บทที่ 5 แขกไม่ได้รับเชิญ

ตอนที่ 5 แขกไม่ได้รับเชิญ

ผมนอนเหมือนคนตายอยู่ที่ห้องสามวันกว่าจะพอมีแรงลุกขึ้นมาจากเตียงได้ ร่องรอยจ้ำๆ จากคนระยำที่มันทิ้งไว้ให้ผมเริ่มจางลงแล้ว วันนี้ผมบังเอิญเจอพี่วินอีกครั้งที่ใต้ตึก แกหันมาทักทายผมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“อินทร์ไม่เห็นหลายวันเลย ไปไหนมาเหรอหรือว่าได้งานใหม่แล้ว” พี่วินทักทายผม

“อ่อเปล่าพี่ ไม่ได้ไปไหนนอนอยู่ในห้องนี่แหละ แล้วพี่จะออกไปข้างนอกเหรอ” ผมถามเพราะดูจากการแต่งตัวแล้วเหมือนพี่วินกำลังจะออกไปข้างนอก

“มีนัดกับเพื่อน พี่ไปก่อนนะ” พี่วินยิ้มให้ผมแล้วยกมือมาตีแขนผมก่อนจะเดินไปริมถนน แล้วก็เหมือนเดิมคือมีรถเก๋งคันใหญ่มารับแกไปแต่ครั้งนี้เป็นคนละคันกับคราวที่แล้ว

ผมกลับมาที่ห้องแล้วเปิดคอมนั่งเล่นเกมออนไลน์ต่อไป ตั้งแต่ผมมีเงินหนึ่งแสนจากคืนวันนั้น ผมเลยไม่ค่อยเครียดเรื่องหางานเท่าไหร่แล้วในตอนนี้ เสียงเคาะประตูหน้าห้อง ดึงคอผมให้หันไปมองทันที หรือว่าจะเป็นฝ้ายมาหาผมเพราะรายนั้นชอบแอบมาทำเซอร์ไพรส์อยู่เรื่อย

เมื่อผมเดินมาเปิดประตูห้องก็ต้องตกใจจนทำอะไรไม่ถูก มือรีบดันประตูปิดตามสัญชาตญาณทันที แต่ว่าไม่ทันเพราะอีกฝ่ายผลัก จนผมล้มลงไปนอนกองกับพื้น

“มึงมาทำไม” หัวใจผมหล่นลงไปอยู่ตาตุ่มทันที เพราะไอ้คนที่ผมคิดว่าชาตินี้คงไม่มีวันได้เจอกัน มันมาอยู่ในห้องผมแล้วในเวลานี้ ไอ้ผู้ชายคนนั้นหันมองสำรวจห้องผมไปทั่ว

“...........” ไอ้บ้านั่นไม่ตอบแต่เดินไปนั่งลงบนเตียง พร้อมทั้งกวาดสายตามองไปรอบห้องเหมือนมันจะสำรวจอะไรอยู่

“กูถามว่ามึงมาทำไม” ผมตะคอกมันจนเสียงดังลั่นห้อง

“ผนังห้องมันบาง อยากให้คนข้างนอกรู้เรื่องของเราอย่างนั้นเหรอ” ไอ้บ้านั้นยิ้มเยาะส่งมาให้ผม

“ออกไปจากห้องกู” ผมเอ่ยปากไล่พร้อมกับชี้นิ้วที่กำลังสั่นนั้นไปทางประตูห้อง

ผู้ชายในชุดลำลองสีขาวสะอาดตา ลักษณะท่าทางภูมิฐานแต่ทว่าสายตานั้นเย็นชาไร้ความรู้สึก มันลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินตรงใกล้เข้ามา ผมเบี่ยงตัวหลบเพราะคิดว่ามันจะเดินออกไปจากห้อง แต่ผมคงมองมันในแง่ดีเกินไป เพราะสิ่งที่มันทำคือการเข้าประชิดตัวแล้วผลักผมไปชนกับประตูห้องซึ่งเปิดค้างทิ้งเอาไว้ ประตูห้องถูกมันใช้ขาเกี่ยวแล้วถีบปิดลงอย่างง่ายๆ ริมฝีปากหน้าอุ่นๆ ประกบจูบลงมาและในขณะที่ผมยังจับต้นชนปลายไม่ถูกมันเหวี่ยงผมลงไปบนเตียงนอนแล้วโถมตัวเองตามผมลงมาติดๆ

“อย่า ปล่อยกู” ผมพยายามดิ้นรนขัดขืนพร้อมกับปากพร่ำร้องห้าม

แต่ผมอ้าปากพูดได้ไม่นานเพราะไอ้บ้านั่นมันพยายามจะจูบปากผม ทางรอดของผมคือการหุบปากแล้วเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายดันลิ้นสากๆ เปียกแฉะนั้นเข้ามาหาผมได้

