บทที่ 7 เมีย&คู่หมั้น
"มีน..."
"มีน..."
"ไอ้มีน!"
"คะ?" ฉันขานรับออกไปเมื่อพี่เอซเรียกฉันขึ้นเสียงดังจนฉันสะดุ้ง
"เป็นอะไรของเราเนี่ย ทำไมดูเหม่อๆ" พี่เอซเจ้าของผับที่ฉันร้องเพลงอยู่ถามฉันขึ้น
"เปล่านี่คะ มีนไม่ได้เหม่อ ^^" ฉันตอบออกไปพลางส่งยิ้มไปให้เขาบางๆ
"ทะเลาะกับพี่คริสเหรอ ช่วงนี้ทำไมดูแปลกๆ" พี่เอซถามฉันแล้วลากเก้าอี้มานั่งลงตรงข้ามฉัน
"ไม่ได้ทะเลาะหรอกค่ะ พี่เอซคะ" ฉันเรียกพี่เอซขึ้นเมื่อคิดว่าฉันจะพูดบางอย่างกับเขาออกไป
"ว่าไง" พี่เอซว่าพลางเหลือบไปมองภรรยาคนสวยของตัวเองที่กำลังเดินเข้ามาในผับ
นี่ขนาดภรรยยาของพี่เอชท้องอยู่นะ ยังสวยขนาดนี้เลยอ่ะ อิจฉาคนท้องชะมัดเลย
"มาทำไมเนี่ย ที่นี่เหม็นกลิ่นบุหรี่จะตายไป" พี่เอซเขาพูดเมื่อพี่วิเวียนเดินเข้ามาหา
"อยากมาหาไม่ได้หรือไง อยู่ที่บ้านน่าเบื่อจะตาย" พี่วิเวียนพร้อมมองมาที่ฉันแล้วส่งยิ้มให้บางๆ
"กลัวฉันมีกิ๊กล่ะสิ ฮ่าๆ" พี่เอซพูดติดตลกพลางหัวเราะร่าออกมา
"กล้ามีก็ลองดูสิ" พี่วิเวียนส่งเสียงแล้วมองหน้าพี่เอชอย่างเอาเรื่อง
"โอ๋ๆที่รัก จะกล้ามีได้ยังไงล่ะ ลูกสองแล้วนะ^^" คู่นี่น่ารักจังเลยนะ พี่เอซเขาดูเป็นผู้ชายอบอุ่นมากๆเลย ฉันอิจฉาพี่วิเวียนจัง
"ว่าแต่ เมื่อกี้มีนมีอะไรจะพูดกับพี่เหรอ?" พี่เอซถามฉันถึงเรื่องที่พวกเราคุยกันก่อนหน้านี้
"มีนว่า...มีนจะลาออกน่ะค่ะ" ฉันพูดอย่างที่ใจคิดออกไป ถึงงานร้องเพลงจะเป็นงานที่ฉันรัก แต่ฉันนอนคิดมาหลายคืนแล้ว ว่าฉันจะเอาเงินเก็บที่มีอยู่ไปเปิดร้านเบเกอรี่เล็กๆสักร้าน เผื่อว่าสักวันนึงทางบ้านโน้น เขาอาจจะเห็นใจฉันขึ้นมาบ้าง
"อ้าว ทำไมล่ะ งานนี้เรารักมากเลยไม่ใช่เหรอ?" พี่เอซถามฉันด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ตกใจเล็กน้อย
"มีนว่า มีนเริ่มอิ่มตัวกับมันแล้วค่ะ อยากลองไปทำอย่างอื่นดูบ้าง" ฉันพูดกับพี่เอซออกไป
"แต่สาขาที่มีนจบมามันหางานยากอยู่นะ" พี่เอซเขารู้ว่าสาขาที่ฉันเรียนมานั้นมันหางานยากอย่างที่เขาว่าจริงๆ ก็ฉันดันเรียนจบดนตรีสากลไง ถ้าจะให้ไปหางานทำมันก็ยากจริงๆนั่นแหละ
"มีนว่าจะเปิดร้านเบเกอรี่เล็กๆสักร้านน่ะค่ะ พอดีว่ามีนพอทำเป็นอยู่บ้าง" ฉันบอกพี่เอซออกไป
"เอาไงก็ตามใจเราเลย พี่ห้ามอะไรเราไม่ได้อยู่แล้ว แต่ถ้ามีนออกจริงๆ ลูกค้าคงบางตาไปเยอะเลยนะ ส่วนใหญ่แฟนคลับเราทั้งนั้นเลยนะที่มาเที่ยวเนี่ย"
"พี่เอซก็พูดเกินไป"
"พี่พูดจริง" พี่เอซเขาพูดขึ้นอย่างจริงจัง
"แต่มีนคงยังไม่ออกตอนนี้หรอกพี่ รอดูสถานการณ์ก่อน"
"ตามใจเราแล้วกัน เอาไงก็บอกพี่นะ"
"ค่ะ :)"
