บทที่ 73 บทที่ 73 เมื่อเขามา

ลมหนาวพัดแรงจนกลิ่นเค็มของทะเลแทรกเข้ามาในลมหายใจ    ลัลน์ลลินยืนฟังธาวินบรีฟตารางกิจกรรมกับลูกทัวร์ เสียงหัวเราะของกลุ่มนักท่องเที่ยวลอยคลอมากับเสียงคลื่น แต่โลกของเธอเหมือนหยุดนิ่งเมื่อเงาหนึ่งทอดยาวเข้ามาใกล้ หัวใจเหมือนหล่นวูบ

“พี่เมฆ...”

เมฆพงษ์ยืนอยู่ตรงนั้นในเสื้อโค้ตสีเข้ม สายตาที่จ้องมาเต็ม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