เสื้อยืดของผมถูกมันถลกแล้วถอดออกอย่างรวดเร็ว ขาทั้งสองข้างถูกกดทับไว้ด้วยขาและเข่าของไอ้คนตัวใหญ่ที่ทาบทับผมอยู่ กางเกงบอลถูกดึงร่นลงไปกองอยู่บริเวณหัวเข่า ข้อมือถูกมันรวบเอาไว้แล้วกดลงกับเตียงนอน

“ปล่อยกู”

“อย่าดิ้นเลย เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก”

“ปล่อยกู อย่าทำกู...ปล่อย” ผมร้องห้ามและเหมือนมันรอคอยให้ผมเปิดปาก เพราะทันทีเมื่อริมฝีปากผมขยับ มันก็ตรงเข้าประกบจูบแล้วแทรกลิ้นเรียวหนาชื้นแฉะนั้นเข้ามาในโพรงปากผมของผมทันที มันกวาดช้อนต้อนลิ้นผมที่อยู่ข้างในให้เกี่ยวกระหวัดพันกันยุ่งไปหมดจนแทบสำลักจูบมันตาย

เสียงโทรศัพท์มือถือของผมดังขึ้นอยู่ใกล้ๆ ตัว ผมเหลือบตาไปมองดูว่าใครเป็นคนโทรมาหา แต่รายชื่อซึ่งปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์นั้นทำให้ผมกลัวจนจับหัวใจ

ฝ้ายแฟนสาวของผมเป็นเจ้าของสายเรียกเข้านั้น ภาพมือหนา เอื้อมไปกดรับสายโทรศัพท์นั้นแทนผม พร้อมกับรอยยิ้มแสยะตรงมุมปากทำให้ผมตัวชาไปหมด

ไอ้บ้านั่นกดเปิดลำโพงโทรศัพท์แล้วจับผมพลิกนอนคว่ำ รวบข้อมือทั้งสองข้างของผมไพล่หลังแล้วกดทับลงกับบั้นเอวด้านหลัง มืออีกข้างของมันกดท้ายทอยของผมให้แนบลงไปกับเตียงนอนตรงตำแหน่งซึ่งโทรศัพท์นั้นวางอยู่

ฝ้าย : อินทร์ทำอะไรอยู่ ไม่สบายหายดีหรือยัง

ผม : หายแล้ว...ฝ้ายมีอะไร อ๊า..... // ไอ้บ้านั้นมันเสือกสอดท่อนเนื้อแท่งใหญ่เข้ามาตามช่องทางรักด้านหลัง ผมเหลียวหลังไปมองดูรอยยิ้มสะใจของมันแล้วอยากจะดิ้นให้หลุดแล้วกระทืบมันให้ตายคาตีนจริงๆ แต่ตอนนี้ผมช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย

ฝ้าย : อินทร์เป็นอะไร อย่าบอกนะว่าเล่นเกมอีกแล้ว

ผม : อืม // ผมตอบรับในลำคอ ไม่กล้าอ้าปากพูดอะไรออกไปไอ้บ้านั้นสาวสะโพกอัดใส่เป็นจังหวะจากช้าและค่อยๆ ขยับเร็วขึ้นเรื่อยๆ ผมทั้งเจ็บ ทั้งจุก แสบร้อนไปหมดจนต้องซุกหน้าลงกับหมอนเพื่อไม่ให้เสียงตัวเองหลุดรอดออกมาให้แฟนของผมได้ยิน

ฝ้าย : อืม ถ้าอย่างนั้น กินอะไรมั้ยเดี๋ยวฝ้ายซื้อเข้าไปฝาก เนี่ยใกล้จะถึงห้องอินทร์แล้วนะ

ผม : ฮะ ฝ้ายมาหาอินทร์เหรอ // ผมเผลอตัวพยุงตัวดันตัวขึ้นจนบั้นท้ายนั้นโก่งขึ้นมา ไอ้บ้านั่นเร่งจังหวะอัดท่อนเนื้อใส่ผมดังตั้บๆ

ฝ้าย : นั่นเสียงอะไร อินทร์อยู่กับใครน่ะ

ผม : เปล่าไม่มีอะไร อ๊า // ผมเผลอหลุดปากเพราะไอ้คนที่มันกำลังรัวสะโพกใส่ผมตอนนี้มันปล่อยมือจากผมแล้วใช้มือของมันรั้งดึงเอวผมให้ขยับไปหามันแล้วสาวสะโพกใส่ผมหนักๆ อีกหลายที

ฝ้าย : แล้วเมื่อกี้เสียงอะไร

ผม : ฝ้ายรีบมานะคิดถึง // ผมพูดยังไม่จบประโยคไอ้บ้านั่นก็เอื้อมมือมากดตัดสายแล้วจับผมพลิกกลับมานอนหงายเผชิญหน้ากับมันอีกครั้ง