"อ้าวน้องมีน ยังไม่ขึ้นร้องเพลงอีกเหรอ?" พี่ดรีมเพื่อนพี่คริสเอ่ยถามเมื่อฉันเดินมาหาพี่คริสที่โต๊ะแต่ไม่ยักกะเจอเขา เจอแต่พวกเพื่อนๆของเขาที่นั่งอยู่กันแค่สามคนเท่านั้น
"อีกสักพักน่ะค่ะ พอดีมือกลองยังมาไม่ถึง" ฉันตอบพี่ดรีมออกไป
"ไอ้คริสมันมาถึงแล้วล่ะ โน่นไง มาโน่นพอดีเลย...เชี่ยยยย" พี่ดรีมพูดพร้อมชี้ไปที่พี่คริสที่กำลังเดินเข้ามาในผับกับ...คู่หมั้นของเขา
"เอ่อ...น้องมีน" พี่ดรีมอ้าปากค้างมองฉันที่กำลังมองไปที่พี่คริสกับคู่หมั้นของเขาอยู่
"มีนไปเตรียมตัวขึ้นเวทีแล้วนะคะ" ฉันพูดออกไปแล้วพยายามกลั้นน้ำตาของตัวเองเอาไว้ เมื่อเห็นพี่คริสโอบไหล่คู่หมั้นของเขาเข้ามา
"มีน!" พี่คริสหยุดเดินแล้วรีบเอามือออกจากไหล่คู่หมั้นของเขา จากนั้นเขาก็มองมาที่ฉันด้วยสีหน้าที่ตกใจ
"^^" ฉันทำได้เพียงฝืนยิ้มส่งไปให้เขาแล้วก็คู่หมั้นของเขาที่ตอนนี้กำลังมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าที่ตกใจเช่นกัน
"เดี๋ยวก่อนสิมีน" พี่คริสเขาคว้าแขนฉันเอาไว้เมื่อฉันกำลังจะเดินออกมาจากตรงนั้น
"มีอะไรกับฉันเหรอคะ" ฉันพยายามพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติที่สุด แล้วก็พยายามพูดเพื่อไม่ให้คู่หมั้นของเขาสงสัย
"ฉัน?" พี่คริสพูดพลางขมวดคิ้วมุ่น
"ถ้าไม่มีอะไรฉันขอตัวนะคะ" ฉันพูดพลางบิดข้อมือออก จากนั้นก็รีบเดินออกมาโดยที่ไม่สนใจเสียงเรียกของพี่คริสแม้แต่น้อย
อยู่ๆภาพของเขากับคู่หมั้นของเขาในร้านกาแฟร้านนั่นก็โผล่เข้ามาในหัวฉันสลับกับภาพที่เขาเดินโอบไหล่คู่หมั้นของเขาเข้ามาในผับเมื่อครู่
ฉันพยายามเดินออกมาจากตรงนั้นด้วยเรี่ยวแรงที่แทบไม่มีเหลือ ตอนนี้ร่างกายของฉันมันชาไปหมด มันไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น มีเพียงแค่ส่วนเดียวที่มันปวดหนึบๆอยู่ตอนนี้ก็คือหัวใจของฉัน ตอนนี้มันเจ็บปวดเหลือเกิน
ฉันเจ็บ เจ็บจนจะเดินต่อไม่ไหวแล้ว
"ฮึก..." ฉันเดินเข้ามาหลบในห้องเก็บของของที่ผับแล้วนั่งลงอย่างหมดเรี่ยวแรง แค่ฉันเห็นเขาเดินเข้ามาด้วยกันฉันยังเสียใจขนาดนี้ แล้วถ้าถึงวันที่เขาสองคนแต่งงานกันจริงๆ ฉันจะทำยังไง...
ครืดดดด ครืดดดด
ฉันล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่ตอนนี้มันกำลังสั่นรัวๆออกมาจากกระเป๋ากางเกง
--> POL is calling….
"ว่าไงแก" ฉันยกมือขึ้นปาดน้ำตาแล้วกรอกเสียงลงไป
(แกอยู่ไหนวะ พี่ปาล์มมาถึงแล้วนะ)
"ฉันออกมาเอาของน่ะ กำลังจะเข้าไปแล้ว" ฉันบอกมันออกไปแล้วพยายามหยัดตัวลุกขึ้น ลืมไปเลยนะเนี่ยว่าจะต้องขึ้นไปร้องเพลง
(เออๆ รีบมาเว้ย)
"อืม..."
