บทที่ 16 แก้แค้น

อรอัญญา

หลังจากฉันวางสายของเขาไป น้ำตาฉันก็ไหลออกมาเหมือนกับเขื่อนแตกหยุดไม่ได้ เพียงแต่มันกลับไร้เสียงสะอื้นของฉัน มันเจ็บมากจนไม่รู้จะระบายออกมาในรูปแบบไหนได้แล้วจริง ๆ

“อัญ” เสียงแซมดังขึ้น ดึงสติฉันให้กลับมาพึ่งจำได้ว่าฉันไม่ได้อยู่คนเดียว ก่อนฉันจะหันไปมามันแล้วส่งยิ้มให้มันทั้งน้ำตา

“เขา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