บทที่ 6 บุคคลที่สาม
"เกลกลับไปก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวยังไงพี่จะโทรหานะคะ" ผมบอกมิเกลออกไปแล้วรีบลุกขึ้นจากเตียงทันที นี่ก็จะมืดแล้ว ผมคงต้องไปตามง้ออิ๊งค์แล้วล่ะ ป่านนี้ไม่รู้ว่าไปเสียใจอยู่ที่ไหน ไม่โทรหามาหาผมเลยสักสายเดียว ปกติเธอโทรมาจิกผมบ่อยจะตายไป
"พี่วินจะไปไหนเหรอคะ ให้เกลอยู่ที่นี่ด้วยทั้งคืนไม่ได้หรือไง เกลยังไม่อิ่มเลยอ่ะ" มิเกลพูดแล้วเข้ามากอดผมเอาไว้อย่างออดอ้อน ปกติเธอจะไม่เป็นอย่างนี้หรอก ให้กลับก็กลับ แต่วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร ทำไมถึงได้อ้อนเก่งแบบนี้ก็ไม่รู้
"แต่พี่..." ผมที่กำลังจะพูดออกไปก็ต้องเงียบลงทันทีเมื่อมิเกลลุกขึ้นมาโน้มคอผมลงไปจูบแบบดูดดื่ม ส่วนผมเมื่อเจอแบบนี้เข้าไป ใครมันจะอดใจไหวกันล่ะ โดนรุกซะขนาดนี้
พั่บๆๆๆๆ
"อื้ออ พี่วิน เกล...ไม่ไหวแลวค่ะ"
"ซี้ดดด อื้มมม อิ๊งค์..."
"อ่ะ พี่วิน เกล ไม่ไหวแล้วค่ะ เกลเสียว..."
"อ่ะ อื้มม ซี้ดดด"
GAIL
กว่าฉันจะทำให้พี่วินหมดแรงไปได้ เล่นเอาซะเกือบเที่ยงคืนแหน่ะ ฉันไม่มีทางยอมให้เขาไปง้อยัยอิ๊งค์หรอก ฉันมาก่อนมัน ยังไงเขาก็ต้องอยู่กับฉัน
ถึงที่ผ่านมาฉันกับพี่วินจะคบกันไปเพื่อที่จะสนองความต้องการของตัวเอง แต่ฉันก็ไม่อยากให้เขาให้ความสำคัญกับยัยอิ๊งค์มากกว่าฉันหรอก เพราะตลอดสองเดือนที่ผ่านมาที่เขาคบกับยัยอิ๊งค์ เขาก็ไม่มาหาฉันเลย ปกติเขาจะมาหาฉันบ่อยๆ แต่ตั้งแต่ที่มียัยนั่นเข้ามาในชีวิตของเขา เขาก็ให้ความสำคัญกับฉันน้อยลง แม้กระทั่งตอนที่เราสองคนมีอะไรกันเขายังเอาแต่ครางชื่อของยัยอิ๊งค์ออกมา
เหอะ! จะหลงอะไรกันนักกันหนา ตกหลุมรักมันเข้าจริงๆแล้วสินะ
ยิ่งเห็นพี่วินเป็นแบบนี้ฉันก็ยิ่งเกลียดยัยอิ๊งค์ เกลียดๆๆฉันเกลียดมัน อะไรมันก็ดีไปกว่าฉันทุกอย่าง แม้กระทั่งพี่วินเขายังหลงมันมากกว่าฉันที่คบกันมาเป็นปีเลย
เมื่อวานเป็นวันครบรอบหนึ่งปีที่ฉันกับพี่วินตกลงคบกัน ฉันเลยถือโอกาสมาเซอร์ไพรส์เขาที่ห้องซะเลย
ที่ยัยอิ๊งค์มันมาเจอฉันกับพี่วินที่ห้องน่ะ ฉันก็ตั้งใจให้มันมาเห็นเหมือนกัน แต่ไม่คิดว่ามันจะมาเจอไวขนาดนั้น
ถึงขนาดโดดเรียนเพื่อที่จะกลับมาอยู่กับผู้ชาย ถือว่าเพื่อนฉันมันก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน
Lineeee
PP : อยู่ไหนคะ?
Me : อยู่คอนโดเพื่อนค่ะ
Me : กำลังจะกลับ
PP : มาหาพี่หน่อยสิคะ วันนี้พี่เหงาจังเลย
Me : อ้อนเก่งไปอีก
PP : ตกลงว่าเกลจะมาหาพี่ไหมคะ
Me : ยังไงดีล่ะ...
