บทที่ 6 รอยยิ้มที่สดใส
ติณณภพ
ผมนั่งมองร่างบางของเลขาที่เดินออกจากห้องไปด้วยรอยยิ้มอย่างลืมตัว แต่นั่นเพราะแพรวาเป็นผู้หญิงคนแรกในรอบเกือบสองปีเลยที่ทำให้ผมยิ้มได้อีกครั้ง ผมก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม แต่ความสดใสของเธอมันทำให้ผมรู้สึกมีความสุขและลืมเรื่องเศร้า ๆ ในหัวใจไปได้หมด ถึงแม้ว่าเราจะรู้จักกันได้ไม่กี่เดือน แต่เธอก็ทำให้ผมต้องยิ้มตลอดเวลาที่เธอพูดหรือคุยอะไรออกมา
“หึ! เธอมันบ๊องจริง ๆ” ผมพูดพร้อมกับส่ายหัวเมื่อคิดถึงเวลาแพรวาทำนั่นทำนี่ โดยเฉพาะเวลาทำผิดเธอจะต้องมีรอยยิ้มแห้ง ๆ กับคำพูดแก้ตัวที่ฟังแล้วน่าสงสารตลอดจนทำเอาแทบดุไม่ออก “เป็นบ้าไปแล้วเหรอวะไอ้ติณ”
ผมอดว่าตัวเองไม่ได้จริง ๆ เมื่อชักจะอาการหนัก ก็ผมไม่เคยมานั่งคิดถึงใครแล้วยิ้มแบบนี้ เลยรู้สึกแปลกกับตัวเองเหมือนคนบ้า
ผมสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านก่อนจะหันมาทำงานของตัวเองต่อ งานก็ค้างเต็มโต๊ะยังจะมานั่งยิ้มเหมือนคนว่างอีก
หลังจากเคลียร์งานได้สักพักใหญ่ ๆ จนเสร็จผมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู เลยเวลาเลิกงานมาแล้วยี่สิบนาที แล้วแม่เลขาจอมบ๊องของผมทำไมไม่มาเคาะเตือนผมวะ หรือว่าจะหนีกลับไปก่อนแล้ว
ผมรีบเก็บของบนโต๊ะก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานตัวเองด้วยความรีบร้อน เพราะกลัวว่ายัยบ๊องของผมจะหนีกลับไปก่อนไง ผมอยากกลับกับเธอ และพาเธอไปกินข้าวก่อน แต่พอผมเปิดประตูมาเท่านั้นแหละ ภาพที่ผมเห็นมันทำให้ผมต้องยิ้มออกมาอีกครั้ง
“อะแฮ่ม!” ผมเดินไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานของแพรวาก่อนจะกระแอมออกมาไม่เบาเท่าไหร่ แต่เหมือนว่าเจ้าตัวจะยังไม่รู้เรื่อง “อะแฮ่ม!”
ผมกระแอมอีกครั้งดังกว่าเดิม และมันก็ได้ผล
“ค่ะ ๆ” แพรวาสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างลนลานก่อนจะเงยหน้ามาเห็นผมที่ยืนหัวเราะอยู่
“แอบหลับก่อนเวลาเลิกงานหรือเปล่า” ผมถามอย่างจับผิดราวกับจะหาเรื่องตำหนิ แต่จริง ๆ แค่อยากแกล้งเธอก็แค่นั้นแหละ
“โถ่! ท่านประธานที่เคารพคะ คุณกำลังใส่ร้ายดิฉันอยู่นะคะ ดิฉันพึ่งหลับตอนที่รอคุณเอง คุณอ่ะช้าแล้วยังให้ฉันรอ แบบนี้ ต้องเสียค่านอกเวลาให้ฉันด้วยนะคะ”
ปากเล็ก ๆ นั่นเถียงออกมาพร้อมกับเรียกร้องสิทธิ์ของตัวเองอย่างไม่ให้เสียเปรียบสักอย่าง ทำเอาผมส่ายหัวให้กับความเจ้าเล่ห์ไม่น้อยของเธอเลย
“งั้นไปหักเอากับค่าอาหารเย็นนี้แล้วกัน” ผมพูดแล้วเดินนำไปที่ลิฟท์ทันทีเป็นอันเข้าใจตรงกันว่าจะพาไปเลี้ยงข้าว
“จริงเหรอคะ! งั้นฉันเลือกร้านเองนะ...รอฉันด้วยสิคะคุณติณ!”
