บทที่ 7 อิจฉา
"พี่วิน มันมาอ่อยพี่วินใช่มั้ยคะ" เนสเข้ามากอดแขนผมเอาไว้แล้วถามผมขึ้นพลางมองไปที่อิ๊งค์ด้วยสายตาเหยียดๆ
"เหอะ!" อิ๊งค์ลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองแล้วมองมาที่ผมกับเนสด้วยสายตาที่ว่างเปล่า นี่มันเรื่องอะไรกันวะ! เมื่อกี้ผมจะง้ออิ๊งค์สำเร็จอยู่แล้วเชียว เนสมาถึงก็ทำเสียแผนเลย
นี่ผมก็ไม่ได้ติดต่อกับเนสมาเกือบสองอาทิตย์แล้วนะ แค่นี้เธอยังไม่รู้อีกหรือไงว่าผมน่ะเขี่ยเธอทิ้งแล้ว
"ปล่อยพี่นะเนส!" ผมพยายามสะบัดแขนให้หลุดออกจากการเกาะกุมของเนสแล้วพยายามจะเดินเข้าไปหาอิ๊งค์ แต่...
"พี่วินตอบเนสมาก่อนสิคะ ว่ามันมาอ่อยพี่วินใช่มั้ย แล้วก็เป็นเพราะมันใช่มั้ยที่ทำให้พี่วินไม่มาหาเนสเลย พี่วินใจร้าย แก นังแพศยา! แกแย่งพี่วินไปจากฉัน อีชั่ว!"
เพี๊ยะ!
เนสโวยวายขึ้นมาแล้วตรงเข้าไปตบหน้าอิ๊งค์ที่กำลังมองมาที่ผมกับเธอฉาดใหญ่จนหน้าอิ๊งค์หันไปตามแรงตบของเนส
"อิ๊งค์...เจ็บรึเปล่าคะ?" ผมรีบเดินเข้ามาหาอิ๊งค์ทันทีแล้วถามเธอขึ้นอย่างเป็นห่วง
"พี่วินปกป้องมันเหรอคะ" เนสหันมาโวยวายใส่ผมแล้วพยายามที่จะเข้าไปตบอิ๊งค์อีกรอบแต่...
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
อิ๊งค์จับมือของเนสเอาไว้แล้วฟาดฝ่ามือของเธอลงมาที่แก้มของเนสทั้งสองข้าง จากนั้นอิ๊งค์ก็สะบัดมือของเนสออกแล้วหันมาตบหน้าผมเต็มแรงจนหน้าผมชาไปครึ่งซีก...
"กรี้ดด! แกตบหน้าฉันเหรอ!"
"หยุดทำตัวต่ำๆสักทีเถอะ ฉันว่ามันน่าขยะแขยงน่ะ" อิ๊งค์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งๆแต่มันกลับทำให้คนฟังอย่างเนสดิ้นเร่าๆอย่างไม่ยอม
"แกว่าฉันเหรอ! อี..."
"อย่าแตะตัวแฟนพี่นะเนส ถ้าเนสยังไม่อยากโดนพี่จับเหวี่ยง!" ผมพูดเมื่อเนสกำลังจะเข้าไปตบอิ๊งค์อีกรอบ จนทำให้เนสชะงักไปกับคำพูดที่ออกจากปากของผม
"เมื่อกี้พี่วินว่าไงนะคะ" เนสหันมาถามผมเสียงดังแสบหูจนผมต้องรีบเอามือขึ้นมาปิดหูเอาไว้ทั้งสองข้างเพราะเสียงแหลมๆของเธอมันช่างบาดแก้วหูเหลือเกิน!
