บทที่ 6 มากกว่าพี่น้อง

ตอนที่6 มากกว่าพี่น้อง

ลูกศร

“ฉันอยากได้เบอร์เพื่อนเธอ” เสียงที่มาพร้อมตัวของร่างสูงเดินเข้ามาพูดกับฉันอย่างตรงไปตรงมาทันทีที่ตอนนี้กำลังทำอาหารอยู่ในครัว

“ใครคะ” ฉันถามกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งอย่างที่เคยโดยไม่ได้หันไปมองเขาสักนิด แต่ก็มีหางเสียงเหมือนที่ผ่านมาเพราะว่าเขาเป็นพี่

“แก้มบุ๋ม” แล้วพี่แผ่นดินก็ตอบชื่อที่ฉันไม่ได้ตั้งตัวไว้ออกมา ทำให้ครั้งนี้ฉันหันไปมองหน้าเขาทันที

“อยากได้ก็ไปขอเองค่ะ” แต่แค่แป๊บเดียวก็หันกลับมาสนใจสิ่งที่ทำอยู่ตรงหน้าต่อ พร้อมกับบอกให้เขาออกไปเสียงเรียบตามตรงอย่างไม่คิดจะเป็นแม่สื่ออะไรให้ใครเพราะมันไม่ใช่หน้าที่ฉัน

ที่ผ่านมาเขาก็รู้ว่าฉันรู้สึกยังไงกับเขาทั้งยังมีสถานะผูกมัดกันอยู่ด้วย ซึ่งตอนแรกฉันก็คิดว่ามันเป็นความรู้สึกเหงาและอยากมีพี่สักคน แต่พอโตขึ้นฉันก็เริ่มเข้าใจว่าฉันรู้สึกกับเขามากกว่าพี่น้องอย่างที่ควรจะเป็น ฉันรู้สึกไม่ดีทุกครั้งที่เห็นเขาใกล้ชิดกับผู้หญิงคนอื่นอย่างสนิทสนมกันโดยเฉพาะมากกว่าเพื่อนทั่วไป แต่ก็อย่างที่ว่า... เขารู้ แต่เขาก็ยังทำ และยิ่งทำมากขึ้นอย่างตั้งใจกว่าเดิมหลังหมั้น ทำเพราะอยากปั่นหัวฉันที่รู้สึกกับเขา แม้ว่าฉันจะไม่ได้แสดงออกความรู้สึกด้วยการกระทำก็ตาม

ที่ผ่านมาตั้งแต่ฉันขึ้นปีหนึ่งและหมั้นกับเขา ฉันก็อยู่คอนโดเดียวกับเขานั่นแหละ แต่คอนโดนี้เป็นแบบสองห้องเพราะตอนแรกคุณป้ารวีตั้งใจซื้อไว้เผื่อฉันจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยอยู่แล้ว ตอนไม่เกิดเรื่องนั่นน่ะ ก็เลยซื้อแบบสองห้องเพื่อหวังให้ฉันมาอยู่กับเขาให้คุ้นเคยกับชีวิตนอกบ้านก่อน หลังจากนั้นจะอยู่จะย้ายก็แล้วแต่ ซึ่งฉันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรเพราะไม่อยากเรื่องมากกับค่าใช้จ่ายของท่าน

แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ต่างจากแผนเดิมคือเกิดเรื่องขึ้นก่อน สถานะเปลี่ยนไป แต่อย่างเดิมที่ไม่ต่างไปจากเดิมคือความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้น เพราะทุกวันนี้ฉันกับเขาก็แยกห้องกันนอนมาตลอด ยกเว้นวันที่เขาอยากได้อะไรจากฉันนั่นแหละถึงจะเป็นฝ่ายเข้าไปหาฉันเองถึงห้องอย่างเอาเปรียบและไม่เคยอายกัน