ติ้ด! ฉันกดวางสายแล้วรีบลุกออกมาจากห้องนั้นทันที มันต้องไม่มีอะไร ฉันเชื่อใจเขา ในเมื่อเขาบอกว่ารักฉัน แล้วฉันยังจะต้องกลัวอะไรอีกล่ะ...
Kris
"นั่นแฟนนายเหรอ?" เบลล์เอ่ยถามเมื่อผมทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้อย่างหงุดหงิด
"อืม ไอ้ดรีมขอเข้มๆแก้วนึง" ผมตอบเบลล์ออกไปพลางหันไปขอเหล้าจากไอ้ดรีมทันที
"ไม่ตามเธอไปล่ะ เดี๋ยวก็เข้าใจผิดกันพอดี" เบลล์สะกิดผมแล้วพูดขึ้น
"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวค่อยไปเคลียร์กันที่ห้อง" ผมพูดแล้วรับแก้วเหล้าจากไอ้ดรีมมา จากนั้นก็กระดกมันเข้าปากทีเดียวหมดแก้วทันที
"เบาๆไอ้ห่า เดี๋ยวก็เมากันพอดี" ไอ้เอฟมันพูดแล้วมองมาที่ผมกับเบลล์อย่างสงสัย
ไม่ใช่แค่ไอ้เอฟนะที่มองมาที่ผมด้วยสายตาแบบนั้น ทั้งสามตัวมันนั่นแหละ เหมือนมันอยากจะถามผมเหลือเกินว่าทำไมผมถึงมาพร้อมเบลล์
"พอดียัยนี่นัดกับเพื่อนไว้น่ะ ก็เลยขอมาพร้อมกู" ผมบอกพวกมันออกไปเพราะเห็นว่าหน้าพวกมันเหมือนหมาขี้สงสัย แล้วที่ผมเดินโอบไหล่เธอเข้ามาก็ไม่ใช่ว่าผมจะพิศวาสเธอหรอกนะ พอดีมีผู้ชายมันแซวเธอน่ะ เธอเลยขอร้องให้ผมช่วยเธอหน่อย ผมก็เลยช่วยเธอมันก็เท่านั้นเอง ไม่คิดว่ามีนจะเห็นเต็มๆตาขนาดนั้น
"แล้วเบลล์ล่ะ ดื่มอะไร?" ไอ้เอฟมันเอ่ยถามเบลล์ขึ้นบ้าง
เอ่อ...พวกมันรู้จักกับยัยนี่แล้วเพราะว่าผมเคยพาเธอไปที่สนามแข่งรถของไอ้เอฟมาสามสี่ครั้ง
"ขอน้ำเปล่าก็พอ" เบลล์ตอบไอ้เอฟออกไป
"มาผับทั้งที ดื่มน้ำเปล่าเนี่ยนะ" ผมพูดแล้วผลักศรีษะเธออกไป
"นี่! มันเจ็บนะไอ้ตี๋"
"…เธออย่าคิดว่าฉันตาบอด ไม่เห็นว่าเธอไปกับใคร เธออย่าคิดว่าฉันเป็นใบ้ ไม่พูดอะไรไม่ใช่ไม่รู้เลย..."
"...ถ้าเธอมองว่าฉันโง่งม ไม่คิดอะไร ก็เลยอยากบอกเธอสักคำ"
"เธออาจจะลืมไปแล้ว ว่าฉันก็เป็นสิ่งมีชีวิต ที่คิดได้และเจ็บเป็น เหมือนเธอ เธออาจจะลืมไปแล้ว ว่าฉันก็มีสมองและหัวใจ เกิดแล้วตายเหมือนกับเธอ ถ้าเธอยังแคร์ ก็อยากให้ทบทวน ว่าฉันจะเป็นยังไง..."
ผมละสายตาจากเบลล์ทันทีเมื่อได้ยินเสียงเพลงที่มีนร้อง เธอร้องเพลงนี้แล้วมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ผมไม่เคยเห็นมีนมองมาที่ผมด้วยสายแบบนี้มาก่อน
โครมมม!
