บทที่ 20 สายเกินไป

 ​"วันนี้มาช้าจังวะ" พลเอ่ยถามเมื่อฉันเดินมาถึงห้องพักนักดนตรี 

 วันนี้ฉันมาช้าจริงๆอย่างที่มันว่านั่นแหละ กว่าจะฉุดตัวเองลุกขึ้นจากอาการเสียใจได้ มันใช้เวลามากพอสมควร

 "พอดีรู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อยว่ะ" ฉันบอกมันออกไป

 "หน้าแกซีดๆนะเนี่ย ไหวปะวะ?" พลมันเอ่ยถามฉันขึ้นอีกครั้ง

 "ไหวดิ เดี๋ยวฉันมานะ ข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