"พี่ว่าพี่พูดครั้งเดียวเนสน่าจะรู้เรื่องนะ พี่กับอิ๊งค์เป็นแฟนกัน แล้วก็คบกันมาก่อนที่พี่จะเจอกับเนส เพราะ ฉะ นั้น ห้ามมายุ่งกับแฟนพี่อีกเด็ดขาด แล้วก็จำเอาไว้ด้วย ว่าพี่รักอิ๊งค์แค่คนเดียว ส่วนเนสก็แค่ของเล่นแก้เหงาเท่านั้นแหละ!" ผมตัดสินใจพูดออกไปแบบนั้นเพราะว่าผมเองไม่ได้อยากจะคบกับเนสต่ออีกแล้ว ถึงแม้หุ่นเธอจะเด็ด แต่ลีลาของเธอไม่ได้เด็ดตามไปด้วย นั่นเลยทำให้ผมคั่วกับเธอได้แค่อาทิตย์เดียว ผมก็เบื่อเธอแล้ว ขนาดว่าเธอก็มีประสบการณ์มาโชกโชนแล้วนะ แต่เธอไม่สามารถทำให้ผมสนใจแต่เธอได้จริงๆ
ผิดกับอิ๊งค์ที่ถึงแม้ว่าเธอจะใหม่ แต่ลีลาของเธอแม่งโคตรเด็ด! แถมยังสดกว่าทุกคนที่ผมเคยนอนด้วยอีกต่างหาก ทำให้ตอนนี้ผมต้องเลือกเก็บเธอเอาไว้ก่อน เพราะผมเองก็ยังไม่เบื่อเธอยังไงล่ะ
"กรี้ดดด! พี่วิน!"
"อย่างกับเปรต!" อิ๊งค์พูดใส่หน้าเนสแล้วรีบเดินหนีไปทันที
"กรี้ดด!" เนสยังคงร้องโวยวายไม่เลิกจนทำให้ตอนนี้นักศึกษาที่เดินผ่านไปผ่านมามองมาที่เราสองคนอย่างสนใจ
"น่ารำคาญ!" ผมพูดกับเนสออกไปแล้วรีบเดินตามอิ๊งค์ออกมาทันที
นี่ถ้าคืนนั้นผมไม่เหงาที่อิ๊งค์ไม่กลับห้องเพราะต้องไปเฝ้าผับให้พี่ชายของเธอ ผมคงไม่ต้องออกไปเที่ยวจนเจอกับตัวน่ารำคาญแบบเนสเข้าหรอก
"อิ๊งค์ เดี๋ยวก่อนสิคะ..." ผมรีบเดินตามอิ๊งค์ออกมาแล้วรีบคว้าท่อนแขนเล็กของเธอเอาไว้เมื่อเธอพยายามที่จะเดินนีผมไปที่รถของตัวเอง
"อย่ามายุ่งกับอิ๊งค์นะ! คนนิสัยไม่ดี อิ๊งค์เกลียดพี่!" อิ๊งค์หันมาตะคอกใส่หน้าของผมด้วยน้ำเสียงดุดัน แล้วพยายามที่จะเดินหนีผมอีกครั้ง
"อิ๊งค์ พูดให้รู้เรื่องหน่อยสิคะ นี่พี่ก็มาง้ออิ๊งค์แล้วไง อิ๊งค์ก็เห็นนี่ว่าพี่เลือกอิ๊งค์ไม่ได้เลือกคนอื่น"
"คนสำส่อน พี่ทำกับอิ๊งค์แบบนี้ได้ยังไง พี่ก็รู้นี่ว่าอิ๊งค์รักพี่แค่ไหน พี่ทำกับอิ๊งค์แบบนี้ แสดงว่าพี่เบื่ออิ๊งค์แล้วใช่มั้ย พี่ต้องการจะเลิกกับอิ๊งค์ใช่มั้ย พี่ถึงได้ อื้ออ"
ผมรีบคว้าอิ๊งค์มาประกบปากจูบทันทีที่เธอกำลังอ้าปากจะพูดอะไรออกมา ผมก็ไม่คิดมาก่อนเหมือนกันว่าผมจะต้องลงทุนมาง้ออิ๊งค์ที่มหาลัยแบบนี้
ผมกระวนกระวายใจกลัวว่าเธอจะไม่กลับไปหาผมอีก เพราะขนาดผมโทรมาหาเธอเป็นร้อยๆสายเธอยังไม่อยากจะรับสายของผมเลย
ไม่รู้เหมือนกันว่าผมเป็นอะไรไป ผมคงจะแค่กำลังเห่อของเล่นชิ้นใหม่อยู่ ก็เลยไม่อยากปล่อยเธอไปเท่านั้นเองล่ะมั้ง...