เสียงแพรวาดังขึ้นจากด้านหลังอย่างรีบร้อนเหมือนกลัวผมจะทิ้งให้ตามไปเอง เพราะตัวเธอยังไม่ได้เก็บของไง ผมเลยเดินยิ้มมาที่ลิฟท์ไม่รอเธอ ปล่อยให้วิ่งตามแบบนั้นแหละ
“ฉันไม่หนีหรอก” ไม่นานร่างบางก็มาหยุดยืนหอบอยู่ข้าง ๆ ผม ผมเลยหันไปบอกเธอด้วยรอยยิ้มบนหน้าที่มันไม่จางหายไป
“ได้ยังไงกันคะ คุณชอบแกล้งฉันนี่”
แพรวาว่าออกมาพร้อมยู่หน้าใส่ผมอย่างน่าเอ็นดู นี่เหรอคนอายุยี่สิบห้าแล้ว เด็กชะมัด
“พูดเป็นเล่น ฉันเคยแกล้งอะไรเธอซะเมื่อไหร่” ผมแย้งออกไปก่อนจะเดินเข้าลิฟท์ไปและกดชั้นล่างสุด แต่นึกไม่ออกจริง ๆ นะว่าแกล้งอะไรเธอไป
“ค่า! ๆ ๆ ท่านประธานที่เคารพรักของดิฉัน ไม่เค๊ยไม่เคยแกล้งดิฉันเลยสักครั้งค่ะ”
เสียงบ่นอย่างประชดประชันของแพรวาดังขึ้นอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะเงียบไป ผมก็ไม่ได้พูดอะไรต่อจนลงมาถึงข้างล่างเราสองคนก็เดินไปขึ้นรถผมที่นัทเอามาจอดรอไว้ล่วงหน้าตามหน้าที่
“สวัสดีค่ะพี่นัท ไปทานข้าวด้วยกันไหมคะ”
แล้วยัยบ๊องนี่ที่สนิทกับคนไปทั่วก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยปากชวนไอ้นัทที่เป็นทั้งเพื่อนและมือขวาของผมอย่างไม่ถามไถ่เจ้ามือที่เลี้ยง
“สวัสดีครับ เชิญคุณแพรตามสบายเลย”
นัทตอบกลับก่อนจะเดินไปขับรถตัวเองกลับคอนโดไปพักก่อน แน่นอนว่ามันรู้หน้าที่ตัวเองไม่ไปขัดผมหรอก ตอนที่นัทกับพวกพนักงานคนเก่า ๆ เจอแพรวาครั้งแรกต่างก็ตกใจกันไม่ต่างกับผมหรอก ทุกคนก็คิดว่าแพรวาเป็นคน ๆ เดียวกับ... เห้อ! ช่างเถอะในเมื่อตอนนี้ไม่ใช่แล้วก็ไม่ต้องสนใจอะไรแล้ว
“ขึ้นรถได้แล้ว” ผมบอกแม่เลขาตัวน้อยก่อนตัวเองจะเดินขึ้นรถฝั่งคนขับ และพาเธอขับหาร้านอาหาร
“คุณติณอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ” คนที่บอกจะเลือกร้านอาหารเองแต่พอผมขับรถออกมาสักพักเธอก็ถามขึ้นระหว่างรถติด
“ไม่อ่ะ เธอจะเลือกร้านไม่ใช่เหรอ ตามสบายเลย” ผมบอกออกไปอย่างไม่เรื่องมาก ผมไม่ใช่คนกินยากอยู่ยากอยู่แล้ว เลยไม่เป็นปัญหาอะไร
“อืม~ งั้นคุณติณทานก๋วยเตี๋ยวข้างทางได้ไหมคะ” แพรวาทำท่าคิดก่อนจะถามออกมาอย่างไม่มั่นใจ ว่าแต่ข้างทางงั้นเหรอ
“เธออยากกิน?” ผมถามเธอกลับไป เกริ่นขึ้นขนาดนี้คงต้องอยากกินนั่นแหละ
“ค่ะ” แล้วเธอก็ตอบรับอย่างตรงไปตรงมาไม่เคยปิดบังความคิดหรือความต้องการของตัวเองสักครั้ง
“ได้สิ ฉันกินได้หมดนั่นแหละ” เมื่อเธอตอบกลับผมก็ตอบรับอย่างไม่ใช่ปัญหาอะไรเพราะไม่ใช่คนเรื่องมากอยู่แล้ว
“งั้นคุณติณขับไปเรื่อย ๆ เลยนะคะ เดี๋ยวฉันบอกทางเอง”
เมื่อตกลงกันได้แล้วแพรวาก็พูดด้วยรอยยิ้มดีใจเก็บอาการไม่อยู่ทันที เท่าที่สังเกตมาเลขาของผมเรื่องกินเรื่องใหญ่ที่สุดนั่นแหละ
