ครึ่ง! งั้นคุณช่วยแกล้งทำเป็นว่าฉันจีบคุณสำเร็จ เออ…แล้วก็ เอ่อ…”
“ครับ?” ใบหน้าหล่อเลิกคิ้วเข้มขึ้น เพราะเห็นโนรินกัดริมฝีปากทำท่าทางลำบากใจ
“เอ่อ…ให้ทำเหมือนว่าคุณเสร็จฉันเรียบร้อยแล้วด้วยได้ไหม”
เธอก้มหน้าอายก่อนจะพูดออกมา แต่ด้วยเพราะเสียงพูดที่เบามากทำให้เขาได้ยินไม่ถนัด
“หืม…ว่าไงนะครับ เสียงเพลงที่นี่มันดังผมไม่ได้ยิน”
“ให้คุณทำเหมือน อ่า เออ คะ คุณ…เสร็จ ฉัน แล้ว” โนรินส่งเสียงพูดพึมพำอีกครั้งหนึ่ง
“อะไรของคุณ! ผมไม่ได้ยิน!”
“โอ๊ย! จะให้พูดมากทำไมนัก! ฉันบอกว่า …คุณเสร็จฉันแล้ว! คุณเสร็จฉันแล้วไงเล่า!”
เธอเงยหน้าตะโกนใส่เขาสุดเสียง กว่าจะรู้ตัวว่ามันดังมากแค่ไหน ก็ต่อเมื่อเห็นสายตาจากคนรอบข้างที่เดินผ่านไปผ่านมาหน้าห้องน้ำก็มองเธอกับเขาเป็นตาเดียว
กึก!!
ใบหน้าขาวร้อนผ่าวด้วยความอาย รู้สึกอยากจะมุดหน้าหนีสายตานับสิบ ๆ คู่ที่มองมา แต่ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน
เหมือนไอดีนจะรู้ปฏิกิริยานี้ เขาเลยเป็นฝ่ายดึงเธอเข้ามากอดเอาใบหน้าสวยของเธอมาซุกไว้อกแกร่ง เพื่อที่ใครจะได้ไม่มองเห็นหน้าเธอชัด ๆ
“อ๊ะ!! คะ คุณ กะ กอดฉันทำไม” กลายเป็นว่าโนรินตกใจหนักกว่าเดิมที่โดนจู่โจมกอดกะทันหัน เธอดิ้นหนีพยายามดันตัวออก
“อยู่เฉย ๆ คนมองคุณเต็มเลยไม่อายหรือไง”
-แล้วที่เราสองคนกอดกัน ไม่น่าอายน้อยกว่างี้-
นั่นละคือสิ่งที่โนรินอยากจะพูดแย้งออกมา แต่ทำได้แค่พูดอยู่ในใจ แต่ก็ปล่อยให้เขากอดเธออยู่อย่างนั้น
-อืม…ผู้ชายอะไรตัวหอมเป็นบ้า ใช้น้ำหอมอะไรนะ-
