บทที่ 2 ผู้หญิงในข้อเสนอ

ช่วงเช้าของวันเดียวกัน ก่อนที่ฐานทัพจะได้รับข้อเสนอพลิกชีวิตจากเจ้าสัวธนินท์

ขีดสีแดงสองเส้นปรากฏชัดเจนบนที่ตรวจครรภ์ในมือของพริมา

หญิงสาวเพ่งมองสัญลักษณ์นั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่รู้เต็มอกว่าไม่ได้ตาฝาด ประจำเดือนขาดหายไปเกือบสองเดือน อาการอ่อนเพลียและคลื่นไส้หน้ามืดที่คอยหลอกตัวเองมาตลอดสัปดาห์ว่าเป็นเพียงความเครียดสะสม บัดนี้ความจริงทุกอย่างตอกหน้าเธอเข้าอย่างจัง

เธอกำลังตั้งครรภ์

พริมาเอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบโทรศัพท์ หวังจะแจ้งข่าวนี้แก่กวินให้เร็วที่สุด เมื่อคืนเขายังพร่ำคำหวาน สัญญาว่าจะเข้ามาเจรจาสู่ขอกับบิดาของเธอทันทีที่เคลียร์โปรเจกต์สำคัญเสร็จ ข่าวดีนี้อาจเป็นตัวเร่งให้เขาเลิกบ้างานแล้วทำตามสัญญาเสียที

ทว่าข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มเพื่อนสนิทที่เด้งรัวขึ้นมา กลับทำให้นิ้วเรียวชะงักค้างอยู่เหนือหน้าจอ

‘พริม แกเห็นข่าวบ้ากระหึ่มโซเชียลเช้านี้หรือยัง’

ลิงก์ข่าวถูกส่งตามมาติดๆ ภาพหน้าปกคือผู้ชายที่เธอกำลังจะกดโทรหา กวินในชุดสูทสีเข้มสุดเนี้ยบกำลังโอบเอวหญิงสาวในชุดคลุมท้อง มือของคนทั้งคู่ประคองทาบทับอยู่บนหน้าท้องที่นูนใหญ่ใกล้ครบกำหนดคลอดอย่างทะนุถนอม

พาดหัวข่าวด้านล่างกระแทกตาราวกับของแข็งฟาดเข้าที่หน้า ‘กวิน–ชลดา ฉลองครบรอบแต่งงาน 2 ปี พร้อมประกาศข่าวดีเตรียมต้อนรับทายาทหมื่นล้าน’

พริมาไล่สายตาอ่านรายละเอียดข่าวทั้งที่หัวใจกระหน่ำเต้นรัวจนปวดหนึบ งานฉลองครบรอบแต่งงานจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ที่โรงแรมห้าดาว มีผู้หลักผู้ใหญ่ของทั้งสองตระกูลมาร่วมเป็นสักขีพยานชื่นมื่น ภาพถ่ายหลากหลายมุมยืนยันชัดเจนว่านี่ไม่ใช่ข่าวลือโคมลอย

แต่งงานมาแล้วสองปี

แต่เขาเพิ่งเข้ามาคบหาดูใจกับเธอได้เพียงแปดเดือน

ที่ตรวจครรภ์ลื่นหลุดจากมือ กระทบเคาน์เตอร์หินอ่อนเสียงดังแกร๊ก พริมาสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะรีบคว้ามันขึ้นมาบีบไว้แน่นราวกับกลัวว่าชีวิตเล็กๆ ในนั้นจะได้รับความกระทบกระเทือนไปด้วย

เธอกดโทรออกหากวินทันที

สายแรกไม่มีคนรับ สายที่สองถูกตัดทิ้ง พอสายที่สาม ระบบตอบรับอัตโนมัติก็แจ้งว่าไม่สามารถติดต่อหมายเลขนี้ได้อีกต่อไป

หญิงสาวค่อยๆ ทรุดกายลงนั่งแปะกับพื้นข้างเตียง เปิดดูหน้าต่างสนทนาที่เมื่อคืนยังเต็มไปด้วยถ้อยคำอ่อนโยนชวนฝัน

‘รอวินเคลียร์งานเสร็จ วินจะไปขอพริมกับป๊าด้วยตัวเองเลยครับ’

‘ช่วงนี้อย่าเพิ่งบอกใครเรื่องเราเลยนะครับ ป๊าพริมกับผู้ใหญ่บ้านวินเป็นคู่แข่งทางธุรกิจกัน วินไม่อยากให้พริมต้องมาลำบากใจ’

ที่ผ่านมาเธอหลงคิดมาตลอดว่าตัวเองกำลังจับมือเขาประคับประคองความรักให้ผ่านพ้นอุปสรรค ยอมนัดพบกันเงียบๆ ในที่ส่วนตัว ยอมไม่โพสต์รูปคู่ลงโซเชียล ยอมรอเวลาให้เขาพร้อมทุกอย่าง ทว่าทั้งหมดนั้นกลับเป็นเพียงข้ออ้างสับรางเพื่อซ่อนเธอไว้จากภรรยาตัวจริงของเขา

ครืด...

