บทที่ 29 ไม่ใช่ตัวคนเดียว

ถึงแม้ว่าตอนนี้จะดึกแล้วแต่ฉันทำได้เพียงนอนมองเพดานห้องผ่านความมืด พร้อมกับมือที่ยกทาบหน้าท้องตัวเอง ฉันยอมรับว่าฉันตกใจมาก ตกใจจนเรียกได้ว่าสติหลุดไปเลยก็ได้หลังจากได้ยินสิ่งที่พี่นิกพูดออกมา แต่ฉันก็ไม่ปฏิเสธหรอกนะ ว่าส่วนลึก ๆ ฉันก็ดีใจที่มีเขา ถึงแม้จะมีความเสียใจ เสียใจที่เขาเกิดมาในตอนที่ฉั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