PP : ถ้าเกลไม่มาหาพี่ พีาไปหาเกลที่ห้องเองก็ได้
Me : ใจร้อนอ่ะ
PP : ก็พี่คิดถึงเกลจะแย่...
Me : งั้นเดี๋ยวเกลไปหาพี่พีชที่ห้องก็แล้วกันค่ะ
PP : เกลน่ารักที่สุดเลย
PP : มาถึงเดี๋ยวพี่ให้รางวัลนะคะ
หลังจากที่ฉันคุยกับพี่พีชเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันก็รีบลุกจากเตียงเพื่อที่จะอาบน้ำแล้วไปหาพี่พีชที่คอนโด
บอกตามตรงว่าวันนี้ที่ฉันกับพี่วินมีอะไรกันมันยังไม่ค่อยอิ่มเท่าไหร่เลย เพราะเขาไม่ค่อยเต็มที่กับฉันเหมือนเมื่อก่อน อาจจะเป็นเพราะยัยอิ๊งค์ก็ได้ที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ ฉันล่ะเกลียดมันจริงๆ
INK
วันต่อมา
"ทำไมหน้าเป็นแบบนั้นวะแก" ยัยมิเกลเอ่ยถามเมื่อฉันเดินมานั่งที่โต๊ะประจำของพวกเรา
"ฉัน...มีปัญหานิดหน่อยว่ะแก" ฉันบอกมันออกไปแล้วฟุบหน้าลงที่โต๊ะทันทีเพราะฉันไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตาของตัวเอง
"ปัญหาอะไรวะแก?" มิเกลถามฉันขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย
"พี่วิน…พี่วินเขามีคนอื่น..." ฉันเงยหน้าตอบยัยมิเกลออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนักหน่วง
"เห้ยแก! ใจเย็นๆนะ แล้วนี่ อะไรยังไงไหนแกเล่ามาให้ฉันฟังให้หมดเลยนะ"
"ฮึก ฉัน...โคตรเจ็บเลยแก เขาทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง ไหนเขาบอกว่ารักฉันไง แล้วทำไมเขาถึงได้ทำแบบนี้กับฉันด้วย ฮืออ" ฉันโผเข้ากอดยัยมิเกลทันทีที่มันถามฉันออกมาแบบนั้น
"ใจเย็นๆนะแก ใจเย็นๆ" มิเกลลูบหลังฉันเป็นเชิงปลอบ
"ฮึก..."
"แกเล่ามาให้ฉันฟังให้หมดเลยนะ ว่าเรื่องมันเป็นยังไง แล้วทำไมแกถึงได้รู้ว่าพี่วินมีคนอื่น" มิเกลคาดคั้นถามฉันด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ฉัน..." แล้วฉันก็ตัดสินใจเล่าเรื่องเมื่อวานที่ฉันไปเจอพี่วินมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นในห้องให้มันฟัง พอยัยมิเกลรู้เรื่องมันก็โกรธพี่วินเป็นฟืนเป็นไฟเลยแหละ
ถึงมันกับพี่วินจะไม่เคยเจอกันเลยสักครั้งแต่มันก็รู้เรื่องของฉันกับพี่วินตลอด เพราะฉันมักจะเล่าเรื่องของฉันกับพี่วินให้มันฟังอยู่บ่อยๆ
"ทำแบบนี้ได้ยังไงวะ ทำไมแกถึงไม่เข้าไปกระชากแล้วตบมันไปเลยล่ะ ผู้หญิงหน้าด้านแบบนั้นน่ะ!" มิเกลพูดขึ้นอย่างโมโหสุดๆ
"เขามีความสุขกันซะขนาดนั้น ฉันไม่กล้าเข้าไปขัดเขาหรอกแก" ฉันบอกมันออกไปแล้วยังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่แบบนั้น
"ปกติแกไม่เคยยอมใครเลยนะ แล้วทำไมแกถึงได้ยอมให้ผู้ชายเลวๆแบบนั้นด้วย เลิกกับเขาไปเลยนะ ฉันไม่เชียร์แล้ว!" มิเกลพูดขึ้นอย่างโกรธจัดอีกครั้ง
"ฉัน...เลิกกับเขาไม่ได้หรอก" ฉันบอกมันออกไป
"ทำไมจะเลิกไม่ได้วะ คนไม่ดีแกก็ต้องตัดทิ้ง แกจะคบกับพี่วินต่อไปทั้งๆที่แกก็รู้ว่าเขามีคนอื่นแบบนี้น่ะเหรออิ๊งค์ แกจะยอมโง่แบบนี้ไม่ได้นะ แกเป็นคนสวย แกมีคนมาจีบตั้งเยอะตั้งแยะ ผู้ชายเลวๆแบบนั้นน่ะ ตัดๆมันออกไปจากชีวิตเถอะ!"
