บทที่ 5 สนุกกันต่อ
INK
"จะรีบไปไหนล่ะคะคนดี" พี่วินเอื้อมมือมาคว้าท่อนแขนของฉันเอาไว้เมื่อฉันกำลังจะลุกจากเตียง
"อิ๊งค์จะกลับคอนโดน่ะค่ะ พรุ่งนี้อิ๊งค์มีเรียนเช้า" ฉันบอกพี่วินออกไปอย่างขัดเขินเมื่อเขากำลังมองมาที่ฉันด้วยสายตาพึงพอใจ
"อยู่กับพี่ที่นี่แหละ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปส่งแต่เช้า พอดีพี่มีธุระต้องไปจัดการด้วย" พี่วินพูดขึ้นพร้อมกับดึงฉันเข้าไปกอดเอาไว้แน่นอีกครั้ง
"แต่ว่า..."
"อยู่กับพี่แค่นี้ไม่ได้หรือไง หื้ม?" ดูน้ำเสียงเค้าสิ ทำไมอ้อนขนาดนี้กันล่ะ
"งั้นอิ๊งค์ขอตัวไปอาบน้ำก่อนได้ไหมคะ อิ๊งค์ เอ่อ...อิ๊งค์"
"อ่อ พี่ลืมไป นี่ขนาดอิ๊งค์ยังไม่ได้อาบน้ำตัวยังหอมขนาดนี้ แล้วถ้าอาบน้ำแล้ว ตัวเมียพี่จะหอมขนาดไหนกันนะ"
"พี่วินบ้า! พูดอะไรของพี่ก็ไม่รู้ ใครเป็นเมียพี่กันเล่า!" ฉันพูดออกไปอย่างเขินๆเมื่อพี่วินเขาพูดคำว่าเมียออกมา บ้าบอจริง!
"เอ้า! พี่พูดจริงนี่นา เพิ่งเป็นเมื่อกี้ สดๆร้อนๆเลย ^^"
"พี่วิน!"
"แล้วนี่ อิ๊งค์จะอาบน้ำรึเปล่า?" เขาถามพลางมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่เจ้าเล่ห์สุดๆ
คนหื่น!
"ไม่อาบแล้วค่ะ นอนมันตัวเหม็นๆนี่แหละ" ฉันบอกพี่วินออกไปแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมร่างเอาไว้เหมือนเดิม
"กลัวโดนอีกล่ะสิ" เขาพูดชิดใบหูของฉัน
"ถ้าพี่วินยังไม่เลิกพูด อิ๊งค์จะกลับคอนโดแล้วนะ!" ฉันบอกพี่วินออกไปเมื่อเขายังคงพูดจาทำให้ฉันเขินไม่เลิก
"ฮ่าๆ เขินเหรอ?"
"เขินสิ ใครจะหน้าด้านเหมือนพี่วินกันล่ะ!" ฉันบอกพลางทำหน้ายู่ใส่เขาไปด้วย
"พูดแบบนี้ อยากโดนอีกรอบใช่มั้ยหื้ม?" พี่วินพูดพร้อมกับพลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างของฉันเอาไว้อีกรอบ
"พี่วิน...ไม่เอานะคะ อิ๊งค์ยังเจ็บอยู่เลย..." ฉันบอกพี่วินออกไปเมื่อเขายังคงมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่เจ้าเล่ห์ ดูก็รู้ว่าเขาต้องการอะไร
"พี่สัญญาว่าพี่จะทำเบาๆ นะคะคนดี..."
“พะ…พี่…”
"อื้ออออ"
สองเดือนต่อมา...
