บทที่ 5 เอวฉันดีนะ
Kris
ผมหันไปตามเสียงเรียกทันทีที่ได้ยินพนักงานพูดขึ้น แล้วก็ต้องตกตะลึงกับว่าที่เจ้าสาวของผมที่ตอนนี้เดินออกมาจากห้องลองชุดเรียบร้อยแล้ว
"ไหนบอกว่าฉันไม่สวยไง ทำไมมองแบบนั้นล่ะ" เบลล์พูดขึ้นเมื่อเห็นว่าผมมองเธอตาค้าง
"ฉันมองชุดต่างหาก" ผมตอบเธอแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น แค่เบลล์โน้มหน้าเข้ามาถามผมใกล้ๆ ทำไมใจของผมจะต้องเต้นแรงแบบนี้ด้วยวะ
"ฉันเอาชุดนี้แหละค่ะ" เบลล์หันไปบอกพนักงานร้านเวดดิ้งแล้วทิ้งตัวนั่งลงข้างๆผมทันที
"นายไม่ลองชุดหรือไง?" เธอถามผมขึ้นหน้านิ่งๆ
"ไม่ล่ะ ฉันแค่มาเป็นเพื่อนเธอเฉยๆ" ผมบอกเธอออกไปพร้อมกับกดโทรศัพท์หามีน
"อยู่ไหนเนี่ยทำไมเสียงดังจัง" ผมถามมีนออกไปเมื่อเธอกดรับสายแล้วมีเสียงอะไรก็ไม่รู้แทรกเข้ามา
(อยู่สยาม เอาไรมั้ยเดี๋ยวมีนซื้อไปให้)
"ไม่ล่ะ แล้วนี่ไปกับใคร?" ผมถามมีนเมื่อรู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว
(มาคนเดียว) มีนตอบผมออกมา ทำไมผมรู้สึกว่าเธอไม่ได้ไปคนเดียวอย่างที่พูดล่ะ
"แน่ใจนะ?" ผมถามเธอออกไป
(แน่ใจสิ แล้วนี่พี่คริสจะกลับตอนไหน) มีนถามผมออกมาเพราะว่าเธอรู้ว่าผมออกมากับเบลล์
"สักพักน่ะ เดี๋ยวรอส่งคู่หมั้นพี่ก่อน" ผมพูดออกไปแล้วเหลือบไปมองเบลล์ที่ตอนนี้กำลังมองมาที่ผมอยู่
(อืม...เจอกันที่ห้องแล้วกัน) เสียงของมีนอ่อนลงเมื่อผมบอกว่าต้องไปส่งเบลล์ก่อน
"พี่รักมีนนะ" ผมบอกรักมีนออกไปเพื่อให้เธอมั่นใจในตัวของผม
(อืม แค่นี้ก่อนนะพี่คริส มีนจะกลับละ)
"ไว้เจอกันที่ห้องนะ พี่อยากกอดมีนจะแย่แล้ว"
(บาย...)
ติ้ด!
"แฟนนายเหรอ?" เบลล์ถามผมขึ้นทันทีเมื่อผมวางสายจากมีน
"อืม" ผมตอบเธอออกไป
"เธอรู้เรื่องของฉันกับนายด้วยเหรอ?" เบลล์ถามผมออกมาอย่างสงสัยอีกครั้ง
"อืม" ผมตอบเธอออกไปสั้นๆ
"แล้วนี่แฟนนายไม่เสียใจแย่เลยเหรอ?"
"แล้วฉันมีทางเลือกอื่นหรือไงล่ะ" ผมบอกเบลล์ออกไป
"เฮ้อ..." เบลล์ถอนหายใจแล้วเอนหลังพิงที่โซฟาอย่างเหนื่อยใจ
"ดูนายกับเธอรักกันมาก"
"มากเลยล่ะ ฉันอยากให้คนที่แต่งงานกับฉันคือมีน ไม่ใช่เธอ"
"..."
"ฉันอยากให้ถึงวันหย่าไวๆจัง" ผมพูดออกไปพลางมองหน้าเบลล์ไปด้วย ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ เพราะผมเดาสีหน้าของเธอไม่ออกจริงๆ
BELL
ฉันเอาแต่นั่งจมกับความคิดของตัวเองเมื่อรู้ว่าไอ้หน้าตี๋ที่ฉันกำลังจะแต่งงานด้วยมีแฟนอยู่แล้ว
ผู้หญิงคนนั้นต้องเสียใจมากแน่ๆ ที่อยู่ๆแฟนของตัวเองต้องมาแต่งงานกับฉันแบบนี้ ด้วยความที่เป็นผู้หญิงเหมือนกัน มันทำให้ฉันเห็นใจเธอไม่ใช่น้อยเลย
อยู่ๆแฟนของเธอก็ต้องมาใช้ชีวิตอยู่กับฉันตั้งสามเดือน เธอคงทรมานใจน่าดูเลย เฮ้อ! ฉันเหมือนมือที่สามไปแย่งเขามายังไงก็ไม่รู้
แต่...ฉันแค่แต่งงานกับเขาแค่ในนามเท่านั้น แค่สามเดือนก็หย่ากันแล้ว ฉันมั่นใจว่าระหว่างฉันกับเขามันไม่มีอะไรเกินเลยกันแน่ๆ ก็เราสองคนเกลียดขี้หน้ากันจะตาย!