หลังจากขับรถตามจีพีเอสส่วนตัวมาไม่นานก็ถึงร้านก๋วยเตี๋ยวต้มยำข้างทางที่ดูแล้วคนก็เยอะพอสมควร ผมจอดรถข้างทางที่ว่างอยู่ก่อนจะลงตามแพรวาที่มุ่งหน้าไปจับจองที่นั่งก่อนเรียบร้อยแล้ว ดูชำนาญไม่น้อย
“เอาหมี่เหลืองต้มยำพิเศษหนึ่งค่ะ...คุณติณเอาอะไรคะ” พอนั่งปุ๊บแพรวาสั่งกับเด็กเสิร์ฟก่อนจะหันมาถามผม
“เอาเหมือนกันเลย” ผมบอกออกไปอย่างง่าย ๆ เพราะคนพามาสั่งก็ต้องรู้ดีว่าอะไรอร่อยสิ
“ที่นี่ก๋วยเตี๋ยวต้มยำอร่อยมากเลยนะคะ แต่ถ้าไม่ชอบก็มีน้ำใสให้ด้วย แต่ถ้าคุณติณได้ลองรับรองจะติดใจค่ะ”
หลังจากเด็กเสิร์ฟเดินออกไปแพรวาก็หันมาโฆษณาร้านให้ผมฟังทันที ทำเหมือนเขาให้กินฟรีอย่างนั้นแหละ
“มาบ่อยเหรอ” ผมถามออกไปด้วยความอยากรู้ เพราะร้านนี้ก็ถือว่าอยู่ไม่ห่างกับคอนโดเท่าไหร่
“ค่ะ วันไหนที่ฉันกลับเองก็จะแวะร้านนี้ก่อนตลอดเลย”
เธอตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มเหมือนเดิม แพรวาเป็นผู้หญิงที่มีรอยยิ้มประดับใบหน้าอยู่ตลอดเวลาจริง ๆ ไม่ว่าเธอจะพูดหรือทำอะไรดูเธอมีความสุขไปซะทุกอย่าง เป็นคนที่ดูมีความสุขง่าย ๆ ได้แม้แต่กับเรื่องเล็ก ๆ แล้วแบบนี้มันจะแปลกอะไรที่จะทำให้ผมต้องคอยยิ้มตามเธอตลอดเวลา เธอทำให้คนที่ได้อยู่ใกล้เธอพลอยผ่อนคลายไปด้วยได้ง่าย ๆ
“ขออนุญาตค่ะ” ไม่นานเด็กเสิร์ฟก็ยกถ้วยก๋วยเตี๋ยวมาวางให้ผมกับแพรวาอย่างที่รอไม่นานเลย
“มาแล้ว ๆ” แพรวาพูดด้วยความตื่นเต้นก่อนจะรับถ้วยก๋วยเตี๋ยวมาทันที และไม่รอช้าเธอลงมือกินโดยไม่ปรุงแม้แต่นิดเดียว
“ไม่ปรุงเหรอ” ผมถามออกไปอย่างแปลกใจเพราะเห็นเธอตั้งท่าจะกินทันที
“ไม่ค่ะ น้ำซุปที่นี่อร่อยถูกปากฉันอยู่แล้วไม่ต้องปรุงเพิ่ม คุณติณลองชิมก่อนปรุงด้วยนะคะจะได้ไม่ต้องเสียเวลาปรุงเพิ่ม”
แพรวาตอบผมออกมาโดยไม่เงยหน้ามามองผมเลยแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้กำลังง่วนอยู่กับการคีบเส้นบะหมี่ ผมเลยหันมาชิมของตัวเองเพราะก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน และคำแรกที่ได้ลิ้มลองก็อร่อยของเค้าจริง ๆ นั่นแหละ ไม่แปลกที่แพรวาจะดูชอบขนาดนี้
ร่างบางของเลขาตัวน้อยของผมนั่งกินไม่พูดไม่จากับผมแม้แต่คำเดียวเลย ดูจริงจังและเคร่งเครียดกว่าตอนทำงานด้วยมั้ง เหมือนกับว่าตรงนี้มีแค่เธอกับถ้วยก๋วยเตี๋ยวตรงหน้าสองอย่างแค่นั้น ผมนั่งกินไปมองแพรวาไปด้วยรอยยิ้มกับท่าทางการกินเหมือนเด็กของเธอจนอดไม่ได้ยื่นมือไปเช็ดริมฝีปากให้เธอ
“อ๊ะ!!” แพรวาร้องขึ้นด้วยความตกใจเงยหน้ามามองผมด้วยดวงตากลมใสทันที
