บทที่ 65 ไม่มีอะไรน่าจำ

ตอนที่65 ไม่มีอะไรน่าจำ

“งั้นเดี๋ยวพี่พากลับบ้านนะครับ” ผมพูดออกไปอย่างยอมแพ้และทำอะไรไม่ได้อีกแล้วนอกจากยอมทุกอย่างเหมอืนเดิม แต่อย่างน้อยการพาเธอกลับไปที่บ้านบ้านของเราก็ยังได้อยู่ในความดูแลและในสายตา ยังได้เห็นหน้าเธอทุกวันดีกว่าการให้เธอทนอยู่แล้วงอแงจะไปหาแต่เพื่อนของเธอจนทำอะไรไม่ได้สักอย่าง

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