INK
"อ๊ะ! พี่วิน...พี่วินจะทำอะ...อื้อออ" พี่วินรีบดึงฉันเข้ามาในรถของเขาจากนั้นเขาก็รีบประกบริมฝีปากของเขาลงมาที่ริมฝีปากของฉันอีกครั้ง
"พี่ขอตรงนี้เลยได้มั้ย?" เขาถามฉันขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแล้วค่อยๆเอนเบาะรถที่ฉันนั่งอยู่ในเอนลง
"ไม่ได้ค่ะ!" ฉันผลักพี่วินออกแล้วพูดกับเขาขึ้นอย่างจริงจัง
"ทำไมล่ะคะ ก็เราสองคน..."
"อิ๊งค์ไม่อยากมีอะไรกับพี่วินแล้ว! อิ๊งค์ไม่อยากใช้อะไรต่ออะไรร่วมกับคนอื่น อิ๊งค์ขยะแขยง!" ฉันพูดขึ้นพลางสะบัดหน้าหนีเขาไปอีกทาง
"โธ่อิ๊งค์ พี่ขอโทษนะคะ กับคนอื่นพี่ก็แค่สนุกๆน่า ส่วนกับอิ๊งค์อิ๊งค์ก็รู้ว่าพี่จริงจังแค่ไหน..." พี่วินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ
"แล้วอิ๊งค์สนุกกับพี่รึเปล่าล่ะ!" ฉันพูดออกไปทั้งๆที่ยังไม่ได้หันกลับไปมองหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ
"กับคนอื่น พี่ป้องกันทุกครั้งเลยนะ...แต่กับอิ๊งค์มันต่างจากคนอื่นอิ๊งค์ก็รู้"
"คนนิสัยไม่ดี! อิ๊งค์เกลียดพี่!"
"อิ๊งค์เกลียดพี่ แต่พี่รักอิ๊งค์นะคะ พี่ไม่ยอมเสียอิ๊งค์ไปหรอก ต่อไปอิ๊งค์อยากให้พี่ทำอะไร อิ๊งค์บอกพี่มาได้เลยนะ พี่จะทำตามที่อิ๊งค์ขอทุกอย่าง ขอแค่...อิ๊งค์กลับไปอยู่กับพี่นะคะ..." พี่วินโน้มใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้ฉันอีกครั้งพลางพูดจาออดอ้อนฉันขึ้น
"อิ๊งค์ไม่กลับ!" ฉันบอกกับเขาออกไปอย่างกรุ่นโกรธ
"กลับเถอะนะคนดี พี่สัญญา...ว่าพี่จะไม่ทำตัวแบบนั้นอีกแล้ว นะคะที่รัก กลับไปอยู่กับพี่เถอะนะ"
"ไม่ค่ะ อิ๊งค์จะกลับไปอยู่ที่บ้าน ถ้าพี่วินอยากจะมาหาก็มาที่บ้านอิ๊งค์ก็ได้ ไม่มีใครว่าอะไรหรอก" ฉันพูดออกไปเพราะรู้ดีว่าพี่วินเขาไม่กล้าไปหาฉันที่บ้านหรอก เพราะว่าเขากลัวเจอพี่ชายของฉัน
พอฉันบอกเขาว่าฉันจะพาเขาไปเจอที่บ้านทีไรเขามักจะปฏิเสธตลอดเวลา เขากลัวพี่เอฟน่ะ เขารู้ดีว่าพี่เอฟโหดขนาดไหน ส่วนพี่เอซเขาก็บอกว่าเขายังไม่อยากเจอตอนนี้ เขาขอทำใจก่อน ไม่รู้ว่าทำไมจะต้องบ่ายเบี่ยงกับการที่จะต้องไปเจอครอบครัวของฉันด้วย
แม้กระทั่งพ่อแม่ของฉันเขายังไม่อยากเจอเลย แล้วอย่างนี้ฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าเขาน่ะ จริงจังกับฉันอย่างที่ปากพูดจริงๆ
"อิ๊งค์ไม่กลัวพี่มีคนอื่นอีกหรือไง?" เขาถามฉันขึ้นพลางมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ออดอ้อนมากกว่าเดิม
"ถ้าพี่มีอีก เราก็แค่จบกันแค่นั้นเองค่ะ ไม่มีอะไรมาก..."
