บทที่ 54 ตอนที่ 54

ลูกปลาขยับตัวอยากหันไปมองทั้งที่กลัวมาก แต่ก็ไม่สามารถสู้แรงกดจากฝ่ามือเสี่ยอิฐได้ เขาไม่ยอมให้เธอหันไปแล้วยังมาว่าเธออีก

“อย่าดื้อลูกปลา” น้ำเสียงทุ่มต่ำดังไม่มากแสดงความไม่พอใจกระซิบที่ข้างหูของเธอ

ผ่านไปนานเท่าไรเธอก็ไม่รู้ เสี่ยอิฐปล่อยเธออีกทีแขนก็มีผ้าพันแผลสีขาวเรียบร้อยแล้ว เธอถอนหายใจหนัก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