บทที่ 27 ความอดทนสิ้นสุด

หมอกช้อนตัวอุ้มร่างของช่อแก้วขึ้นมาที่ห้องของเจ้าตัวด้วยความทุลักทุเล ก่อนที่เขาจะพยายามวางร่างของเธอไว้บนเตียงอ่อนนุ่ม ทว่าหมอกก็ไม่เข้าใจเลยว่าช่อแก้วไปเอาแรงมากมายนี้มาจากไหน เธอถึงได้ใช้สองแขนรั้งเขาไว้จนเขาไม่อาจลุกไปไหนได้เลย

“มะ ไม่เอาแบบนี้สิช่อแก้ว ปล่อยเราก่อน เมาแย่แล้วเนี่ย”

“…งืม หมอก~...