GAIL
หลายวันต่อมา
"พี่วินจะกลับแล้วเหรอคะ?" อยู่ๆพี่วินก็ลุกขึ้นจากเตียงอย่างรีบร้อน จนฉันต้องรีบถามเขาออกไปทันที
หลายวันมานี้พี่วินเขามักจะมาหาฉันที่คอนโดอยู่ตลอด ก็แปลกดีเหมือนกันนะ เพราะปกติเขามักจะชอบให้ฉันไปหาเขาที่คอนโดของเขามากกว่า เพราะคอนโดของเขากว้างขวางกว่าคอนโดของฉันเยอะ แถมสิ่งอำนวยความสะดวกก็มากกว่าด้วย
"ค่ะ ไว้พี่จะมาหาเกลใหม่นะคะ" เขาพูดแล้วเดินมาจูบที่หน้าผากของฉันอย่างแผ่วเบาจนฉันรู้สึกอุ่นใจขึ้นมา
"วันนี้เกลนึกว่าพี่วินจะอยู่ฉลองวันเกิดกับเกลซะอีก" ฉันพูดออกไปด้วยน้ำเสียงน้อยใจ เมื่อปีที่แล้วพี่วินเขาเป็นคนสัญญาเองว่าปีนี้เขาจะอยู่ฉลองวันเกิดกับฉัน เพราะปีที่แล้วเขามีนัดกับแฟนของเขา เขาเลยมาหาฉันไม่ได้ สงสัยปีนี้ก็คงจะนัดกับแฟนของเขาเหมือนเดิมล่ะสินะ..
Rrrrr Rrrrr
"ค่ะ พี่กำลังจะรีบออกไปค่ะคนดี"
"อิ๊งค์จะให้พี่ไปรับที่ไหนดีคะ?"
ฉันหันไปมองหน้าพี่วินอย่างไม่พอใจทันทีที่เขาเอ่ยชื่อเพื่อนรักของฉันอย่างยัยอิ๊งค์ขึ้นมา
อ๋อ...ที่เขาลืมนัดฉันก็เพราะมันเองเหรอ?
"ค่ะ เดี๋ยวพี่จะรีบไปนะคะ ค่ะๆ พี่รักอิ๊งค์นะ..." พี่วินเหลือบมามองหน้าฉันนิดหน่อยแล้วบอกว่ารักยัยอิ๊งค์ขึ้น ส่วนฉันพอได้ยินอย่างนั้นก็รีบเบือนหน้าออกไปอีกทางทันที
ฉันกับพี่วินคบกันมาตั้งเป็นปีแล้วเขายังไม่เคยบอกรักฉันเลย แต่กับยัยอิ๊งค์ เขาเพิ่งคบกับมันได้แค่สองเดือนเท่านั้น แต่เขากลับพูดได้เต็มปากเต็มคำว่าเขารักมันมาก แถมการกระทำที่พี่วินปฏิบัติต่อมัน เขายังไม่เคยปฏิบัติกับฉันเลย ไม่ว่าจะเป็นพาไปกินข้าวร้านอาหารหรู ขับรถไปส่งที่มหาลัย หรือแม้กระทั่งให้ขนเสื้อผ้าไปอยู่ที่คอนโดของเขา เขาไม่เคยปฏิบัติกับฉันแบบนั้น
หรือว่าพี่วินจะรักมันเข้าแล้วจริงๆ ถ้ามันจะเป็นอย่างนั้น ฉันคนนึงแหละ ไม่มีทางยอมแน่นอน! ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้รักพี่วิน แต่ฉันก็ไม่ยอมเห็นมันได้ดีกว่าฉันหรอก
"เมื่อกี้เกลพูดอะไรกับพี่รึเปล่าคะ?" พี่วินถามฉันขึ้นเมื่อเขาวางสายจากยัยอิ๊งค์เรียบร้อยแล้ว
"เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร..." ฉันบอกพี่วินออกไปแล้วซุกตัวไปในผ้าห่มเหมือนเดิม
"งั้นพี่ไปก่อนนะคะ เดี๋ยวพี่แวะมาหาใหม่" เขาพูดแล้วรีบเดินออกไปจากห้องของฉันทันที
เหอะ! รีบขนาดนั้น จะรีบไปเอาอกเอาใจกันล่ะสินะ! ถ้าถามว่าฉันอิจฉามันไหม ฉันก็อิจฉามันแหละ ชีวิตมันมีแต่คนคอยเอาใจอยู่ตลอดเวลา ต่างจากฉันที่ไม่เคยมีใครมาเอาใจเลย แม้แต่คนเดียว...
"มีความสุขไปเถอะแกน่ะ ต่อไปแกจะไม่ได้มีความสุขแบบนี้แน่นอน..."
