บทที่ 152 น้ำตาแห่งความห่วงใย

เมื่อก้าวเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย พริมาก็เห็นฐานทัพนอนเอนหลังอยู่บนเตียง แผลแตกบริเวณหางคิ้วถูกทำความสะอาดและปิดพลาสเตอร์เรียบร้อย ส่วนลำตัวด้านขวาถูกจัดท่าพยุงด้วยหมอนเพื่อลดแรงกดและอาการปวด

เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา เขาก็ฝืนยิ้มทัก

“ทำไมทำหน้าเหมือนผมกำลังจะตายคาเตียงแบบนั้นล่ะคุณ”

พริมาเดินไปหยุดข้างเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