แต่แล้วยังไงล่ะ ถึงฉันจะชอบเขามานานแล้วแต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะชอบการกระทำหรือนิสัยของเขาด้วยนี่ ไม่ได้สมยอมเขาไปหมดทุกอย่างอย่างไร้เหตุผลและฝืนตัวเอง เพราะนิสัยเขาน่ะมันเสียที่สุด เอาแต่ใจตัวเองมาก นั่นเลยเป็นเหตุให้ฉันพยายามปั้นหน้านิ่งกับเขามาตลอดเหมือนคนเย็นชา และไม่ยอมอะไรหลายๆ อย่างให้เขา จะมีเรื่องที่แพ้ก็พวกเรื่องที่เขาใช้กำลังได้นั่นแหละ

“โอ้ย!” ฉันร้องขึ้นหลังจากโดนบีบเข้าที่แขนอย่างแรงด้วยฝีมือของพี่แผ่นดินก่อนจะกระชากให้ฉันหันไปเผชิญหน้าอีกครั้ง

“อย่าลองดีให้มากสิ ลูกศร” พี่แผ่นดินพูดออกมาด้วยรอยยิ้มมุมปาก แต่รอยยิ้มที่ฉันโคตรเกลียดเลย เพราะถึงมันจะเป็นรอยยิ้มแต่เป็นรอยยิ้มที่อาบไปด้วยยาพิษ พร้อมทำลายคนที่เขายิ้มให้ได้ทุกเวลา พร้อมกับน้ำเสียงที่กำลังบ่งบอกว่าเขาข่มขู่

“ไม่ได้ลองดี แต่ศรพูดความจริง” ฉันตอบกลับไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิมอย่างไม่แสดงความกลัวออกมา แกะมือเขาออกอย่างไม่อยากให้จับ

แต่ฉันจะเอาเบอร์คนอื่นให้เขาสุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไง ถ้าเจ้าตัวไม่อนุญาต อีกอย่างเขาชอบใครอยากจีบใครก็ไปทำเองสิ มายุ่งอะไรกับฉันล่ะ มันไม่ใช่เรื่องของฉันสักหน่อย

“เธอก็รู้ ว่าถ้าเธอดื้อแล้วจะเป็นแบบไหน...ศร” พี่แผ่นดินยังพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นพร้อมรอยยิ้มมุมปากเหมือนเดิม กับจับฉันหันเผชิญหน้ากับเขาคืนตรงๆ กว่าเดิมด้วยแรงบีบที่แน่นขึ้น แล้วจับฉันกดไปกับเคาน์เตอร์ทำอาหารโดยมีเขากักขังไว้เบื้องหน้า

“ศรไม่ได้ดื้อ แต่ศรกับแก้มบุ๋มพึ่งรู้จักกันไม่ได้สนิทอะไร อยู่ๆ จะเอาเบอร์มาให้พี่ได้ยังไง” ฉันตอบเขากลับไปด้วยเหตุผลของความเป็นจริงให้เขาเข้าใจเมื่อรู้ถึงอันตรายตรงหน้า

คนอย่างเขาไม่ค่อยหน้าเสี่ยงด้วยเท่าไหร่หรอก พวกนิสัยเอาแต่ใจตัวเองและพวกชอบความรุนแรง เวลาเขารังแกฉันแต่ละครั้งนะฉันแทบลุกไม่ได้ ยิ่งถ้าขัดขืนยิ่งอยากเอาชนะ ยิ่งถ้ามือเขาถึงเนื้อถึงตัวด้วยนะเตรียมยาทาแก้ฟกช้ำได้เลย แรงเยอะแล้วก็ไม่เคยยั้งแรงด้วย แต่ถึงแบบนั้นฉันก็ยังคงพยายามต่อต้านเขากับบางเรื่องที่มันไม่สมเหตุสมผลอยู่เสมอเพราะไม่อยากตกเป็นเบี้ยล่างเขาทุกอย่างถ้าไม่จำเป็น

“แล้วยังไง จะพึ่งรู้จักพึ้งสนิทหรือสนิทนานแล้วฉันไม่สน ฉันต้องการแค่เบอร์” พี่แผ่นดินยังคงย้อนกลับมาไม่ยอมเหมือนเดิมเอาแต่ใจตัวเองกับทุกเรื่องทุกความต้องการ