หน้าต่างสนทนาของกวินปรากฏข้อความใหม่เด้งขึ้นมา

‘อย่าติดต่อวินมาอีก ช่วงนี้ครอบครัววินกำลังมีข่าวดี’

‘วินไม่อยากให้ชลดาต้องมานั่งเข้าใจผิด’

พริมาอ่านสองบรรทัดนั้นซ้ำไปซ้ำมา ขอบตาที่ร้อนผ่าวเบิกกว้าง ไม่มีแม้แต่คำขอโทษ ไม่มีคำอธิบายใดๆ เขาผลักไสเธอออกจากชีวิตด้วยน้ำเสียงรำคาญใจของคนที่กำลังปัดกวาดขยะชิ้นหนึ่งให้พ้นทางครอบครัวแสนสุข

แล้วลูกของเธอล่ะ

มือบางเลื่อนลงทาบหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะชะงักนิ่งค้าง กวินยังไม่รู้เรื่องนี้ และเธอยังไม่ได้ปริปากบอกใคร

เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันยังคงดังรัวไม่หยุด ชื่อบัญชีของเธอถูกพาดพิงโยงใยอยู่ใต้โพสต์ข่าว ชาวเน็ตเริ่มจับต้นชนปลายถึงซีอีโอสาวโปรไฟล์หรูที่มีผู้ติดตามหลักล้าน ผู้หญิงที่มักออกมาพูดเรื่องการเห็นคุณค่าในตัวเอง บัดนี้กำลังถูกตราหน้าว่าแอบกินเงียบสามีชาวบ้าน

พริมากดล็อกหน้าจอเพื่อปิดรับความคิดเห็นเหล่านั้น เธออยากจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งแล้วร้องไห้ให้ขาดใจ แต่ข้อความอีกชุดที่ปรากฏค้างในห้องสนทนา บังคับให้เธอต้องฝืนใจเลื่อนกลับขึ้นไปดู

‘โปรเจกต์รีสอร์ตที่พริมทำไปถึงไหนแล้ว ส่งไฟล์ดราฟต์มาให้วินช่วยดูรอยรั่วก่อนได้นะ’

โครงการ ธาราวดี เวลเนส รีสอร์ต

เธอเป็นคนส่งไฟล์พรีเซนต์ให้เขาเองกับมือ ทั้งแนวคิดการออกแบบ ทำเลทอง กลุ่มลูกค้าเป้าหมาย รวมถึงรายชื่อพาร์ตเนอร์บางส่วน เพราะหลงเชื่ออย่างสนิทใจว่าคนรักอยากช่วยตรวจทานงานให้ ไม่เคยเอะใจสงสัยเลยว่า เหตุใดผู้ชายที่อ้างว่างานรัดตัวจนไม่มีเวลามาพบปะบิดาของเธอ ถึงได้มีเวลามานั่งเจาะลึกซักถามรายละเอียดโครงการระดับร้อยล้านของเธอได้ทุกซอกทุกมุม

หญิงสาวปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มลวกๆ รีบเปิดแล็ปท็อปเพื่อบันทึกหลักฐาน ภาพหน้าจอแชต รูปถ่าย และประวัติการติดต่อทุกช่องทางถูกสำรองเข้าอีเมลส่วนตัวและคลาวด์ที่ตั้งรหัสผ่านความปลอดภัยขั้นสูงสุด

เธออาจจะโง่เขลาที่ไว้ใจคนผิด แต่เธอจะไม่มีวันยอมให้ผู้ชายสารเลวนั่นลบหลักฐานทุกอย่างทิ้ง แล้วลอยนวลป้ายสีว่าเธอคิดเข้าข้างตัวเองไปฝ่ายเดียวแน่

เมื่อเพื่อนสนิทส่งข้อความมาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง เธอพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ เพียงว่าปลอดภัยดีและขอเวลาอยู่เงียบๆ สักพัก ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงข้างตัว

บานประตูห้องนอนถูกเปิดออกโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง เจ้าสัวธนินท์ยืนหน้าตึงอยู่ตรงกรอบประตู ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาล สายตาเฉียบคมกวาดมองร่างที่นั่งทรุดอยู่บนพื้น ก่อนจะหยุดชะงักลงที่แท่งพลาสติกในมือลูกสาว

“เอามาให้ฉันดู”

“ป๊าคะ...”

“พริมา” น้ำเสียงเด็ดขาดทรงอำนาจไม่เปิดโอกาสให้หลีกเลี่ยง

เธอยอมแบมือออกแต่โดยดี ชายสูงวัยจ้องมองขีดแดงสองเส้นนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กดดัน

“กี่เดือนแล้ว”

“ยังไม่แน่ใจค่ะ ประจำเดือนขาดไปเกือบสองเดือน พริมเพิ่งตรวจเจอเมื่อเช้า”

“มันรู้เรื่องนี้หรือยัง”

เธอส่ายหน้า หยาดน้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้พังทลายลงมาอีกรอบ

“ดีแล้วที่มันยังไม่รู้ ยังไม่ต้องบอกใครทั้งนั้น”