"แต่พี่วินเขาเป็นคนแรกของฉัน...ฉันเลิกกับเขาไม่ได้หรอก"
"นี่ยังไงแกก็จะไม่เลิกกับเขาใช่มั้ย?"
"อืม..." ฉันตอบมันออกไป
"แกจะทนคบกับเขาไปทำไมวะ ในเมื่อเขาทำกับแกขนาดนี้แล้วอ่ะ"
"ฉัน...รักเขา"
"แกมันโง่! งั้นก็ตามใจแกก็แล้วกัน แล้วถ้าต่อไปเขาทำกับแกแบบนี้อีก แกจะทำยังไง" มิเกลพูดกับฉันขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
"ฉันไม่รู้..."
"เฮ้อ! ความรักมันก็แบบนี้แหละ แบบนี้ไงฉันถึงไม่อยากมีแฟน" มิเกลดึงฉันเข้าไปกอดเอาไว้หลวมๆแล้วบ่นขึ้น ถึงมันจะโกรธที่รู้ว่าพี่วินทำกับฉันแบบนั้น แต่มันก็เคารพในการตัดสินใจของฉันเสมอ นี่แหละเพื่อนรักของฉันล่ะ...
Rrrrrr Rrrrrr
"ยังไง จะรับก็รับ ฉันไม่ได้ว่า" ยัยมิเกลถามฉันขึ้นเมื่อฉันเอาแต่นั่งมองโทรศัพท์มือถืออยู่นานแล้ว
"ยังไม่รับหรอก ฉันไปขึ้นเรียนก่อนนะแก" ฉันจัดการกดปิดเสียงมือถือแล้วเก็บมันลงกระเป๋าทันทีก่อนที่พี่วินจะโทรมาอีกครั้ง
พี่วินเขาเป็นอย่างนี้อยู่แล้ว เขาจะโทรมาจนกว่าฉันจะรับสายนั่นแหละ ถ้าฉันไม่รับ เขาก็จะโทรย้ำอยู่แบบนี้ แต่ว่าฉันยังไม่อยากรับสายเขาตอนนี้หรอก ฉันยังไม่อยากได้ยินเสียงคนใจร้ายแบบเขา อยากจะรู้เหมือนกันว่าเขาจะอดทนโทรหาฉันได้กี่สายกัน...
WIN
"โธ่เว้ย!" ผมสบถแล้วปาโทรศัพท์มือถือของตัวเองลงบนโซฟาห้องทำงานอย่างแรง นี่ผมโทรหาอิ๊งค์มาเป็นร้อยๆสายแล้วนะ ทำไมเธอถึงไม่ยอมรับสายผมอีกวะ
ผมไม่เคยโทรหาใครแล้วปลายสายไม่ยอมรับสายผมแบบนี้เลย ผมว่าผมอดทนกับเธอมานานแล้วนะ ผมโทรหาอิ๊งค์มาตั้งแต่เช้า จนตอนนี้มันจะเที่ยงอยู่แล้วเธอยังไม่ยอมรับสายผมเลย ให้ตายเหอะ!