“แล้วทำไมพี่ไม่ไปขอเอง” ฉันย้อนกลับไปในความต้องการของเขาที่จะมาใช้ฉันทำไม

เขามันไม่ใช่พวกขี้อายไม่กล้าเข้าหาผู้หญิงที่ไหนอยู่แล้ว แล้วยิ่งเล่นรู้จักชื่อขนาดนี้แล้วทำไมไม่ไปขอเองให้สิ้นเรื่องล่ะทั้งที่มันง่ายมากสำหรับคนอย่างเขา

หรือเพราะถ้าไปขอเองเขากลัวว่าฉันจะไม่รู้ไม่เห็นว่าเขาสนใจผู้หญิงคนอื่นอีกแล้ว และฉันจะไม่เจ็บไม่เสียใจกับการกระทำของเขา เขาก็เลยต้องมาผ่านทางฉันตอกย้ำให้ฉันทำเองเจ็บเองอย่างหลีกหนีไม่พ้น

“ฉันอยากได้จากเธอ มีปัญหาเหรอ” เขาเลิกคิ้วถามอย่างไม่แยแส ไม่ปิดบังถึงความต้องการใช้ฉันอย่างจงใจ

แต่ไม่มีปัญหาหรอกแค่ไม่อยากรับรู้ ว่าเขาจะคุยกับใครหรือทำอะไรกับใคร แล้วยิ่งนี่เป็นเพื่อนฉันด้วยแล้ว คิดว่าฉันจะต้องรู้สึกยังไงล่ะ

“ไม่มีค่ะ แต่ศรไม่ให้” ฉันตอบกลับไปอย่างเรียบเฉยพร้อมกับเบือนหน้าหนีคนตรงหน้าอย่างไม่ยินยอมทำตามคำสั่ง

ขอเบอร์ผู้หญิงอื่นผ่านฉันคิดว่าฉันจะไม่รู้สึกเหรอ แล้วยิ่งคนๆ นั้นเป็นเพื่อนในกลุ่มด้วยมันต้องรู้สึกมากกว่าผู้หญิงคนอื่นๆ อยู่แล้ว

“ทำไมถึงไม่ให้ หึงฉันเหรอ” แล้วเขาก็ขยับหน้าเข้ามาใกล้พร้อมกับถามออกมาอย่างเหนือกว่าและดูจะชอบใจไม่น้อย

และเขาก็รู้ดีนั่นแหละว่าความรู้สึกของฉันจะเป็นยังไงถึงทำแบบนี้ ถึงได้เลือกจะทำกับฉันแบบนี้ ไม่รู้จะทำให้เสียใจไปถึงไหน

“เลิกพูดไร้สาระได้แล้วค่ะ ศรจะทำกับข้าว” ฉันหันไปเผชิญหน้าเขาอีกครั้งอย่างไม่ได้เสียอาการ บอกพร้อมกับดันหน้าอกแกร่งให้ถอยห่างไปออกไปกับสิ่งที่ฉันยังทำไม่เสร็จ

แต่เขากลับไม่ยอมขยับไปไหนอย่างที่ฉันต้องการจนฉันเผลอชักสีหน้าอย่างไม่พอใจกับเขาที่เกะกะน่ารำคาญ

“ก็ทำไปสิ ฉันไม่ได้ห้าม” พี่แผ่นดินพูดขึ้นอย่างไมสะทกสะท้านใดๆ พร้อมกับมือหนาที่เริ่มจะอยู่ไม่สุขกับร่างกายของฉัน และนั่นก็ทำให้ฉันเข้าใจได้ในทันที ว่าเขากำลังจะทำอะไร

“หยุดนะพี่ดิน” ฉันพยายามห้ามเขายกมือปัดป่ายฝ่ามือใหญ่ของเขาไปให้พ้นทาง แต่คนหน้าด้านไร้ยางอายอย่างเขามันไม่เคยฟังอะไรฉันหรอก และยิ่งฉันต่อต้านแบบนี้ยิ่งกระตุ้นให้เขาอยากเอาชนะกว่าเดิม

และ...

พรึ่บ!