K-University
"เดี๋ยวตอนเย็นพี่มารับนะคะ" พี่วินกล่าวเมื่อฉันกำลังจะเปิดประตูเพื่อที่จะลงจากรถ
หลังจากวันนั้นที่ฉันยอมตกเป็นของเขา พี่วินก็มักจะมารับมาส่งฉันที่มหา'ลัยแทบจะทุกวันเลยก็ว่าได้ ก็เขาดูแลฉันดีแบบนี้ จะไม่ให้ฉันรักเขาได้ยังไงล่ะ
"ค่ะ^^" ฉันพูดพร้อมกับส่งยิ้มบางๆไปให้พี่วิน
"ทำไมวันนี้มาช้าจังเลยวะแก" พอฉันเดินเข้ามาถึงหน้าคณะยัยมิเกลเพื่อนสนิทของฉันก็ถามขึ้นทันที
"รอพี่วินแต่งตัวอยู่น่ะสิ" ฉันบอกมันออกไปพร้อมกับดูนาฬิกาข้อมือของตัวเองไปด้วย
"มีแฟนมารับมาส่งทุกวันนี่ดีจังเลยนะ" ยัยมิเกลพูดล้อเลียนฉัน
"แกก็หาบ้างสิ จะได้มีคนมารับมาส่งแบบนี้บ้าง" ฉันบอกมันออกไป
"ถ้ามันง่ายแบบที่แกพูดก็ดีสิ" มิเกลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ
"นี่อย่าบอกนะว่าแกยังไม่เลิกชอบพี่ชายฉันน่ะ"
"ถ้ามันเลิกชอบง่ายๆก็ดีน่ะสิ แกก็รู้ว่าฉันแอบชอบพี่เอซมาตั้งแต่สมัยมัธยม" ยัยมิเกลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
"แต่แกก็รู้ว่าพี่เอชไม่มีทางชอบแกแบบคนรักได้ แล้วตอนนี้พี่เอซก็มีพี่วิเวียนอยู่แล้วด้วย" ฉันพูดเตือนสติยัยมิเกลออกไป
"ฉันก็ไม่ได้หวังอะไรขนาดนั้นหรอก แค่ทุกวันนี้ฉันได้เจอพี่เอซทุกวัน ฉันก็พอใจแล้วล่ะ ขอบใจแกมากๆที่ทำให้ฉันได้เข้าไปทำงานที่นั่น"
"อืมๆ แต่แกก็ควรจะเปิดใจให้คนอื่นบ้างก็ดีนะเว้ย จะได้ไม่เหงาไง"
"ขอบใจแกมากนะที่หวังดีกับฉันมาตลอด ขอบใจแกจริงๆ"
"ไว้ค่อยคุยกันนะ ฉันต้องขึ้นเรียนก่อนละ พักเที่ยงเจอกันแก" ฉันบอกมิเกลออกไปแล้วรีบเดินขึ้นห้องเรียนทันที ฉันกับมันเรียนคนละชั้นปีกันน่ะ
ยัยมิเกลเพิ่งจะกลับมาอยู่กรุงเทพฯได้ไม่กี่เดือนนี้เอง แล้วมันก็เพิ่งเริ่มเรียนปีหนึ่งด้วย ที่บ้านของมันมีปัญหาด้านการเงินน่ะทำให้มันเรียนช้ากว่าฉันไปตั้งสามปี
12.15 น.
Lineeee
GAIL : ฉันกลับมาคอนโดแล้วนะแก
GAIL : พอดีว่าไม่ค่อยสบายน่ะ
Me : อ้าว ทิ้งกันเฉย!
Me: งั้นก็หายไวๆล่ะ
Me : พักผ่อนเยอะๆ
Me : กินยาด้วยล่ะ
GAIL : เคๆ ขอบใจมากนะแก
Me : อืมๆ ฉันไม่กวนละ
หลังจากที่ฉันคุยกับมิเกลเสร็จฉันก็รีบเก็บมือถือของตัวเองลงกระเป๋าสะพายทันที วันนี้นั่งกินข้าวคนเดียวอีกแล้ว เหงาจัง ยัยมิเกลก็ไม่สบาย ส่วนยัยพายเพื่อนในเซคฉันก็ดันไม่มาเรียนอีก เฮ้อ! โดดกลับห้องเลยดีมั้ยนะ กลับไปเซอร์ไพรส์พี่วินดีกว่า ป่านนี้เขาคงเสร็จธุระแล้วล่ะ
คอนโดวิน
ไม่เสียแรงที่ฉันโดดเรียนเพื่อที่จะกลับมาเซอร์ไพรส์พี่วิน เมื่อกี้ฉันให้แท็กซี่พามาส่งที่ลานจอดรถฉันก็เลยรู้ว่าพี่วินกลับมาถึงแล้ว
ยิ่งรู้ว่าพี่วินกลับมาแล้วฉันก็รีบเดินขึ้นมาบนห้องพร้อมกับขนมคุกกี้จากร้านกาแฟหน้ามอฉันที่พี่วินชอบทานอย่างอารมณ์ดี
ติ้ด!