"มีน!!!!" ผมลุกจากเก้าอี้ทันทีที่อยู่ๆมีนก็ล้มลงไปกองกับพื้นเวที ขาไมค์ร่วงไปที่พื้นจนเสียงดังสนัานหวัายไหว
ทำให้ลูกค้าในผับตื่นตระหนกตกใจแล้วลุกฮือขึ้นทันที
"มีน!" ผมรีบวิ่งขึ้นมาบนเวทีแล้วผลักไอ้พลที่กำลังจะอุ้มมีนออกทันที
"ถอยไป ฉันเอง" ผมบอกไอ้พลออกไปแล้วช้อนร่างมีนขึ้นอุ้มก่อนที่จะพามีนมาที่ห้องพักนักดนตรีอย่างรวดเร็ว
"มีน! มีน..." ผมเรียกมีนเมื่อวางเธอลงที่โซฟาเรียบร้อยแล้ว
"มันคงเครียดหนักไปหน่อยมั้งพี่" เสียงไอ้พลดังขึ้นข้างๆหูผมเมื่อผมเรียกแล้วเขย่าตัวมีนอยู่แบบนั้น
"อย่ามายุ่งได้ป่ะวะ" ผมตวาดมันออกไป
"ผมก็ห่วงเพื่อนผมเหมือนกัน" มันพูดแล้วเอาผ้าเย็นมาซับตามใบหน้าของมีน
"อย่ามาแตะต้องเมียฉัน!" ผมปัดมือของไอ้พลออกแล้วมองมันด้วยสายตาที่หงุดหงิด
"เหอะ! เห็นคู่หมั้นดีกว่าเมีย ยังจะมาทำเป็นพูดอีก"
"แกว่าไงนะ?" ผมถามมันออกไปเมื่อได้ยินที่มันพูด
"ไม่มีอะไรหรอก ผมก็แค่พูดลอยๆน่ะ" ไอ้พลมันพูดแล้วหมุนตัวเพื่อที่จะเดินออกไป
"ดูแกเป็นห่วงเมียฉันจังเลยนะ คิดอะไรกับเมียฉันรึเปล่า?" ผมถามไอ้พลออกไป
"คิดสิ แล้วผมก็คิดมานานแล้วด้วย" มันลอยหน้าลอยตาตอบผมออกมา
"ไอ้..." ผมเข้าไปกระชากคอเสื้อมันแล้วก็ต้องหยุดการกระทำลงเมื่อเบลล์เดินเข้ามาพร้อมๆกับไอ้สามตัวนั่น
"มีอะไรกันวะไอ้คริส" ไอ้เอฟมันเอ่ยถามผม
"ไม่มีอะไร กูแค่หงุดหงิดนิดหน่อย" ผมตอบไอ้เอฟออกไปพลางจ้องมองไอ้พลไม่วางตา
"แกออกไปทำงานได้แล้ว ฝากร้องเพลงแทนมีนไปก่อนก็แล้วกัน" ไอ้เอฟบอกไอ้พลออกไป
"ครับเฮีย"
"น้องมีนเป็นไงบ้างวะ?" ไอ้ดรีมมันถามแล้วชะโงกหน้าเข้ามาในห้อง
"ยังไม่ฟื้นเลยว่ะ"ผมพูดแล้วเดินกลับเข้ามาดูมีนทันที
"กูว่าพาไปหาหมอก่อนดีกว่า หน้ามีนดูซีดๆยังไงก็ไม่รู้" ไอ้เตอร์มันพูดจนทำให้ผมต้องสังเกตสีหน้าของมีนชัดๆอีกครั้ง
เมื่อกี้ผมมัวแต่ตกใจผมเลยไม่ทันได้สังเกตเลยว่าตอนนี้มีนหน้าซีดแค่ไหน
"งั้นกูพามีนไปโรงพยาบาลก่อนนะ แล้วก็ฝากส่งยัยนี่ให้กูด้วย" ผมเข้าไปช้อนร่างมีนขึ้นอีกครั้งแล้วหันไปมองเบลล์
"ไม่เป็นไรฉันกลับเองได้ เดี๋ยวเพื่อนฉันก็มาละ นายรีบพาแฟนนายไปหาหมอเถอะ"
"อืม ดูแลตัวเองดีๆล่ะ" ผมบอกเบลล์ออกไป
"ย่ะ!" เธอตอบผมออกมาพร้อมกับทำหน้านิ่งๆเหมือนเดิม
@โรงพยาบาลMN
"เมียผมเป็นไงบ้างครับ?" ผมเอ่ยถามหมอออกไปทันทีที่หมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน
"ขอหมอตรวจอย่างละเอียดก่อนนะครับ ตอนนี้หมอยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่" หมอพูดแล้วมองมาที่ผมด้วยสีหน้าหนักใจ
"สรุปเมียผมเป็นอะไรกันแน่?"