ก๊อกๆๆ
"เข้ามา!" ผมตะคอกบอกคนที่อยู่หน้าห้องทำงานของผมออกไปอย่างอารมณ์ไม่ดี
"คุณวินเป็นอะไรไปคะ? ทำไมถึงได้ดูอารมณ์เสียแบบนี้ล่ะคะ" ผู้หญิงคนนี้คือนิกกี้ เลขาที่เป็นคู่นอนของผมเธอเดินเข้ามาคล้องคอผมเอาไว้แล้วถามผมด้วยน้ำเสียงยั่วยวน
"ฉันไม่มีอารมณ์ ปล่อย!" ผมบอกนิกกี้ออกไปแล้วพยายามแกะฝ่ามือของเธอออก
"แต่กี้อยากให้คุณวินช่วยดูหน่อยน่ะค่ะ ว่าชุดชั้นในที่คุณวินซื้อให้ มันเหมาะกับกี้รึเปล่า..." นิกกี้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงยั่วยวนอีกครั้งแล้วเอื้อมมือมาจับมือของผมให้ไปวางอยู่ที่หน้าอกคัพดีของเธอ
"ฉันไม่มีอารมณ์ ปล่อย!" ผมสะบัดมือของนิกกี้ออกอย่างแรงแล้วเดินหนีเธอออกมานอกห้องทำงานทันที วันนี้ผมไม่มีอารมณ์จะมีอะไรกับใครทั้งนั้นแหละ
เพราะตอนนี้ในหัวของผมมีแต่เรื่องของอิ๊งค์ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย หรือว่าเธอยังไม่หายโกรธผมเรื่องที่ผมเอามิเกลไปนอนที่ห้องเมื่อวานกันวะ
K-University
"อิ๊งค์ อย่าเดินหนีพี่แบบนี้สิอิ๊งค์" ผมรีบเดินไปขวางหน้าอิ๊งค์เอาไว้ทันทีเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะเดินหนีผมที่ยืนรอเธออยู่หน้าตึกเรียนไปอีกทาง
"หลีกไปค่ะ อิ๊งค์ไม่อยากเห็นหน้าพี่"
"เดี๋ยวก่อนสิอิ๊งค์ อิ๊งค์โกรธพี่เรื่องอะไรคะ ทำไมอิ๊งค์ถึงไม่กลับห้อง พี่โทรมาหาอิ๊งค์เป็นร้อยๆสายอิ๊งค์ก็ไม่ยอมรับสาย อิ๊งค์บอกพี่สิว่าอิ๊งค์โกรธพี่เรื่องอะไร" ผมแกล้งถามเธอออกไปทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าเธอโกรธผมเรื่องอะไร
"อิ๊งค์มีความสำคัญกับพี่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ?" อิ๊งค์ถามผมขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแล้วมองมาที่ผมด้วยสายตาที่เจ็บปวด
"ทำไมอิ๊งค์ถึงพูดแบบนั้นล่ะคะ อิ๊งค์ก็รู้นี่ว่าอิ๊งค์สำคัญกับพี่แค่ไหน อิ๊งค์ก็รู้ดีนี่นาว่าพี่รักอิ๊งค์แค่ไหน"
"ถ้าพี่วินรักอิ๊งค์จริงๆ พี่วินคงไม่พาคนอื่นไปมีความสุขบนเตียงที่เราสองคนนอนอยู่ด้วยกันทุกคืนหรอกค่ะ" อิ๊งค์พูดแล้วรีบเดินหนีผมไปเลย ถึงผมจะรู้อยู่แล้วว่ายังไงเธอก็จะต้องพูดถึงเรื่องนี้ แต่บอกตามตรงว่าพอได้ยินเธอพูดแบบนี้ออกมาจริงๆแล้วผมทำตัวไม่ถูกเลย
ที่ผ่านมาผมไม่เคยต้องมานั่งอธิบายเรื่องแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่น แม้กระทั่งกับวิเวียนแฟนตัวจริงของผม
"เดี๋ยวสิอิ๊งค์ อิ๊งค์ฟังพี่ก่อนนะคะ เรื่องเมื่อวานคือพี่..."
"พี่วินไม่ต้องอธิบายอะไรหรอกค่ะ เพราะอิ๊งค์ไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น"
"แต่พี่รักอิ๊งค์นะ พี่ไม่อยากเห็นอิ๊งค์เป็นแบบนี้เลย พี่ขอโทษจริงๆนะอิ๊งค์ พี่ขอโทษ" ผมเข้าไปคว้าตัวของอิ๊งค์เอาไว้แล้วกอดเธอเอาไว้แน่น เมื่อเธอพยายามที่จะเดินหนีผมอีกครั้ง
พลั่กกก! อยู่ๆก็มีใครบางคนมากระชากร่างของอิ๊งค์ออกจากผมแล้วผลักให้เธอล้มลงไปกองอยู่ที่พื้น
"อิ๊งค์..." ผมเอ่ยเรียกอิ๊งค์แล้วกำลังจะเข้าไปประคองให้เธอลุกขึ้นแต่ก็ต้องชะงักเพราะเสียงแหลมๆของใครบางคนเข้า
"อีหน้าด้าน! นี่แกคิดจะแย่งแฟนของฉันเหรอห๊ะ! หน้าตาก็ดี ไม่มีปัญญาหาเองรึไง?"
"เนส..."