"พะ..." ฉันกำลังจะตะโกนเรียกพี่วินออกไปก็ต้องชะงักทันทีเมื่อได้ยินเสียงสนทนาระหว่างคนสองคนที่ดังมาจากห้องนอน
"ซี้ดดด...อีกนิดนะคะคนดี อีกนิด…"
"อ่ะ พี่วิน แรงๆกว่านี้หน่อยสิคะ...อ๊าา"
"อ่าาาส์ ซี้ดด"
ตุ้บ....
ฉันทิ้งถุงคุกกี้ลงพื้นทันทีที่รู้ว่าตอนนี้พี่วินเขากำลังทำอะไรอยู่กับคนอื่นในห้องนอนที่เราสองคนนอนอยู่ด้วยกันทุกคืน
"ฮึกกก"
ปัง!!!
ฉันรีบคว้ากุญแจรถของตัวเองที่วางอยู่บนชั้นหน้าห้องนอนแล้วรีบเดินออกมาจากห้องของคนใจร้ายทันที
ทำไมเขาต้องทำแบบนี้กับฉันด้วย! ไหนเขาบอกว่ารักฉันไง ทำไม!
"ฮึกกก" ฉันฟุบหน้าลงที่พวงมาลัยรถอย่างหมดแรงแล้วปล่อยโฮออกมาทันที เมื่อกี้เป็นพี่วินไม่ผิดแน่ๆ เพราะผู้หญิงคนนั้นเรียกชื่อเขาออกมาเสียงกระเส่าซะขนาดนั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาสองคนมีความสุขกันมากแค่ไหน
นี่สินะ ผู้ชายอันตรายที่ใครๆก็ต่างเตือยไม่ให้ฉันเอาตัวเองเข้าไปยุ่งด้วย คบกันได้แค่ไม่กี่เดือนเขาก็ออกลายซะแล้ว
ทำไมเขาต้องใจร้ายกับฉันแบบนี้ด้วย ทำไม? ฉันมันไม่ดีตรงไหน ทำไมเขาต้องมีคนอื่นด้วย...
WIN
ปัง!!!
"O_O" ผมกับมิเกลมองหน้ากันอย่างตกใจเมื่อได้ยินเสียงปิดประตูห้องดังสนั่นหวั่นไหว
"เสียงอะไรคะพี่วิน" มิเกลถามเมื่อผมหยุดขยับสะโพกเข้าหาเธอทั้งๆที่เราสองคนกำลังจะไปถึงฝั่งฝันกันอยู่แล้ว
"เกลอยู่ในนี้เงียบๆก่อนนะ ห้ามส่งเสียงดังล่ะ" ผมค่อยๆถอดถอนแกนกายของตัวเองออกจากช่องทางรักของมิเกลทันทีเพราะตอนนี้ผมกังวลมากว่าใครกันที่มาห้องผมในเวลานี้
ซึ่งคนที่จะมาห้องของผมได้มีแค่วิเวียนกับอิ๊งค์เท่านั้น ถ้าเป็นวิเวียนผมคงต้องเคลียร์กับเธอยาว
แต่ถ้าเป็นอิ๊งค์ผมก็คงต้องปล่อยไปก่อน ไว้เดี๋ยวค่อยเคลียร์ทีหลังก็ได้ ยังไงเธอก็ยกโทษให้ผมอยู่แล้วล่ะ เพราะผมรู้ว่าอิ๊งค์น่ะรักผมจะตาย
ผมอาจจะหาข้ออ้างมาอ้างกับเธอนิดหน่อย แค่นั้นก็น่าจะพอแล้ว ^^
"อิ๊งค์..."
ทันทีที่ผมเห็นถุงคุกกี้ ผมก็รู้ทันทีว่าเป็นอิ๊งค์ งั้นก็ดีหน่อยจะได้ไม่ต้องรีบไปง้อ เพราะยังไงอิ๊งค์ก็ไม่ได้สำคัญอะไรกับผมมากมายอยู่แล้ว เพียงแต่ผมยังไม่เบื่อเธอเท่านั้นแหละ ไว้เดี๋ยวค่อยง้อทีหลังก็แล้วกัน
"ใครมาเหรอคะพี่วิน" มิเกลถามผมขึ้นเมื่อผมเดินเข้ามาห้อง
"ช่างเถอะค่ะ เรามาสนุกกันต่อดีกว่า"
