บทที่ 118 ข้ออ้างของคนเจ็บ

เสียงซ้อมมวยเงียบลงไปนานแล้ว เหลือเพียงเสียงเด็กในค่ายคุยกันแว่วมาจากห้องอาหาร

พริมานั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานในห้องนอน ร่างข้อเสนอสำหรับคีรีธารารีสอร์ตใกล้เสร็จ เหลือเพียงตรวจงบประมาณกับตารางกิจกรรมอีกครั้ง

เกือบสามทุ่ม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ใครคะ”

“ผมเอง”

พริมาเปิดประตู แล้วชะงัก

ฐานท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