ตลอดเวลาสองสัปดาห์ที่ผ่านมาที่เราสองคนต้องมาขลุกอยู่ด้วยกันก็ตีกันจะตายแล้ว ไม่อยากจะคิดเลยว่าอยู่ด้วยกันมันจะเป็นยังไง หมอนั่นยิ่งกวนประสาทฉันอยู่ด้วย แค่คิดก็อึดอัดแล้ว
ตอนนี้ฉันกับเขาอยู่ที่เรือนหอของเราสองคน ทำไมคุณแม่ของฉันกับเขาต้องทำให้มันโอเว่อร์แบบนี้ด้วยก็ไม่รู้ ทำไมจะต้องซื้อคอนโดให้อยู่กันสองคนด้วย เดี๋ยวก็หย่ากันแล้ว ไปอยู่ที่บ้านใหญ่หรือไม่ก็ต่างคนต่างอยู่ก็จบ
"คิดอะไรอยู่ ยัยหน้านิ่ง" คริสถามฉันขึ้นเมื่อเราสองคนเดินเข้ามาสำรวจภายในห้อง
"ฉันหิว" ฉันคิดอะไรไม่ออกเลยบอกเขาออกไปแบบนั้น
"ยัยอ้วน!" เขาพูดขึ้นแล้วเดินนำฉันเข้าไปในห้องนอน
"อ้วนเป็นหมูเลยยิ่งดี วันแต่งงานนายจะได้อับอายผู้คน" ฉันพูดกระแทกเสียงออกไปเมื่อหมอนั้นบอกว่าฉันอ้วนแล้วเดินตามเขาเข้าไปในห้อง
"ฉันไม่เชิญใครหรอก แค่นี้ก็อับอายจะแย่แล้วที่ต้องมาแต่งงานกับใครก็ไม่รู้"
"เหอะ! ฉันก็อายเหมือนกันนั่นแหละ ที่ต้องมาแต่งงานกับไอ้ตี๋ที่ไหนก็ไม่รู้"
"นี่! ยัยหน้านิ่ง!" หมอนั่นพูดออกมาแล้วมองหน้าฉันอย่างหงุดหงิด
"ถ้าแม่ของนายไม่ขอไว้ ฉันไม่มีทางแต่งงานกับนายหรอก หล่อก็ไม่หล่อ ไม่เห็นจะมีอะไรดีสักอย่าง" ฉันพูดกระแทกเสียงใส่หมอนั่นออกไป
"แต่มีอีกอย่างนึงที่เธอยังไม่รู้คือ...เอวฉันดีนะ ลองดูมั้ยล่ะ?" เขาพูดขึ้นแล้วเดินเข้ามาประชิดตัวฉันจากนั้นเขาก็ผลักฉันลงบนเตียงอย่างแรงแล้วตามมาคร่อมร่างของฉันเอาไว้
"นี่! ออกไปนะ!" ฉันร้องออกไปเมื่อเขามาคร่อมร่างของฉันเอาไว้แล้วมองจ้องหน้าฉันอยู่นานสองนาน
"หึ! ไม่อยากลองเอวฉันหรือไง เอวฉันดีนะ" เขาพูดขึ้นพลางค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออกจนมัดกล้ามแข็งแรงโผล่พ้นขอบเสื้อออกมาวับๆแวมๆ
"ไอ้บ้า! ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!" ฉันพูดออกไปแล้วผลักเขาออกอย่างแรง
"หึ!" เขาแค่นเสียงในลำคอแล้วมองมาที่ฉันอย่างยียวน
"อย่าคิดจะมาฉวยโอกาสกับฉันนะ ไม่งั้นฉันไม่เซ็นใบหย่าให้นายจริงๆด้วย" ฉันขู่เขาออกไปเมื่อเห็นว่าเขามองมาที่ฉันด้วยสายตากรุ้มกริ่ม
ไอ้ตี๋นี่มัน!
