บทที่ 18 ต่างคนต่างอยู่

ตุบ!

“อ๊ะ!! ขอโทษค่ะ” ฉันรีบขอโทษเขาออกไปทันที เพราะฉันเป็นคนผิดเต็ม ๆ เลยแหละ

“ไม่เป็นไรครับ” น้ำเสียงแบบนี้มัน

“.....” ฉันไม่อยากเงยหน้าขึ้นไปมองเลยสักนิดหลังจากได้ยินเสียงที่ฉันคุ้นหูจนทำให้เผลอชะงักไป แต่สัญชาตญาณมันกลับสั่งให้ฉันรีบเงยขึ้นไปด้วยความตกใจ ก่อนจะตกใจออกมาจริง ๆ เมื่อเห็นว่าค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