“โตขนาดนี้แล้วยังกินเลอะเทอะเป็นเด็ก ๆ” ผมพูดว่าให้เธออย่างไม่จริงจังก่อนจะชักมือกลับหลังจากเช็ดปากให้เธอเสร็จราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“แฮรรร~ ขอบคุณค่ะ”
แล้วแพรวาก็ยิ้มแห้ง ๆ ตอบกลับมาก่อนจะก้มหน้ากินต่ออย่างไม่ได้คิดหรือสงสัยอะไรสักนิด ไม่รู้จักระวังตัวเลยด้วย
เธอนี่มันจริง ๆ เลย
และเวลาต่อมาไม่นาน ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ตรงหน้าก็จัดการกับจานก๋วยเตี๋ยวของตัวเองหมดก่อนผมอีก แล้วเธอก็หันไปเรียกเด็กเสิร์ฟอีกครั้ง
“น้องคะ เอาหมี่เหลืองต้มยำธรรมดาอีกหนึ่งค่ะ” นั่นคือสิ่งที่ออกจากปากของเธออย่างที่ผมไม่ได้คิดไว้ล่วงหน้า
“ไม่อิ่ม?” ผมอดที่จะถามไม่ได้ ผมรู้อยู่ว่าแม่เลขาตัวน้อยของผมนี่กินเก่งมาก แต่บางทีเธอก็กินเยอะจนผมก็ไม่รู้ว่าเธอเอาไปเก็บไว้ตรงไหนในร่างกาย
“จริง ๆ ก็อิ่มแหละค่ะ แต่ว่าฉันกินไปเผื่อคืนนี้ไง จะได้ไม่หิวดึก ๆ”
เป็นคำแก้ตัวที่ฟังโคตรไม่ขึ้นเลยสักนิด มีใครที่ไหนเขาจะกินเผื่อคืนนี้กัน สรุปก็ยังไม่อิ่มนั่นแหละ
“อายฉันบ้างก็ได้นะ” ผมแกล้งแหย่เธอออกไป เพราะทุกครั้งที่ผมพาเธอไปกินข้าวด้วย เธอก็ไม่เคยเขินอายแบบที่ผู้หญิงส่วนใหญ่เค้าเป็นกันเลย แต่แพรวากลับสนใจแต่อาหารอย่างเดียวเหมือนลืมว่าตรงหน้าเป็นผู้ชายพ่วงตำแหน่งเจ้านายของเธอ
“ทำไมต้องอายคะ นี่มันเรื่องธรรมชาติ เป็นผู้หญิงก็ทานเยอะได้หน่า”
แพรวาตอบกลับมาอย่างไม่สนใจหรือสงวนท่าทีสักนิด ซึ่งผมก็ไม่ได้สนใจเรื่องที่ว่าเธอกินเยอะกินน้อยอยู่แล้ว ยิ่งเธอกินเยอะผมยิ่งชอบ เห็นแล้วน่ารักดี แต่ก็ยังอยากแกล้งเธออยู่ดี
“แต่ฉันเป็นผู้ชายยังกินไปแค่ถ้วยเดียวเอง” แม้ทางร้านไม่ได้ให้เยอะแต่ก็ไม่น้อยเท่าไหร่ แต่ตัวเล็ก ๆ นั่นกลับกินไม่อิ่มไปได้
“ก็ไม่แน่หรอกค่ะ คุณอาจจะรักษาภาพพจน์ไว้ก็ได้ พอกลับไปถึงห้องฉันกลัวว่าจะวิ่งเข้าครัวไม่ทันสะอีก”
แล้วก็แย้งออกมาราวกับว่าทุกอย่างเป็นเพียงภาพมายา มาหาแนวร่วมคนกินเยอะให้เหมือนตัวเองได้อย่างแนบเนียน
“โอเค ฉันไม่เถียงเธอแล้วก็ได้” ปากเล็ก ๆ นี่ไม่รู้ว่าคิดผิดหรือคิดถูกที่เอามาเป็นเลขา ขยันหาเหตุผลมาต่อรองนั่นนี่ให้ผมต้องแพ้ตลอดเลย
ทั้งที่เหตุผลพวกนั้นส่วนใหญ่ ฟังไม่ขึ้น!
“ดีแล้วค่ะ ถ้าคุณติณไม่อิ่มจะสั่งอีกก็ได้นะคะ ฉันไม่ว่าอะไรหรอก”
จะว่าอะไรได้ยังไงกันล่ะ อย่าลืมว่าผมเป็นคนจ่าย แล้วยังมีหน้ามายิ้มหวานให้ผมอีก
“ฉันจ่ายไหม” โป๊ก!
“โอ๊ย! ก็แค่เป็นห่วงกลัวจะไม่อิ่มเอง” แพรวาร้องออกมาเมื่อโดนผมยื่นมือไปดีดหน้าผาก พร้อมทำปากยื่นเถียงคำไม่ตกฟากอีก
แต่ผมไม่เถียงว่าท่าทางแบบนี้ของเธอก็น่ารักดี
อีกอย่างก๋วยเตี๋ยวข้างทางแบบนี้ ก็อร่อยดีนะ