"เหอะ! คนอย่างฉันไม่คิดจะทำอะไรผู้หญิงหน้านิ่งไร้อารมณ์แบบเธอหรอก แฟนฉันเด็ดกว่าเธอตั้งหลายเท่า" เขาพูดแล้วเดินออกไปจากห้องทันที แหวะ! เรื่องแบบนี้ก็ต้องเอามาพูดอวดกันด้วย ฉันไม่ได้อยากรู้สักหน่อย
"ทำไมมันมีห้องนอนแค่ห้องเดียวล่ะ?" ฉันถามเขาเมื่อเดินไปเดินมาแต่ก็ไม่ยักเจอห้องนอนอีกห้อง ปกติคอนโดมันต้องมีห้องนอนสองห้องนี่นา คอนโดทั้งใหญ่ทั้งหรูหราแบบนี้ มีห้องนอนห้องเดียวได้ยังไง
"เหอะ! ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะมานอนกับเธอหรอก ฉันจะไปนอนที่คอนโดแฟนฉัน ไม่ต้องหาหรอกห้องนอนอีกห้องน่ะ" คำพูดของเขามันทำให้ฉันโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย ก็ยังดีที่ไม่ต้องมาอยู่ด้วยกัน
"จะให้ฉันไปส่งที่ไหน?" คริสถามฉันขึ้นเมื่อเราสองคนออกมาจากคอนโดเรียบร้อยแล้ว
"ไปส่งฉันที่ทำงานก็แล้วกัน ฉันมีประชุมตอนบ่ายสาม" ฉันบอกเขาออกไปเมื่อเข้ามานั่งในรถแล้วเรียบร้อยแล้ว
"ตามนั้น"
Kris
"ให้มารับมั้ย?" ผมถามเบลล์ออกไปเมื่อเธอกำลังจะลงจากรถ
"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันนั่งแท็กซี่กลับเองก็ได้" เบลล์พูดออกมาแล้วลงจากรถไปทันที ก็ดีเหมือนกัน ผมจะได้มีเวลาอยู่กับมีนเยอะๆหน่อย
"ยัยหน้านิ่งเอ้ย!" ผมสบถออกมาเมื่อเห็นว่าเบลล์ลืมกระเป๋าของเธอไว้ในรถของผม เดือดร้อนต้องเอากลับไปให้อีกมั้ยล่ะ เสียเวลาชะมัด ดีนะที่ออกมาได้แค่นิดเดียว ไม่อย่างนั้นผมไม่เอากลับไปให้หรอก
"อยู่ชั้นไหนวะ?" ผมพึมพำกับตัวเองเมื่อเดินเข้ามาในบริษัทที่มีคนพลุกพล่าน
"ขอโทษนะครับ พอจะรู้มั้ยครับว่าผู้หญิงคนนี้ทำงานอยู่ชั้นไหน" ผมยื่นบัตรประจำตัวของยัยหน้านิ่งถามพนักงานคนนึงที่กำลังจะเดินผ่านไปพอดี
"อ๋อ พี่เบลล์ทำงานอยู่ในห้องบอสเลยครับ" พนักงานคนนั้นบอกผมออกมา
"ชั้นไหนครับ" ผมถามเขาออกไปอีกครั้งเมื่อผมไม่รู้เลยว่าห้องบอสที่ว่านี่มันอยู่ชั้นไหน
"มากับผมก็ได้ครับเดี๋ยวผมพาไป ผมจะขึ้นไปชั้นนั้นพอดี" ผมไม่อยากขึ้นไปเลยบอกตรงๆ อยากไปหามีนจะแย่แล้ว แต่กระเป๋ายัยหน้านิ่งนี่ก็แพงแสนแพงเหลือเกิน ถ้าหายไปก็จะมาโทษผมอีก
"ห้องนั้นเลยครับ พี่เบลล์ทำงานอยู่ในห้องบอสเลย" พนักงานคนนั้นพูดพลางชี้บอกผม
"ขอบคุณมากนะครับ" ผมบอกขอบคุณพนักงานคนนั้นออกไป
"ทำไมดูเครียดจังเลย หื้ม?"
"ทำอะไรกันวะ!" ผมโพล่งออกไปทันทีเมื่อเห็นว่ามีผู้ชายแต่งตัวดี หน้าตาดีคนหนึ่งกำลังยืนคุยกับเบลล์อยู่ แล้วผมจะไม่หงุดหงิดขนาดนี้เลยถ้าไอ้ผู้ชายคนนั้นมันไม่เอามือของมันมาจับแก้มทั้งสองข้างของเบลล์เอาไว้
"นาย!" พอเบลล์เห็นผมเธอก็ผละออกจากไอ้หมอนั่นทันที
"นี่คุณเป็นใครน่ะ เข้ามาทำไมถึงไม่เคาะประตูก่อน"
"ถ้าเคาะก่อนก็ไม่รู้สิ ว่าคู่หมั้นฉัน กำลังจู๋จี๋กับผู้ชายอื่นอยู่น่ะ..."
"คู่หมั้น" ไอ้หมอนั่นพูดออกมาพร้อมกับมองหน้าผมกับเบลล์สลับกันอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
"เออ! แล้วก็กำลังจะแต่งงานกันในอาทิตย์หน้านี้ด้วย จริงมั้ยคะที่รัก" ผมพูดออกไปพลางเดินไปโอบไหล่ของเบลล์เอาไว้อย่างต้องการแสดงความเป็นเจ้าของ
"จริงเหรอเบลล์"
"..."
